Η αντίδραση αρκετών ανθρώπων του περιβάλλοντός μου, όταν τους είπα για τη συμμετοχή μου στην τελευταία μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, ήταν μάλλον αρνητική: «Και τι θα καταφέρεις με μια πορεία; Θα αλλάξεις τα μέτρα;». Ενόψει της αυριανής πανελλαδικής απεργίας, και της μεγάλης πορείας που αυτή συνεπάγεται, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με αυτό το θέμα.

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή: Όπως ισχύει και με τις εκλογές, αν οι πορείες διαμαρτυρίας μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, τότε θα ήταν παράνομες. Βέβαια, οι πορείες καθαυτές μπορούν να αλλάξουν κάτι, όχι όμως με τον τρόπο που γίνονται στην Ελλάδα.

Ξέρουμε, λοιπόν, ότι τα νέα μέτρα είναι άδικα, θα βυθίσουν εκατομμύρια Έλληνες στη φτώχεια, καταλύουν εργατικά δικαιώματα και μας αναγκάζουν να πληρώσουμε ελλείμματα τα οποία δημιούργησαν διεφθαρμένοι πολιτικοί (τους οποίους, βέβαια, εσείς ψηφίζατε – εγώ μπορώ με υπερηφάνεια να δηλώσω ότι δεν έχω ψηφίσει καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα, ούτε και κανέναν βουλευτή).Και ποια είναι η «έντονη» αντίδρασή μας; Να κατέβουμε σε μια ειρηνική πορεία, να φωνάξουμε 2-3 συνθήματα έξω από τη Βουλή, να φάμε τα πατροπαράδοτα δακρυγόνα και να πάμε σπίτια μας μισοδιαλυμένοι από την κούραση και τα χημικά. Ναι, σίγουρα οι κυβερνώντες τρέμουν.

Το πρόβλημα δεν είναι η πορεία, αλλά το πώς γίνεται η πορεία. Είναι τουλάχιστον αστείο να μιλάμε για «εργάτες ενωμένους, ποτέ νικημένους», όταν τα κυρίαρχα συνδικαλιστικά κινήματα δεν μπορούν καν να συνεννοηθούν για να διοργανώσουν μια κοινή πορεία, και αντίθετα ξεκινάνε οι μεν στη Δύση και οι δε στην Ανατολή! Αν εγώ ήμουν μέλος της κυβέρνησης και έβλεπα τους πολίτες να διαμαρτύρονται έτσι, θα έσκαγα στα γέλια, βέβαιος ότι η εξουσία μου δεν κινδυνεύει από κανέναν.

Καμία πορεία δεν έχει τύχη αν δεν είναι αυθόρμητη – οι συνδικαλιστές είναι εξίσου διεφθαρμένοι με τους πολιτικούς, κι αυτό γιατί οι περισσότεροι εξ αυτών θέλουν να γίνουν πολιτικοί, αν δεν είναι ήδη. Αυτό που θέλουν σε κάθε πορεία οι συνδικαλιστές είναι να δείξουν σε όλους ότι την έχουν μεγαλύτερη (την πορεία, φυσικά) από τους άλλους. Έτσι, οι ανεξάρτητοι πολίτες που κατεβαίνουν σε μια πορεία για να διαμαρτυρηθούν, καταλήγουν άθελά τους να «βαφτίζονται» οπαδοί του Χ συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο μετά την πορεία θα εκδώσει μια θριαμβευτική ανακοίνωση για τη μεγάλη συμμετοχή που είχε η ΔΙΚΗ του πορεία.

Από τη μία, λοιπόν, τον αγώνα των αυθόρμητων, ανεξάρτητων πολιτών καπηλεύονται οι διεφθαρμένοι συνδικαλιστές. Από την άλλη βρίσκονται οι κουκουλοφόροι, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, οι οποίοι κάνουν ακριβώς το ίδιο, τραβώντας πάνω τους την προσοχή με πράξεις απρόκλητης και αδικαιολόγητης βίας, και επισκιάζοντας το υπόλοιπο 99% που διαδηλώνει ειρηνικά (με ευθύνη, βέβαια, των ΜΜΕ, που ψοφάνε για κάτι τέτοια). Αυτοί οι τύποι δεν εκφράζουν κανέναν άλλο, παρά μόνο τον εαυτό τους, και γι’αυτό πρέπει να απομονωθούν.

Υπάρχουν, λοιπόν, κάποια τεχνητά εμπόδια στην προσπάθειά μας να πετύχουμε κάτι με την πορεία διαμαρτυρίας μας. Αλλά, πέρα από αυτά, πιστεύω ότι αξίζει κανείς να συμμετάσχει σε μια τέτοια πορεία. Κι ας μη βγει τίποτα – δεν είναι απαραίτητο. Αρκεί να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Γιατί όταν κάποτε τα παιδιά μας, της γενιάς της δικής μου, των σημερινών 20άρηδων και 30άρηδων, μας ρωτήσουν γιατί είναι τόσο σκατά τα πράγματα, θα πρέπει να απαντήσουμε. Και είναι προτιμότερο να απαντήσουμε ότι κάποτε προσπαθήσαμε να αλλάξουμε την κατάσταση, αλλά δεν τα καταφέραμε, παρά να τους πούμε ότι είμαστε συνυπεύθυνοι για την κατάσταση, επειδή όταν όλοι οι άλλοι έβγαιναν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, εμείς πίναμε τον φραπέ μας αραχτοί στη βεράντα. Βέβαια, η πιο πιθανή απάντηση που θα τους δίνουμε (και μάλλον και η ορθότερη) θα είναι «ρώτα τον παππού και τη γιαγιά σου, αυτοί την προκάλεσαν».

Για σκέψου…Μας μάθαιναν στο σχολείο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, για το πόσο γενναίοι και αξιέπαινοι ήταν εκείνοι οι νέοι που ταμπουρώθηκαν στο Πολυτεχνείο και αντιστάθηκαν στην Χούντα…Και αυτοί οι «νέοι» ήταν η γονείς μας. Και νιώθαμε πολύ περήφανοι που οι γονείς μας πάλεψαν για ένα καλύτερο μέλλον. Πού να το περιμέναμε ότι, όταν μεγαλώνανε, θα κατέστρεφαν το δικό μας μέλλον…

Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν θα πάω στην αυριανή πορεία ή όχι – το μετρό και τα λεωφορεία δεν θα κινηθούν καθόλου, και η πλησιέστερη στάση τραμ ή ηλεκτρικού απέχει αρκετά χιλιόμετρα από το σπίτι μου. Αλλά θα προσπαθήσω να είμαι εκεί. Όχι για να αλλάξω κάτι, όχι για να υπερηφανευτώ για τη συνδικαλιστική μου παράταξη, όχι για να πετάξω μολότωφ. Αλλά για να τα έχω καλά με τον εαυτό μου.

Ό,τι και να γίνει, τουλάχιστον δεν θα έχω βάρος στη συνείδησή μου. Αντίθετα με τους σημερινούς 50+. Κάτι είναι κι αυτό, όμως…Τώρα η γενιά μου και η επόμενη από τη δική μου, θα ξέρουν ότι δεν έχει τόση σημασία η συμμετοχή σε μία πορεία, όσο η αλλαγή πορείας γενικά. Να κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που κάνανε οι γονείς μας. Μεταβολή και πρόσω ολοταχώς. Αλλαγή πορείας…

Advertisements