Πριν μπω στο ζουμί, νομίζω ότι σας χρωστάω μια εξήγηση. Ναι, το ξέρω, σας έχω φλομώσει στο Photoshop τελευταία. Ειναι ο νέος τρόπος έκφρασής μου, τώρα το μαθαίνω. Εντάξει, μια απλή επεξεργασμένη εικόνα σιγουρα είναι πολύ λιγότερο «χορταστική» από ένα κείμενο-σεντόνι, αλλά με καλύπτει δημιουργικά. Κι εξάλλου, πάντα ήθελα να γράφω πράγματα που θέλω να διαβάζω. Και, επειδή προσωπικά έχω μια αλλεργία στα μεγάλα κείμενα, δεν τα τιμώ ιδιαίτερα. Από την άλλη, τελευταία ανακάλυψα και το Twitter, και ό,τι θέλω να γράψω συνήθως το περιορίζω σε 140 χαρακτήρες και το δημοσιεύω εκεί. Φυσικά, δε χωράνε τα πάντα σε 140 χαρακτήρες, οπότε θα συνεχίσω να γράφω και εδώ. Δε θα με χάσετε από πελάτη, μην ανησυχείτε. Και μετά από αυτήν την άσχετη παράγραφο, περνάμε στο κυρίως θέμα.

Χθες, για κάποιον λόγο που πιθανότατα δεν θα μάθω ποτέ, ξύπνησα το πρωί και μου ήρθε να διαβάσω Ουμπέρτο Έκο. Πολύ σπάνιο για μένα. Έχω ένα παλιό βιβλίο με κάποια δοκίμια του Έκο, το οποίο όλο λέω ότι θα διαβάσω κι όλο το αφήνω στη μέση. Ε, χθες μου ήρθε και το διάβασα. Και, μολονότι το θέμα για το οποίο θέλω να γράψω δεν έχει απολύτως καμία σχέση με οτιδήποτε διάβασα σε αυτό το βιβλίο, νομίζω ότι με τον τρόπο του με επηρέασε σε αυτό.

Σκεφτόμουν, λοιπόν, όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα. Την κρίση, το ΔΝΤ, τη Μέρκελ, τον Γιωργάκη, όλα. Δεν έχω γράψει τίποτα απολύτως γι’αυτό το θέμα. Κι αυτό είπαμε γιατί: Επειδή αφενός δε γνωρίζω όλες τις παραμέτρους ενός τόσο πολύπλοκου και σοβαρού θέματος, και αφετέρου δεν είμαι Λαζόπουλος, να πετάω 4-5 κλισέ, να κάνω μερικά ραμολιμέντα να γελάνε και να πανηγυρίζω.

Ωστόσο, κάποια πράγματα τα ξέρω. Και μπορώ να τα πω. Και θα τα πω.

Ας συμφωνήσουμε πρώτα σε κάτι προφανές: Τα πράγματα πάνε σκατά. Και εννοώ σκατά για τον απλό Έλληνα πολίτη, γιατί οι πλούσιοι δεν θα πάθουν τίποτα – πάλι πλούσιοι θα είναι. Το διεφθαρμένο καπιταλιστικό σύστημα τους παρέχει τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες για να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν τον πλούτο τους. Ναι, το έχω ξαναγράψει αυτό, αλλά το ξαναγράφω για να το εμπεδώσετε, όσοι ζείτε ακόμα στον κόσμο της Μερέντα, μαζί με τον πρωθυπουργό μας.

Τα πράγματα, λοιπόν, πάνε σκατά. Και, για να επανέλθουν στη φυσιολογική τους κατάσταση (ή έστω σε μια απλώς ανεκτή κατάσταση, γιατί στην Ελλάδα τίποτα δε λειτουργεί φυσιολογικά) πρέπει πρώτα απ’όλα να εντοπίσουμε τις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε. Το θέμα είναι: Έχουμε τα κότσια να το κάνουμε;

Παντού γύρω σου θα ακούσεις γκρίνια. «Μου κόβουν το επίδομα», «Εμένα να μου κόψουν το μισθό; Εμένα;», «Κοίτα να δεις που ψήφισα ΠΑΣΟΚ και μου βγήκε δεξιά». Πάντα κάποιος φταίει: Το ΠΑΣΟΚ, ο Καραμανλής, τα κόμματα, το ΔΝΤ, η Μέρκελ, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι – πάντα κάποιον βρίσκουμε να κατηγορήσουμε. Πόσοι από μας, όμως, αποδεχόμαστε τις δικές μας ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση; Πόσοι έχουμε τα κότσια να κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να πούμε «ΠΑΡΤΑ ρε μαλάκα! Εσύ δεν ήσουνα που ψήφισες τον Χ πολιτικό επειδή σου έταξε ρουσφέτι; Εσύ δεν ήσουνα που κάθε χρόνο κοίταζες πώς θα γλιτώσεις όσο το δυνατόν περισσότερους φόρους, φοροδιαφεύγοντας ασύστολα; Εσύ δεν ήσουν που καθόσουν εντελώς αμέτοχος, την ώρα που οι κυβερνήσεις που ΕΣΥ είχες ψηφίσει περνούσαν κατάπτυστα νομοσχέδια (όπως το περίφημο περί «ευθύνης Υπουργών») και κατέκλεβαν τα ταμεία του Κράτους; Ε, τότε τι γκρινιάζεις ρε γελοίε; Αν πρέπει να κρεμάσουμε τους πολιτικούς στο Σύνταγμα, πρέπει να κρεμαστείς κι εσύ μαζί τους. Μαλάκα.»

Δϋσκολο να τα πει κάποιος όλα αυτά στον εαυτό του. Γι’αυτό και όλοι γκρινιάζουν: «Φταίει το ΠΑΣΟΚ» (γιατί, ποιος το ψήφισε; Οι εξωγήινοι;),  «Φταίνε οι Γερμανοί» (ναι, γιατί αυτοί άδειασαν τα ταμεία μας, όχι οι πολιτικοί μας), «Φταίει ο Καραμανλής» (κι αυτόν οι εξωγήινοι τον ψήφισαν – και μάλιστα δύο φορές), «Φταίει το ΔΝΤ» (ναι, γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει το ΔΝΤ και σου λέει «κάτσε να πάμε να ξεζουμίσουμε τη ζουμερή Ελλάδα»). Πάντα οι Αλλοι φταίνε. Ποτέ εμείς.

Προσοχή: Δε λέω ότι οι αντιδράσεις στα νέα μέτρα είναι άδικες. Ναι, τα μέτρα είναι υπερβολικά σκληρά, τόσο σκληρά που κανείς δεν περίμενε ότι θα ζήσει για να τα δει. Δεν είναι καν μάταιες: Ίσως είναι η ώρα για μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση, μια επανάσταση που μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Αλλά τι νόημα έχουν οι αντιδράσεις, αν δεν έχουμε κατανοήσει όλοι τα λάθη μας; Αυτό που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι, σε 5 χρόνια, σε 10 χρόνια, σε 50 χρόνια, θα έχουμε καταλάβει τι πήγε στραβά, θα το έχουμε διορθώσει και δεν θα επαναλάβουμε το ίδιο λάθος. Ότι θα είμαστε και εμείς υπεύθυνοι πολίτες, αλλά και οι πολιτικοί μας επίσης. Αν όλοι μας ρίχνουμε την ευθύνη για την κατάσταση σε κάποιον άλλο, τότε δεν θα συμβεί ποτέ αυτό. Ναι, είναι βολικό να βγάζουμε την ουρίτσα μας απέξω – αλλά τι νόημα έχει, όταν όλο το υπόλοιπο σώμα είναι ήδη μέσα στα σκατά;

Σήμερα είναι η Εργατική Πρωτομαγιά. Κοιτάξτε τι γίνεται: Η κάθε συνδικαλιστική οργάνωση κάνει μια διαφορετική πορεία. Ούτε σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για τα εργασιακά μας δικαιώματα δεν καταφέρνουν αυτοί οι τύποι, οι μεγαλοσυνδικαλιστές, να συνεννοηθούν μεταξύ τους, να βάλουν στην άκρη τις μικροπολιτικές διαφορές και τα προσωπικά τους συμφέροντα, για χάρη του απλού πολίτη. Όχι, φίλε μου εργαζόμενε, οι συνδικαλιστές που δήθεν σε εκπροσωπούν, δεν ενδιαφέρονται για σένα. Ενδιαφέρονται για την πάρτη τους. Και με αυτην τη λογική, το «εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι για την πάρτη σου», δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Θα διχαστούμε, θα αποδυναμωθούμε, και τελικά θα αποδεχθούμε τα νέα μέτρα αδιαμαρτύρητα. Έχετε ακουστά το «λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος»; Ε, ακριβώς το αντίθετο έχουμε εδώ: «Λαός διχασμένος, πάντα νικημένος».

Προσωπικά, δεν πήγα στις σημερινές πορείες. Δεν πιστεύω στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως και αυτό με έχει γράψει στ’αρχίδια του. Θα πάω στη μεγάλη πορεία, αυτή τη βδομάδα. Και θα είμαι εκεί και σε κάθε διαδήλωση, να φωνάξω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που πρέπει να πληρώσω αυτήν την κρίση. Είναι και οι υπουργοί που πλούτισαν και δεν τους «άγγιξε» κανείς. Είναι και οι μεγαλοδημοσιογράφοι που ξεπούλησαν κάθε έννοια δημοσιογραφίας προκειμένου να έχουν την εύνοια της εκάστοτε κυβέρνησης. Είναι και οι φοροφυγάδες που, αντί να πληρώνουν τους φόρους τους στο δημόσιο, έφτιαχναν πισίνες και αγόραζαν τζιπ.

Θα πάω σε αυτές τις πορείες. Θα φωνάξω. Μπορεί και να παρεκτραπώ. Δε με νοιάζει. Το πολύ-πολύ να με συλλάβουν – ε,και; Έτσι κι αλλιώς, χαμένος είμαι. Άνεργος, και με καμία προοπτική να βρω δουλειά σύντομα. Άνθρωπος χωρίς ελπίδα. Και ξέρετε, οι απελπισμένοι άνθρωποι είναι οι πιο «επικίνδυνοι» – όποιος δεν έχει τίποτα να χάσει, ρισκάρει. όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχουν δημιουργήσει πολλούς τέτοιους απελπισμένους σαν εμένα.

Μήπως ήρθε η ώρα να ρισκάρουμε λίγο; Ε;

Advertisements