Για κάποιον λόγο που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, το τελευταίο μου post ήταν πολύ επιτυχημένο. Αυτό με προβλημάτισε – φυσικά όχι επειδή δε θέλω τα κείμενά μου να διαβάζονται, αλλά επειδή πυροδότησε ξανά εκείνο το δίλημμα που με ακολουθεί από την πρώτη μέρα που άρχισα να γράφω: Να γράφω χιουμοριστικά κείμενα, αστεία, που να προκαλούν τα χαμόγελα που τόσο χρειαζόμαστε; Ή να γράφω σοβαρά, επίκαιρα κείμενα, που να προβληματίσουν τον αναγνώστη και να βάλουν το μυαλό του να δουλέψει (που κι αυτό το χρειαζόμαστε);

Σαφή απάντηση σε αυτό το δίλημμα δεν κατάφερα να δώσω ποτέ, γι’αυτό και ακολούθησα την πορεία που μου άρεσε περισσότερο: Τα χιουμοριστικά κείμενα. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο να γράψεις ένα αστείο κείμενο παρά ένα σοβαρό (αν δεν το έχετε δοκιμάσει μπορεί να πιστεύετε το αντίθετο, αλλά δεν έχετε ιδέα…), όμως είναι πιο ευχάριστο, και είναι ακόμα πιο ευχάριστο όταν ξέρεις ότι κάποιος εκεί έξω θα χαμογελάσει με αυτό που θα γράψεις, θα το πει σε κάποιον άλλο, θα χαμογελάσει κι αυτός, και τελικά θα έχεις προσφέρει κάτι θετικό σε αυτήν την αγέλαστη κοινωνία. Από την άλλη, το να γράψεις ένα «σοβαρό» κείμενο είναι πιο εύκολο: Αρκεί να καθίσεις μπροστά στον υπολογιστή και να αδειάσεις στο Notepad τις σκέψεις σου. Το έχω δοκιμάσει, είχε επιτυχία, αλλά δε με κάλυπτε προσωπικά. Κακά τα ψέματα: Πάντα προσπαθούσα να γράφω πράγματα που θα με ενδιέφερε να διαβάσω. Και πάντα είχα μια ροπή προς τα χιουμοριστικά βιβλία, και ειδικά τα κόμικς. Άρα, είναι αναπόφευκτο να προτιμώ αυτήν την κατεύθυνση.

Ωστόσο, τα πράγματα είναι δύσκολα. Ίσως περισσότερο από ποτέ, η πλάστιγγα αρχίζει και γέρνει προς την άλλη πλευρά, προς το «σοβαρό». Η ανθρωπότητα διανύει μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας της (φυσικά, με αποκλειστικά δική της ευθύνη), και δεν είναι ώρα για αστεία. Είναι ώρα για δράση.

Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι το να είσαι παθητικός δεν οδηγεί πουθενά. Πάντα άφηνα τους άλλους να με κάνουν ό,τι θέλουν, ελπίζοντας πως θα εκτιμούσαν την καλή μου διάθεση και θα σταματούσαν να με ενοχλούν. Μέγα λάθος: Οι περισσότεροι άνθρωποι, οι σύγχρονοι άνθρωποι, δε σταματάνε πουθενά για να πάρουν αυτό που θέλουν. Δεν «εκτιμούν» τη θετική σου στάση. Την εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Δεν αξίζει να εμπιστεύεσαι κανέναν τυφλά. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που στα δύσκολα δεν θα σε κάνουν να μετανιώσεις για την εμπιστοσύνη που τους έδειξες. Και κανένας από αυτούς δεν είναι πολιτικός, ή τραπεζίτης, ή τέλος πάντων άνθρωπος της εξουσίας.

Το ένα άκρο, λοιπόν, είναι η παθητικότητα. Παραδόξως, όταν κάποιος είναι για όλη του τη ζωή παθητικός και ξαφνικά συνειδητοποιεί πόσο λανθασμένη ήταν αυτή η στάση του, περνάει στο εντελώς αντίθετο άκρο: Τη βία. Στερημένος από πράγματα που θεωρεί ότι δικαιούται, τα διεκδικεί με τη βία – όποια και αν είναι αυτή: Λεκτική, σωματική, ψυχική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ντεμέκ τρομοκράτες, οι οποίοι θεωρούν πως βάζοντας μια βόμβα έξω από ένα κυβερνητικό κτίριο πολεμούν την εξουσία. Φυσικά, αν τύχει και αυτή η βόμβα σκοτώσει κάποιον «εκτός σχεδίου», όπως κάποιον άτυχο μετανάστη, τότε δεν τολμούν καν να αναλάβουν την ευθύνη.

Το στάδιο αυτό το πέρασα κι εγώ. Ήμουν από αυτούς που πίστευαν ότι μια βόμβα στη Βουλή θα ήταν κάτι καλό για τη χώρα. Όμως, οι ακραίες λύσεις δεν είναι καν λύσεις. Είναι προβλήματα, που με τη σειρά τους προκαλούν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα.

Τι μένει, λοιπόν; Η μέση λύση. Η αντίδραση, μέσα στα πλαίσια του επιτρεπτού, του θεμιτού, του ηθικού. Μια αντίδραση ούτε στείρα, όπως μια προαποφασισμένη απεργία, η οποία δεν κάνει καμία ζημιά στους εργοδότες, αφού αυτοί γνωρίζουν ήδη από πριν την ύπαρξή της (άρα τι λόγο έχει  να γίνει;), αλλά ούτε και υπερβολική, όπως μια ομοβροντία από μολότοφ σε αστυνομικούς οι οποίοι μπορεί να είναι και καθάρματα, αλλά μπορεί να είναι και οικογενειάρχες με χίλια δυο προβλήματα, ακριβώς σαν εμάς. Εντάξει, μη λέω ψέματα, έχω κι εγώ μια προκατάληψη εναντίον των αστυνομικών. Αλλά ξέρω κατά βάθος ότι υπερβάλλω.

Ποια είναι η μέση λύση; Μαζική συμμετοχή σε πορείες (αλλά «μαζική», όχι 2-3 κνίτες και τα αδέσποτα της Πανεπιστημίου). Συμμετοχή σε κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα – ενεργή συμμετοχή, όχι απλά για να το βάλουμε στο βιογραφικό μας. Ουσιαστική ενημέρωση από ανεξάρτητα ειδησεογραφικά (και μη) sites στο Διαδίκτυο και όχι από την εξαρτημένη τηλεόραση και τις χρεωκοπημένες εφημερίδες. Προώθηση αυτής της ενημέρωσης σε όσους για οποιονδήποτε λόγο δεν έχουν πρόσβαση σε αυτήν. Και πολλά άλλα – η επανάσταση δεν είναι αναγκαίο να ξεκινήσει με βία. Αρκεί να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να διαμαρτυρηθούμε όταν μας αδικούν, να αντιδράσουμε όταν πρέπει.

Η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου απόψε είναι να γίνω πιο ενεργός πολίτης. Είναι μια πολύ ασαφής υπόσχεση (κάτι που διασφαλίζει και ότι θα την τηρήσω, έστω και σε κάπως ασαφή πλαίσια), η οποία όμως είναι πολύ σημαντική για μένα. Για μένα που ποτέ στη ζωή μου δεν διεκδίκησα τίποτα, είτε για μένα, είτε για κάποιον άλλο που αδικήθηκε. Βλέποντας πόσα έχασα τηρώντας αυτήν την παθητική στάση, αλλάζω ταχύτητα. Ήδη αποφάσισα στις 9 Απριλίου να πάω στην προβολή της ταινίας «Kabuli Kid», στον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ, και να καταθέσω τον οβολό μου υπέρ της μητέρας του αδικοχαμένου Χαμιντουλάν Ναζαφί. Λεπτομέρειες εδώ. Επίσης, στις 15 Απριλίου, θα συμμετάσχω στην πορεία αλληλεγγύης για τον Μάριο Ζ., τον δάσκαλο κολύμβησης που προφυλακίστηκε χωρίς κανέναν απολύτως λόγο και κρατείται ακόμα στον Κορυδαλλό, σαν κοινός εγκληματίας. Λεπτομέρειες εδώ.

Σε κάθε παρόμοια εκδήλωση που θα λάβει χώρα, θα είμαι εκεί. Άργησα, αλλά κατάλαβα τελικά τι σημαίνει εκείνο το αναρχικό σύνθημα: «Ο κόσμος δεν αλλάζει με προσευχές». Πρέπει να κάνεις κάτι για να αλλάξεις αυτόν τον κόσμο, αντί να κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια και να περιμένεις να αλλάξει από μόνος του ή να τον αλλάξει κάποιος στοργικός, καλοκάγαθος θεός. Και αν ο καθένας από μας αφυπνιστεί και βάλει το λιθαράκι του εκεί που πρέπει, ο κόσμος θα αλλάξει. Έστω κι αργά.

Δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα αν τα επόμενα κείμενα που θα διαβάσετε σε αυτό το blog θα είναι αστεία ή σοβαρά. Ας πούμε ότι κάθε κείμενο που θα ανεβαίνει από δω και πέρα, θα αποτελεί μια έκπληξη – ακόμα και για μένα.

Καλή σας νύχτα. Ίσως όταν ξυπνήσω ο κόσμος να είναι ήδη λίγο καλύτερος από,τι είναι τώρα.

Advertisements