Η φωτογραφία είναι από εκείνη την περιοχή που δεν είναι ακριβώς Κολωνάκι, αλλά δεν είναι και ακριβώς Εξάρχεια. Είναι κάπου ενδιάμεσα, είναι το μεταίχμιο μεταξύ των δύο. Κι αν το να βρίσκεσαι στο μεταίχμιο είναι πάντα συναρπαστικό (πολλές φορές κουραστικό, δύσκολο, οδυνηρό, αλλά οπωσδήποτε συναρπαστικό), το να βρίσκεσαι στο μεταίχμιο μεταξύ δύο περιοχών που είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο η νύχτα με τη μέρα, είναι απλά υπέροχο. Εκεί που οι «κουκουλοφόροι», οι «αναρχικοί», οι «ανυπότακτοι» συνυπάρχουν με τους «τρέντηδες», τους «δήθεν», τους «Κολωνακιώτες». Συνυπάρχουν, όχι ειρηνικά, βέβαια. Απλώς, κυκλοφορούν στον ίδιο δρόμο, Τρέφουν την ίδια αδιαφορία ο ένας για τον άλλο, αλλά κυκλοφορούν δίπλα-δίπλα. Ο ένας μπορεί να κατευθύνεται σε κάποιο μπαράκι των Εξαρχείων, ο άλλος προς κάποιο κυριλέ κολωνακιώτικο hot spot. Αλλά για λίγο, οι δρόμοι τους συναντιούνται. Εκεί, στο μεταίχμιο. Στο περίπου, στο ανάμεσα, στο «εκεί πέρα». Στο μίξερ των ψυχών. Και, όσο απρόσωπες και ασυναίσθητες και να είναι αυτές οι συναντήσεις, τελικά αφήνουν τα σημάδια τους. Όπως έγινε σε αυτόν τον τοίχο στη Σκουφά…

Advertisements