Από τότε που ήμουν ένας ταπεινός και άβγαλτος φοιτητής Δημοσιογραφίας (δηλαδή πριν 5 χρόνια), αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω ήταν μια εκπομπή στο ραδιόφωνο. Η τηλεόραση δε με ενδιέφερε ποτέ (και, πολύ περισσότερο, δεν την ενδιαφέρω εγώ), ενώ τα γραπτά κείμενα ωραία είναι, δε λέω, αλλά το ραδιόφωνο έχει άλλη χάρη. Είναι αλλιώς να ακούς τη φωνή του άλλου σε πραγματικό χρόνο, και αλλιώς να διαβάζεις ετεροχρονισμένα αυτά που έχει γράψει.

Σήμερα, χάρη στον Gog, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα: Συμμετείχα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, έστω και σαν καλεσμένος! Εντάξει, μπορεί να με άκουσαν μόνο 5-6 φίλοι και συγγενείς, αλλά η πρώτη ραδιοφωνική εμπειρία είναι το κάτι άλλο, ακόμα κι αν δε σε ακούσει κανείς. Όπως και όταν έγραψα το πρώτο μου post σε αυτό το blog: Δεν περίμενα ότι θα με διάβαζε κανείς, αλλά το έκανα για την εμπειρία.

Μπαίνοντας στο λιλιπούτειο στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού, ένιωσα κάπως κλειστοφοβικά. Είναι κάπως παράξενη η αίσθηση ότι από ένα τόσο μικρό δωματιάκι βγαίνουν στον έξω κόσμο ένα σωρό σκέψεις, πληροφορίες, μουσικές ή ό,τι έχει κανείς να προσφέρει. Κι όλα αυτά, με μοναδικό «όπλο» το μικρόφωνο που βρίσκεται μερικά εκατοστά μακριά από το πρόσωπό σου, και σύμμαχο τα μεγάλα ακουστικά, που σε βοηθούν να ακούς τον εαυτό σου και να διορθώνεις τα λάθη σου.

Δεν έχω λόγο να το κρύψω: Είχα μπόλικο άγχος. Και όχι μόνο από αυτό το «καλό» άγχος, το δημιουργικό, που σου δίνει μια ώθηση παραπάνω να πετύχεις, αλλά και από το «κακό» άγχος, αυτό που σε κάνει ρεζίλι σε χρόνο dt. Νομίζω ότι ήταν κάτι το απόλυτα φυσιολογικό – έτσι ακριβώς ένιωθα και στην 5η Δημοτικού, όταν κληρώθηκα να πω το ποιηματάκι της 28ης Οκτωβρίου μπροστά σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο. Βέβαια, εκεί τα κατάφερα μια χαρά τελικά. Ούτε ένα σαρδάμ δεν είχα κάνει.

Στην παρθενική μου παρουσία σε ραδιοφωνική εκπομπή, ωστόσο, δεν ήταν και τόσο ρόδινα τα πράγματα. Ίσως, βέβαια, αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι το ποιηματάκι στην 5η Δημοτικού διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα, ενώ η εκπομπή κράτησε δύο ώρες. Ναι, μάλλον εκεί οφείλεται.

Γενικά, το πρόβλημα που έχω πάντα όταν μιλάω, είναι ότι θέλω να πω όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Δεν έχω ιδέα γιατί το κάνω αυτό και από πού πηγάζει. Είναι σαν να μου έχουν ένα πιστόλι στον κρόταφο μονίμως και να με απειλούν ότι θα πατήσουν τη σκανδάλη αν σταματήσω να μιλάω. Και φυσικά αυτό φάνηκε και στην εκπομπή: Βιαζόμουν, «πατούσα» τις λέξεις τη μία πάνω στην άλλη, τέτοιες ομορφιές. Και να πεις ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος; Μια χαρά προετοιμασμένος ήμουν, είχα μπροστά μου τις σημειώσεις μου.

Επίσης, κατά τη διάρκεια της εκπομπής υπέπεσα σε μία μεγαλειώδη γκάφα, από αυτές που κλαις από τα γέλια όταν τύχει να τις ακούσεις live. Μου έχει μείνει ένα μίνι ψυχολογικό τραύμα από αυτήν την γκάφα, αλλά νομίζω πως οφείλεται στο τρακ του πρωτάρη (όσο για την τύχη του πρωτάρη, αυτή είναι μάλλον κάτι σαν αστικός θρύλος). Θα μου περάσει σύντομα, ελπίζω.

Ένα μάθημα που πήρα σήμερα: Αν θες να έχεις μαζί σου σημειώσεις σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, τα μπλοκάκια τσέπης ΔΕΝ είναι καθόλου καλή ιδέα. Χάνεις τις σελίδες, ακούγονται στο live, χάνεις χρόνο και γίνεσαι και ρεζίλι. Τώρα ξέρεις τι μπλοκ να φέρεις.

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο γρήγορα περνούσαμε από τον χαβαλέ του off-air, στην σοβαρότητα του on-air. Λες και μόλις άναβε το φωτάκι γινόμασταν άλλοι άνθρωποι. Μου θύμισε το σχολείο, όταν φωνάζαμε και γελούσαμε μέσα στην τάξη πριν αρχίσει το μάθημα, και με το που έμπαινε η καθηγήτρια, παίζαμε «στρατιωτάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα». Και μετά από 5 λεπτά ξαναφωνάζαμε και ξαναγελούσαμε. Ακριβώς αυτό.

Οι κριτικές για την παρουσία μου, όσο μπορώ να τις «φιλτράρω» για την αντικειμενικότητά τους, ήταν γενικά καλές. Δεν είμαι σίγουρος ότι μου «πάει» το ραδιόφωνο, αλλά εγώ σίγουρα το «πάω» με χίλια. Και ελπίζω κάποτε, μακροπρόθεσμα, να αποκτήσω και δική μου εκπομπή. Ποιος θα την ακούει δεν ξέρω, αλλά τέλος πάντων…

Κλείνοντας, να ευχαριστήσω και πάλι τον Gog για την πρόσκληση και την ευκαιρία που μου έδωσε να ξεδιπλώσω το αμφίβολο ταλέντο μου στα ερτζιανά. Ήταν μια πολύ χρήσιμη εμπειρία, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Γιατί την πρώτη φορά, είτε είναι στο σεξ, είτε είναι στο ραδιόφωνο, είτε είναι σε οτιδήποτε άλλο, δεν την ξεχνάς ποτέ…

Advertisements