Χθες το απόγευμα πήγα και είδα την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», με τον Τζιμ Κάρεϊ. Δεν ξέρω γιατί (ίσως να είναι που πλησιάζουν τα Όσκαρ), αλλά τελευταία βλέπω πολλές ταινίες, στο σινεμά, σε DVD ή σε πειρατικά downloads – να’ναι καλά το Pirate Bay. Μόνο την τελευταία εβδομάδα είδα το «Είναι Μπερδεμένο» (αυτά παθαίνουμε οι άντρες όταν αφήνουμε γυναίκα να διαλέξει ταινία…) και το «Βλέπω το Θάνατό σου 4» (αυτά παθαίνουν οι γυναίκες όταν αφήνουν τους άντρες να διαλέξουν ταινία). Ε, η «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» ήταν, υποτίθεται, το ενδιάμεσο. Παιδική ταινιούλα, χαριτωμένη, πλάκα θα’χει, κινούμενα σχέδια κλπ. Μπα, σοβαρά;

Για όσους δεν έχετε δει το τρέιλερ της ταινίας, δείτε το και πείτε μου: Δε σας φαίνεται πολύ παιδικό; Εγώ, όταν είδα το τρέιλερ, σκέφτηκα πως, αν είχα παιδιά, θα τα πήγαινα πολύ ευχαρίστως να δουν αυτή την ταινία.

Ωστόσο, πρόκειται για άλλη μια περίπτωση παραπλανητικού τρέιλερ – σιγά το παράξενο, θα μου πείτε, στο κάτω-κάτω τι είναι τα τρέιλερ; Διαφημίσεις. Και οι διαφημίσεις ΠΡΕΠΕΙ να είναι παραπλανητικές για να πιάσουν. Αλλά ακόμα κι αν το ξέρεις αυτό, μερικές φορές σε πείθουν.

Να παρατηρήσω, σε αυτό το σημείο, ότι έχω ένα δικής μου εμπνεύσεως σύστημα κριτικής των ταινιών: Δεν τους βάζω βαθμούς, ή αστέρια, ή οτιδήποτε άλλο. Τις χαρακτηρίζω απλά «καλύτερες απ’ό,τι περίμενα» ή «χειρότερες απ’ό,τι περίμενα». Γιατί είναι άδικο να κρίνεις με το ίδιο σύστημα βαθμών ή αστεριών μία οσκαρική υπερπαραγωγή γεμάτη πρωτοκλασάτα ονόματα και μία αξιόλογη αλλά φτηνή ανεξάρτητη παραγωγή, όπως επίσης είναι άδικο να κρίνεις με το ίδιο σύστημα ένα σινεφίλ αριστούργημα και ένα σπλάτερ του θανατά. Σε κάθε ταινία, περιμένεις να δεις κάποια πράγματα – δεν πας σε σπλάτερ για να δεις μια αλληγορία για το πώς η ζωή και ο θάνατος είναι έννοιες αλληλεξαρτώμενες, ούτε πας σε ταινία σινεφίλ για να σου φύγουν τα νεφρά από τα γέλια. Επομένως, νομίζω ότι το σύστημά μου είναι πιο δίκαιο.

Τι περίμενα, λοιπόν, από τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»; Υψηλής ποιότητας και τελευταίας τεχνολογίας κινούμενο σχέδιο (τσεκ), μια κλασικά εξωφρενική (οσο και απολαυστική) ερμηνεία του Τζιμ Κάρεϊ (τσεκ), και γενικά μία ταινία ιδανική για παιδιά. Όχι τσεκ.

Το παιδάκι που καθόταν ακριβώς από πίσω μου μάλλον δε θα θυμάται και πολλά πράγματα από την ταινία που είδε χθες. Κι αυτό γιατί, απ’ό,τι κατάλαβα, στα 3/4 της ταινίας είχε τα μάτια του κλειστά. Κι όταν δεν ούρλιαζε «ΜΑΜΑ, ΕΓΩ ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΑΛΛΟ, ΦΟΒΑΜΑΙ!», φαντάζομαι ότι θα είχε κουλουριαστεί στην καρέκλα του, αγκαλιά με το μεγάλο κουτί ποπ-κορν, και παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του, όπου πλέον ο μπαμπούλας που κρύβεται στο ντουλάπι θα του φαινόταν τερατάκι τσέπης.

Κακά τα ψέματα, η ταινία μου άρεσε. Αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα. Μάλλον ούτε ο Ντίκενς δεν θα περίμενε κάτι τέτοιο – νομίζω ότι κι ο ίδιος θα τρόμαζε με το δημιούργημα «του». Σκέφτομαι μήπως εγώ είμαι ο στραβός της υπόθεσης, που μεγάλωσα με παιδικά τύπου «Στρουμφάκια», «Χελωνονιντζάκια», «Τα Αρκουδάκια της Αγάπης» και τέτοια, κι όχι με τα σύγχρονα παιδικά, που είναι γεμάτα βία. Αλλά και πάλι, κάποιες σκηνές της ταινίας ήταν αρκετά «τρομακτικές» (εντάξει, δεν ήταν και σπλάτερ, αλλά σε κάνανε να πεταχτείς από την καρέκλα σου) για να μπουν σε ένα θριλεράκι – τι δουλειά είχαν σε μία «παιδική» ταινία; Αυτή θα έπρεπε να είναι ακατάλληλη για ανηλίκους!

Τελικά, αν είχα παιδιά και τα πήγαινα σε αυτήν την ταινία, μετά θα τα έτρεχα γρήγορα σε ψυχοθεραπευτή. Για να σιγουρευτούν ότι δεν υπάρχουν τρομακτικά φαντάσματα, μαύροι καβαλάρηδες με κατάμαυρα απειλητικά άλογα και άλλα τέτοια. Τέτοια τραυματική εμπειρία θέλει χρόνια για να επουλωθεί. Ελπίζω το παιδάκι στην πίσω σειρά να μην εξελιχθεί τελικά σε σίριαλ κίλερ.

(θα’λεγε κανείς ότι η Disney, με τόσες δεκαετίες εμπειρίας στις παιδικές ταινίες, θα ήξερε τι θέλουν τα παιδιά…Αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς την Disney, ποιον μπορείς να εμπιστευτείς τελικά; Την Εκπαιδευτική Τηλεόραση;)

Ελπίζω σύντομα να δω και το Avatar. Πρέπει να είμαι ο μόνος που δεν το έχει δει ακόμα, και μου τη δίνει να είμαι έξω από το hype. Έτσι όπως το ακούω, θα γίνει το νέο Star Wars: Οι φανς της ταινίας θα συναντιούνται σε ειδικές συγκεντρώσεις, θα βάφονται μπλε και θα πληρώνουν όσο-όσο για ένα αυτόγραφο του πρωταγωνιστή. Αθάνατο Χόλιγουντ…

(Disclaimer: Μην κάνετε το λάθος να εκλάβετε το παρον κείμενο ως ταινιοκριτική, γιατί δεν είναι τέτοιο – δεν πιστεύω ότι είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κρίνει αν μια ταινία είναι καλή ή κακή. Είναι απλά οι σκέψεις που μου δημιούργησε η ταινία, οι οποίες δεν έχουν σκοπό να επηρεάσουν τους αναγνώστες, θετικά ή αρνητικά. Αυτή τη δουλειά την αφήνω στους «ειδικούς», που ξέρουν τι κάνουν (ε;). Κοίτα ρε, που καταντήσαμε, να βάζουμε disclaimer στον εαυτό μας για να μη μας βρίζουνε…)

Advertisements