Εκτός από μέσο έκφρασης, δημιουργίας και εκτόνωσης, το blogging είναι και ένα εξαιρετικό ημερολόγιο. Γυρίζεις πίσω στα παλιά σου κείμενα και, βλέποντας τι έγραφες τότε, θυμάσαι τι συνέβαινε γύρω σου εκείνη την εποχή. Δεν βρίσκω, λοιπόν, πιο ταιριαστό τρόπο να κλείσω αυτήν την blogοχρονιά, από το να κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση στο 2009, μέσα από τα κείμενα που έγραψα στη διάρκεια της χρονιάς. Ξεκινάμε;

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Η καλή χρονιά απ’το πρωί φαίνεται. Μόλις στις 3 Ιανουαρίου, το Ισραήλ εισβάλλει στη Γάζα για πει ετεροχρονισμένα τα κάλαντα. Και λίγες μέρες μετά, ο τότε πρωθυπουργός (τι ωραίο που ακούγεται αυτό το «τότε πρωθυπουργός», λες και ήταν το ’63!) αποφασίζει να κάνει ανασχηματισμό, και καταφέρνει να κάνει την κυβέρνηση ακόμα χειρότερη απ’ό,τι ήταν ήδη. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα εκείνης της κυβέρνησης.

Αλλά ο Ιανουάριος είχε και τα καλά του: Στις 14 Ιανουαρίου παρέδωσα το όπλο μου, ενώ στις 26 Ιανουαρίου υπέστην το παραδοσιακό «σκίσιμο» του παλιού φαντάρου, αμέσως μετά την τελευταία μου σκοπιά! Ναι, το 2009 με είχε παραλάβει φαντάρο από το 2008, και με παραδίδει πολίτη στο 2010. Και μόνο γι’αυτό, ήταν μια καλή χρονιά.

Επίσης, τον Ιανουάριο του 2009 κέρδισα το πρώτο μου blogoβραβείο , ανακάλυψα ότι είμαι κακός οδηγός και έκανα τις πρώτες μου βόλτες στην Αθήνα ως (σχεδόν) πολίτης! Βόλτα 1 Βόλτα 2

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Νομίζω ότι παραδοσιακά ο Φεβρουάριος είναι ένας από τους πιο βαρετούς μήνες του χρόνου. Έτσι, όλες οι «ειδήσεις» του Φεβρουαρίου του 2009 είναι προσωπικές: Οι τελευταίες μου «Σκέψεις ενός Φαντάρου» (part 1, part 2), τα τηλεπαιχνίδια που θα θέλαμε (;) να δούμε σε κάποια μελλοντική τηλεοπτική σεζόν, τα best seller βιβλία, τα ελληνικά βραβεία Όσκαρ, προτεινόμενες αποκριάτικες στολές και, για να μην ξεχνιόμαστε, το «φάουλ» της Lifo, που δημοσίευσε μία πληρωμένη «αγιογραφία» του εγκλήματος του Δήμου Αθηναίων στο πάρκο της οδού Κύπρου. Ναι, ναι, ξέρω «ήταν εξωτερική καταχώριση, δεν ενστερνιζόμαστε τις απόψεις του δημοσιεύματος» κλπ. Ναι, αλλά μόνο εσείς το δημοσιεύσατε. Άντε, και του χρόνου.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Ο Μάρτιος του 2009 κυλούσε ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Λέων, ο blogger-δολοφόνος! Πρέπει να είναι ο πιο αποτυχημένος σίριαλ κίλερ όλων των εποχών – ούτε καν σε μένα δεν άρεσε. Εντάξει, γράφουμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα. Τον ίδιο μήνα, το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο 75.000 ευρώ στον ΑΝΤ1, λόγω «χαμηλής ποιοτικής στάθμης» της εκπομπής «Η Στιγμή της Αλήθειας» – χαμηλή ποιοτική στάθμη; Εδώ μιλάμε για ποιοτικά χαμηλό σταθμό στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης!

Στο blog μου η τηλεόραση είχε γενικά την τιμητική της αυτόν το μήνα: Η «Λίστα», η τηλεοπτική περιπέτεια του κ. Ρουσφέτη, αλλά και η χαρδαβελική σχέση μεταξύ του Χίτλερ και της Λίμνης της Βουλιαγμένης. Η πολλή τηλεόραση βλάπτει τα εγκεφαλικά κύτταρα, αλλά τροφοδοτεί τους bloggers.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Το μεγάλο γεγονός του Απριλίου, όπως και κάθε χρόνο, είναι τα γενέθλιά μου. Αλλά πέρα απ’αυτό, είναι και μια άλλη, μικρότερη γιορτή, να δεις πώς τη λένε…Α, ναι, Πάσχα. Μου τη δίνει αυτή η γιορτή, όχι τόσο επειδή πέφτει κοντά στα γενέθλιά μου και τους κλέβει τη δόξα, αλλά κυρίως επειδή με τη Μεγάλη Μίζερη Εβδομάδα που σέρνει μαζί του επιβάλλει μια ετήσια δικτατορία κατσούφηδων.

Πέρα από το Πάσχα, τον Απρίλιο του 2009 έδωσα επιτέλους απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα που βασάνιζαν το πανελλήνιο για δεκαετίες, όπως «γιατί δεν υπάρχει Έλληνας πρωταθλητής στη Formula 1;» και «τι θα γινόταν αν οι θρησκείες ήταν μάρκες απορρυπαντικών;». Και επίσης θαύμασα τα παρανοϊκά google search με τα οποία κάποιοι είχαν την φρικτή τύχη να βρεθούν στο blog μου, και μάλιστα δύο φορές .

Τέλος, τον ίδιο μήνα θρηνήσαμε το τέλος της κανονικής διάρκειας της Superleague και κλάψαμε γοερά για την ολιγόμηνη απουσία του Βαρούχα, του Παπαδημητρίου και των άλλων golden boys της «Αθλητικής Κυριακής». Ευτυχώς που επέστρεψαν τον Σεπτέμβριο, πριν πάθουμε σύνδρομο στέρησης.

ΜΑΪΟΣ

Αν το Πάσχα είναι παραδοσιακά η μεγάλη γιορτή του Απριλίου, η Eurovision είναι η αντίστοιχη μεγάλη γιορτή του Μαϊου. Το 2009 νικητής ήταν εκείνος-ο-φλωράκος-νορβηγός-με-το-βιολί-που-του-κάνανε-βουντού-οι-Μαγγίρες-αλλά-δεν-έπιασε-και-κανείς-δε-θυμάται-πώς-τον-λένε , ενώ ο εθνικός μας σταρ, Σάκης Ρουβάς, αρκέστηκε στην 7η θέση. Και κατάντησε να κάνει το X-Factor.

Επίσης, τον Μάιο του 2009 είδαμε δύο μεγάλα ποδοσφαιρικά ματς: Τον απίστευτο τελικό Κυπέλλου μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ, που έληξε στα εικοσιτόσα πέναλτι, και τον τελικό του Champions League, που μπορεί να μην είχε πολλά γκολ και πολλές φάσεις, αλλά και μόνο το γεγονός ότι κοντραρίστηκαν η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν αρκετό. Αλλά αν έχανε η Μπαρτσελόνα, δεν θα το έκανα τόσο μεγάλο θέμα.

Παράλληλα, η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος ήταν τέτοιο, που το ποσοστό της αποχής παραλίγο να φτάσει το ποσοστό θεαματικότητας της Eurovision. Εγώ τα’χα πει, αλλά δε με άκουσαν. Κι όμως, η μισή Ελλάδα στήθηκε στην τηλεόραση για το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών, περιμένοντας προφανώς να ακούσει κάτι ενδιαφέρον, σαν τον Πόντιο που πιστεύει ότι τη δεύτερη φορά που θα δει την ταινία, ο ήρωας δε θα είναι τόσο χαζός ώστε να ξαναπέσει στον γκρεμό. Αμφότεροι απογοητεύτηκαν.

Αξίζει ακόμα να αναφερθεί ότι τον Μάιο του 2009 κορυφώθηκε η υστερία για την γρίπη των χοίρων, γιορτάσαμε με ενθουσιασμό την «Παγκόσμια Μέρα Μη Δίαιτας» και εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική η Έφη Θώδη – όχι, δεν πλήρωσε το Star τα νοσήλεια, γιατί ρωτάτε;

Στα προσωπικά μου, τώρα, συγκέντρωσα σε μία σελίδα, νοικοκυρεμένα, όλες τις φωτογραφίες μου από τους δρόμους της Αθήνας (αλλά και της Χίου, της Λαμίας και του Ναυπλίου), ενώ λίγο πριν τελειώσει ο μήνας ξεκίνησα να γράφω ένα σύντομο about me, και κατέληξα να γράψω την ιστορία της ζωής μου – κυριολεκτικά!

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λένε ότι το καλοκαίρι δεν έχουμε ειδήσεις. Μπούρδες. Ο Ιούνιος ήταν γεμάτος ειδήσεις. Πρώτα απ’όλα, είχαμε ευρωεκλογές. Πρώτο κόμμα, και με διαφορά, αναδείχθηκε η αποχή και ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν και πολλοί τελικά αυτοί που κατάφεραν να αντισταθούν στον πειρασμό της παραλίας, αλλά υπήρχαν και κάποιοι που αποδείχθηκαν «βράχοι». Ή «ντουβάρια», αν προτιμάτε. Φυσικά, οι εφημερίδες αντέδρασαν στα αποτελέσματα των εκλογών λες και ήταν ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού.

Ένα άλλο γεγονός που απασχόλησε το πανελλήνιο ήταν η επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους. Λες και δεν ξέραμε τι θα συνέβαινε στο τέλος.

Ακόμα, είχαμε το άνοιγμα του μεταγραφικού παζαριού στο ποδόσφαιρο, και τις πρώτες μεταγραφές. Και ένα δίτομο ερμηνευτικό λεξικό επί του θέματος (1ο μέρος, 2ο μέρος).

Τέλος, τον Ιούνιο είχαμε επεισόδια με μετανάστες στον Άγιο Παντελεήμονα και όχι μόνο, ενώ αίσθηση προκάλεσε και η απόφαση της Γιάννας Αγγελοπούλου να κλείσει τον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοφωνικό σταθμό City, καθώς αν τα διατηρούσε σε λειτουργία, θα κήρυσσε πτώχευση το αργότερο το καλοκαίρι του 2487. Τελικά, όποιος ανακατεύεται με τα media τον τρώνε οι (πάσης φύσεως) κότες.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Τον Ιούλιο του 2009, όλα τα κανάλια του κόσμου θρήνησαν τον χαμό του Μάικλ Τζάκσον, που εν μία νυκτί μεταμορφώθηκε από «παιδεραστή, τρελό και φρικιό» σε «χαρισματικό, ευαίσθητο και ιδιαίτερο». Με λίγα λόγια, αφού τον είχαν περάσει για τουλάχιστον δύο δεκαετίες από τη μηχανή του κιμά, τον περασμένο Ιούλιο τον έκαναν κεφτέδες, να χορτάσει ο κόσμος. Εγώ, πάντως, δε λυπήθηκα.

Ακόμα, τον Ιούλιο του 2009 εγκαινιάστηκε (επιτέλους!) το Μουσείο της Ακρόπολης. Όπως συνήθως, τα ΜΜΕ το εκμεταλλεύτηκαν επικοινωνιακά, η κυβέρνηση το εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά και το Βρετανικό Μουσείο έκανε την πάπια επικοινωνιακά. Και καλά έκανε.

Παράλληλα, ο άνθρωπος που λατρέψαμε να μισούμε (αλλά ακόμα τον μισούμε, κι ας μην είναι πια στη θέση του), ο κ. Σανιδάς, πρότεινε το φακέλωμα όλων των bloggers, ώστε να σωθεί η χώρα από τη λαίλαπα της ανωνυμίας που τη μαστίζει. Της κοντής ψωλής της φταίν’ οι bloggers.

Στα σημαντικά γεγονότα του μήνα αξίζει να αναφερθεί και η εξάρθρωση μιας εγκληματικής οργάνωσης που είχε σαν χόμπι τις δολοφονίες, τις απαγωγές και το ξέπλυμα χρήματος. Μη χαίρεστε, μόνη της εξαρθρώθηκε.

Να μην ξεχάσω επίσης εκείνο το βιβλίο που βρήκα σε stand έξω από το μετρό στην Εθνική Άμυνα, που μου χάρισε άφθονο γέλιο (όπως και σε όσους διάβασαν το αντίστοιχο post), την προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Βίβλου από σελέμπριτις, και την «παραβολή του σκύλου». Επιμένετε ότι το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις;

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΟΚ, το παίρνω πίσω: Τον Αύγουστο ΟΝΤΩΣ δεν υπάρχουν ειδήσεις. Γιατί το μόνο γεγονός που μπορεί να χαρακτηριστεί «είδηση» είναι οι πυρκαγιές που ξεσπούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας – αλλά πώς να χαρακτηρίσεις «είδηση» κάτι που συμβαίνει κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια;

Κατά τ’άλλα, είχαμε μια επική μονομαχία μεταξύ του τότε πρωθυπουργού (νά’το πάλι, δεν ακούγεται υπέροχο;) Κώστα Καραμανλή και του ίδιου του Θεού, ο οποίος νίκησε, αλλά με το ζόρι, μια τραυματική ιγμορίτιδα που λίγο έλειψε να με στείλει σε θάλαμο αρνητικής πίεσης (καταραμένοι γιατροί) και ένα ερμηνευτικό λεξικό για τις δηλώσεις των προπονητών στον Τύπο. Α, επίσης είχαμε και τη δημιουργία ενός νέου ποδοσφαιρικού blog από τον υποφαινόμενο, το οποίο δυστυχώς μας άφησε νωρίς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (δείτε παρακάτω). Θεός σ’χωρέσ’το.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Από τον Σεπτέμβριο ξεκινά ο δεύτερος μεσαίωνας του παρόντος blog (ο πρώτος ήταν το καλοκαίρι του 2008, που ήμουν φαντάρος). Πολλή δουλειά, λίγος χρόνος, μονοψήφιος αριθμός posts κάθε μήνα και σχεδόν μονοψήφιοι αριθμοί επισκέψεων. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή έγινα βιβλιοπώλης! Το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σας άρεσε, αλλά έχει μείνει κολλημένο περίπου ένα τρίμηνο πίσω. Μπορεί να το ξαναπιάσω κάποτε, ποιος ξέρει…

Όπως ήταν φυσικό, το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σχεδόν μονοπώλησε το blog μου τον περασμένοι Σεπτέμβριο. Να φανταστείτε ότι δεν ανέφερα ούτε λέξη για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στην οποία σύρθηκε ο τότε πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής. Αντίθετα, γιόρτασα τα 3 χρόνια από τη δημιουργία  του blog μου (κανείς δε μου ευχήθηκε να τα «εκατοστήσω» – καλύτερα), ενώ εντόπισα τις ανησυχητικές ομοιότητες μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Βύντρα.

Έγινε τίποτα άλλο τον Σεπτέμβριο; Μπα, ε;

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Μπορεί και τον Οκτώβριο να δούλευα, και μάλιστα σε εξοντωτικό ωράριο, αλλά η επικαιρότητα έτρεχε και, εκτός από το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη», ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, με τις εκλογές: Τόσο προεκλογικά, όσο και μετεκλογικά. Ακόμα, με το «σίριαλ» των εσωτερικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας,αλλά και με το νέο χειμωνιάτικο πρόγραμμα των τηλεοπτικών καναλιών. Πού να μη δούλευα κιόλας!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Νοέμβριος ήταν ένας από τους πιο άνυδρους μήνες στην ιστορία του blog μου, με μόλις 4 posts! Αλλά νομίζω ότι τα τρία από αυτά αξίζουν μια αναφορά εδώ: Η αρρωστημένη φαντασία ενός γκραφιτά , η αρρωστημένη φαντασία ενός blogger και η αρρωστημένη φαντασία ενός ονειροκρίτη. Πώς άντεξα να γράψω τόσα λίγα posts; Απίστευτο μου φαίνεται!

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Επιτέλους, τον Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκα από το βιβλιοπωλείο (ναι, το ξέρω ότι δεν σας το είπα, δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω), και άρα είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου για blogging (αλλά καθόλου χρήματα για οτιδήποτε άλλο – ευτυχώς το blog είναι δωρεάν). Έτσι, αυτόν τον Δεκέμβριο πανηγυρίσαμε μαζί τον θρίαμβο του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές της ΝΔ, αναρωτηθήκαμε τι θα συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα αν λειτουργούσε όπως η σύγχρονη, μάθαμε τι εστί Dilbert, γράψαμε ένα Άρλεκιν, ακούσαμε το CD της Ελληνικής Βουλής και συλλάβαμε τον μανιακό ταξιτζή-πιστολέρο. Μόνο τον Άη-Βασίλη δε βρήκαμε, αλλά αυτόν τον είχαμε βρει από τον Δεκέμβρη του 2007.

Έτσι, φτάσαμε αργά και βασανιστικά στο 2010, το οποίο μόλις μας μπήκε. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να παρατηρήσω ότι η αυγή του 2009 με βρήκε σε ένα στρατόπεδο, παρέα με καμιά τριανταριά άλλους φαντάρους, και η δύση του με βρήκε να κάνω σεξ. Με άλλα λόγια, το 2009 μπήκε και βγήκε με τον ίδιο τρόπο: Γαμιώντας. Άντε, να δούμε τι μας έρχεται…

Καλή χρονιά σε όλους και, ειδικά στους συμblogίτες μου, καλές εμπνεύσεις!

Εκτός από μέσο έκφρασης, δημιουργίας και εκτόνωσης, το blogging είναι και ένα εξαιρετικό

ημερολόγιο. Γυρίζεις πίσω στα παλιά σου κείμενα και, βλέποντας τι έγραφες τότε, θυμάσαι τι

συνέβαινε γύρω σου εκείνη την εποχή. Δεν βρίσκω, λοιπόν, πιο ταιριαστό τρόπο να κλείσω αυτήν

την blogοχρονιά, από το να κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση στο 2009, μέσα από τα κείμενα που

έγραψα στη διάρκεια της χρονιάς. Ξεκινάμε;

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Η καλή χρονιά απ’το πρωί φαίνεται. Μόλις στις 3 Ιανουαρίου, το Ισραήλ εισβάλλει στη Γάζα

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/06/eidiseis/ για πει ετεροχρονισμένα τα κάλαντα.

Και λίγες μέρες μετά, ο τότε πρωθυπουργός (τι ωραίο που ακούγεται αυτό το «τότε

πρωθυπουργός», λες και ήταν το ’63!) αποφασίζει να κάνει ανασχηματισμό

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/07/smurf/ , και καταφέρνει να κάνει την κυβέρνηση

ακόμα χειρότερη απ’ό,τι ήταν ήδη. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα

εκείνης της κυβέρνησης.

Αλλά ο Ιανουάριος είχε και τα καλά του: Στις 14 Ιανουαρίου παρέδωσα το όπλο μου

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/14/apolysi/, ενώ στις 26 Ιανουαρίου υπέστην το

παραδοσιακό «σκίσιμο» του παλιού φαντάρου, αμέσως μετά την τελευταία μου

σκοπιάhttps://thestranger.wordpress.com/2009/01/26/torn/! Ναι, το 2009 με είχε παραλάβει

φαντάρο από το 2008, και με παραδίδει πολίτη στο 2010. Και μόνο γι’αυτό, ήταν μια καλή

χρονιά.

Επίσης, τον Ιανουάριο του 2009 κέρδισα το πρώτο μου blogoβραβείο

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/28/oscar/, ανακάλυψα ότι είμαι κακός οδηγός

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/29/driver/ και έκανα τις πρώτες μου βόλτες στην

Αθήνα ως (σχεδόν) πολίτης https://thestranger.wordpress.com/2009/01/16/walkabout/

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/22/walkabout2/

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Νομίζω ότι παραδοσιακά ο Φεβρουάριος είναι ένας από τους πιο βαρετούς μήνες του χρόνου.

Έτσι, όλες οι «ειδήσεις» του Φεβρουαρίου του 2009 είναι προσωπικές: Οι τελευταίες μου

«Σκέψεις ενός Φαντάρου» https://thestranger.wordpress.com/2009/02/09/last-thoughts1/

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/12/last-thoughts2/, τα τηλεπαιχνίδια που θα θέλαμε

(;) να δούμε σε κάποια μελλοντική τηλεοπτική σεζόν

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/18/tvshows/ , τα best seller βιβλία

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/20/best-seller/ , τα ελληνικά βραβεία Όσκαρ

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/23/oscars/ , προτεινόμενες αποκριάτικες στολές

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/25/apokries/ και, για να μην ξεχνιόμαστε, το

«φάουλ» της Lifo, που δημοσίευσε μία πληρωμένη «αγιογραφία» του εγκλήματος του Δήμου

Αθηναίων στο πάρκο της οδού Κύπρου https://thestranger.wordpress.com/2009/02/13/lifo/ . Ναι,

ναι, ξέρω «ήταν εξωτερική καταχώριση, δεν ενστερνιζόμαστε τις απόψεις του δημοσιεύματος»

κλπ. Ναι, αλλά μόνο εσείς το δημοσιεύσατε. Άντε, και του χρόνου.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Ο Μάρτιος του 2009 κυλούσε ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Λέων, ο

blogger-δολοφόνος https://thestranger.wordpress.com/leon/! Πρέπει να είναι ο πιο αποτυχημένος

σίριαλ κίλερ όλων των εποχών – ούτε καν σε μένα δεν άρεσε. Εντάξει, γράφουμε και καμιά

μαλακία να περνάει η ώρα. Τον ίδιο μήνα, το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο 75.000 ευρώ στον ΑΝΤ1, λόγω

«χαμηλής ποιοτικής στάθμης» της εκπομπής «Η Στιγμή της Αλήθειας»

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/22/moment/ – χαμηλή ποιοτική στάθμη; Εδώ μιλάμε για

ποιοτικά χαμηλό σταθμό στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης!

Στο blog μου η τηλεόραση είχε γενικά την τιμητική της αυτόν το μήνα: Η «Λίστα»

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/18/list/ , η τηλεοπτική περιπέτεια του κ. Ρουσφέτη

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/23/rousfeti/ , αλλά και η χαρδαβελική σχέση μεταξύ

του Χίτλερ και της Λίμνης της Βουλιαγμένης

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/09/hitler/ . Η πολλή τηλεόραση βλάπτει τα

εγκεφαλικά κύτταρα, αλλά τροφοδοτεί τους bloggers.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Το μεγάλο γεγονός του Απριλίου, όπως και κάθε χρόνο, είναι τα γενέθλιά μου. Αλλά πέρα

απ’αυτό, είναι και μια άλλη, μικρότερη γιορτή, να δεις πώς τη λένε…Α, ναι, Πάσχα

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/19/this-is-%cf%81asxa/ . Μου τη δίνει αυτή η

γιορτή, όχι τόσο επειδή πέφτει κοντά στα γενέθλιά μου και τους κλέβει τη δόξα, αλλά κυρίως

επειδή με τη Μεγάλη Μίζερη Εβδομάδα https://thestranger.wordpress.com/2009/04/15/pasxa/ που

σέρνει μαζί του επιβάλλει μια ετήσια δικτατορία κατσούφηδων.

Πέρα από το Πάσχα, τον Απρίλιο του 2009 έδωσα επιτέλους απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα που

βασάνιζαν το πανελλήνιο για δεκαετίες, όπως «γιατί δεν υπάρχει Έλληνας πρωταθλητής στη

Formula 1;» https://thestranger.wordpress.com/2009/04/29/formula1/ και «τι θα γινόταν αν οι

θρησκείες ήταν μάρκες απορρυπαντικών;» https://thestranger.wordpress.com/2009/04/24/apor/ .

Και επίσης θαύμασα τα παρανοϊκά google search

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/13/sapio/ με τα οποία κάποιοι είχαν την φρικτή τύχη

να βρεθούν στο blog μου, και μάλιστα δύο φορές

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/26/hamlet/ .

Τέλος, τον ίδιο μήνα θρηνήσαμε το τέλος της κανονικής διάρκειας της Superleague

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/27/sl09/ και κλάψαμε γοερά για την ολιγόμηνη

απουσία του Βαρούχα, του Παπαδημητρίου και των άλλων golden boys της «Αθλητικής Κυριακής».

Ευτυχώς που επέστρεψαν τον Σεπτέμβριο, πριν πάθουμε σύνδρομο στέρησης.

ΜΑΪΟΣ

Αν το Πάσχα είναι παραδοσιακά η μεγάλη γιορτή του Απριλίου, η Eurovision

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/17/eurovision-2/ είναι η αντίστοιχη μεγάλη γιορτή

του Μαϊου. Το 2009 νικητής ήταν

εκείνος-ο-φλωράκος-νορβηγός-με-το-βιολί-που-του-κάνανε-βουντού-οι-Μαγγίρες-αλλά-δεν-έπιασε-κ

αι-κανείς-δε-θυμάται-πώς-τον-λένε , ενώ ο εθνικός μας σταρ, Σάκης Ρουβάς, αρκέστηκε στην 7η

θέση. Και κατάντησε να κάνει το X-Factor.

Επίσης, τον Μάιο του 2009 είδαμε δύο μεγάλα ποδοσφαιρικά ματς: Τον απίστευτο τελικό Κυπέλλου

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/03/a-night-to-remember/ μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ,

που έληξε στα εικοσιτόσα πέναλτι, και τον τελικό του Champions League

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/27/barca/ , που μπορεί να μην είχε πολλά γκολ και

πολλές φάσεις, αλλά και μόνο το γεγονός ότι κοντραρίστηκαν η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ

Γιουνάιτεντ ήταν αρκετό. Αλλά αν έχανε η Μπαρτσελόνα, δεν θα το έκανα τόσο μεγάλο θέμα.

Παράλληλα, η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος

ήταν τέτοιο, που το ποσοστό της αποχής παραλίγο να φτάσει το ποσοστό θεαματικότητας της

Eurovision. Εγώ τα’χα πει https://thestranger.wordpress.com/2009/05/23/euro/, αλλά δε με

άκουσαν. Κι όμως, η μισή Ελλάδα στήθηκε στην τηλεόραση για το ντιμπέιτ

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/29/debate-2/ των πολιτικών αρχηγών, περιμένοντας

προφανώς να ακούσει κάτι ενδιαφέρον, σαν τον Πόντιο που πιστεύει ότι τη δεύτερη φορά που θα

δει την ταινία, ο ήρωας δε θα είναι τόσο χαζός ώστε να ξαναπέσει στον γκρεμό. Αμφότεροι

απογοητεύτηκαν.

Αξίζει ακόμα να αναφερθεί ότι τον Μάιο του 2009 κορυφώθηκε η υστερία για την γρίπη των

χοίρων https://thestranger.wordpress.com/2009/05/05/flu/ , γιορτάσαμε με ενθουσιασμό την

«Παγκόσμια Μέρα Μη Δίαιτας» https://thestranger.wordpress.com/2009/05/06/diet-2/ και εισήχθη

σε ψυχιατρική κλινική η Έφη Θώδη

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/08/the-rise-and-fall-of-efi-thodi/ – όχι, δεν

πλήρωσε το Star τα νοσήλεια, γιατί ρωτάτε;

Στα προσωπικά μου, τώρα, συγκέντρωσα σε μία σελίδα

https://thestranger.wordpress.com/the-walls-have-eyes/, νοικοκυρεμένα, όλες τις φωτογραφίες

μου από τους δρόμους της Αθήνας (αλλά και της Χίου, της Λαμίας και του Ναυπλίου), ενώ λίγο

πριν τελειώσει ο μήνας ξεκίνησα να γράφω ένα σύντομο about me, και κατέληξα να γράψω την

ιστορία της ζωής μου https://thestranger.wordpress.com/about/- κυριολεκτικά!

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λένε ότι το καλοκαίρι δεν έχουμε ειδήσεις. Μπούρδες. Ο Ιούνιος ήταν γεμάτος ειδήσεις. Πρώτα

απ’όλα, είχαμε ευρωεκλογές. Πρώτο κόμμα, και με διαφορά, αναδείχθηκε η αποχή

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/05/apoxi/ και ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν και

πολλοί τελικά αυτοί που κατάφεραν να αντισταθούν στον πειρασμό της παραλίας, αλλά υπήρχαν

και κάποιοι που αποδείχθηκαν «βράχοι». Ή «ντουβάρια», αν προτιμάτε. Φυσικά, οι εφημερίδες

αντέδρασαν στα αποτελέσματα των εκλογών λες και ήταν ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/08/news/.

Ένα άλλο γεγονός που απασχόλησε το πανελλήνιο ήταν η επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/13/smoking/ σε δημόσιους χώρους. Λες και δεν ξέραμε

τι θα συνέβαινε στο τέλος.

Ακόμα, είχαμε το άνοιγμα του μεταγραφικού παζαριού στο ποδόσφαιρο, και τις πρώτες

μεταγραφές. Και ένα δίτομο ερμηνευτικό λεξικό επί του θέματος (1ο μέρος

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/18/lexicon2-2/, 2ο μέρος

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/18/lexicon2/).

Τέλος, τον Ιούνιο είχαμε επεισόδια με μετανάστες

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/20/immigrants/ στον Άγιο Παντελεήμονα και όχι μόνο,

ενώ αίσθηση προκάλεσε και η απόφαση της Γιάννας Αγγελοπούλου να κλείσει τον «Ελεύθερο Τύπο»

και τον ραδιοφωνικό σταθμό City, καθώς αν τα διατηρούσε σε λειτουργία, θα κήρυσσε πτώχευση

το αργότερο το καλοκαίρι του 2487. Τελικά, όποιος ανακατεύεται με τα media

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/23/journalism/ τον τρώνε οι (πάσης φύσεως) κότες.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Τον Ιούλιο του 2009, όλα τα κανάλια του κόσμου θρήνησαν

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/07/get-a-life-people/ τον χαμό του Μάικλ Τζάκσον,

που εν μία νυκτί μεταμορφώθηκε από «παιδεραστή, τρελό και φρικιό» σε «χαρισματικό, ευαίσθητο

και ιδιαίτερο». Με λίγα λόγια, αφού τον είχαν περάσει για τουλάχιστον δύο δεκαετίες από τη

μηχανή του κιμά, τον περασμένο Ιούλιο τον έκαναν κεφτέδες, να χορτάσει ο κόσμος. Εγώ,

πάντως, δε λυπήθηκα.

Ακόμα, τον Ιούλιο του 2009 εγκαινιάστηκε (επιτέλους!) το Μουσείο της Ακρόπολης.

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/06/acropolis-2/ Όπως συνήθως, τα ΜΜΕ το

εκμεταλλεύτηκαν επικοινωνιακά, η κυβέρνηση το εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά και το Βρετανικό

Μουσείο έκανε την πάπια επικοινωνιακά. Και καλά έκανε.

Παράλληλα, ο άνθρωπος που λατρέψαμε να μισούμε (αλλά ακόμα τον μισούμε, κι ας μην είναι πια

στη θέση του), ο κ. Σανιδάς, πρότεινε το φακέλωμα όλων των bloggers, ώστε να σωθεί η χώρα

από τη λαίλαπα της ανωνυμίας που τη μαστίζει. Της κοντής ψωλής της φταίν’ οι bloggers

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/01/sanidas/.

Στα σημαντικά γεγονότα του μήνα αξίζει να αναφερθεί και η εξάρθρωση μιας εγκληματικής

οργάνωσης https://thestranger.wordpress.com/2009/07/13/caught/ που είχε σαν χόμπι τις

δολοφονίες, τις απαγωγές και το ξέπλυμα χρήματος. Μη χαίρεστε, μόνη της εξαρθρώθηκε.

Να μην ξεχάσω επίσης εκείνο το βιβλίο https://thestranger.wordpress.com/2009/07/24/repent/

που βρήκα σε stand έξω από το μετρό στην Εθνική Άμυνα, που μου χάρισε άφθονο γέλιο (όπως και

σε όσους διάβασαν το αντίστοιχο post), την προσπάθεια εκσυγχρονισμού

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/23/bible/ της Βίβλου από σελέμπριτις, και την

«παραβολή του σκύλου» https://thestranger.wordpress.com/2009/07/05/doggie/ . Επιμένετε ότι το

καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις;

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΟΚ, το παίρνω πίσω: Τον Αύγουστο ΟΝΤΩΣ δεν υπάρχουν ειδήσεις. Γιατί το μόνο γεγονός που

μπορεί να χαρακτηριστεί «είδηση» είναι οι πυρκαγιές

https://thestranger.wordpress.com/2009/08/23/jungle/ που ξεσπούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας

– αλλά πώς να χαρακτηρίσεις «είδηση» κάτι που συμβαίνει κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια;

Κατά τ’άλλα, είχαμε μια επική μονομαχία https://thestranger.wordpress.com/2009/08/16/ten/

μεταξύ του τότε πρωθυπουργού (νά’το πάλι, δεν ακούγεται υπέροχο;) Κώστα Καραμανλή και του

ίδιου του Θεού, ο οποίος νίκησε, αλλά με το ζόρι, μια τραυματική ιγμορίτιδα που λίγο έλειψε

να με στείλει σε θάλαμο αρνητικής πίεσης (καταραμένοι γιατροί

https://thestranger.wordpress.com/2009/08/13/inglourious-docters/) και ένα ερμηνευτικό λεξικό

για τις δηλώσεις https://thestranger.wordpress.com/2009/08/21/managers/ των προπονητών στον

Τύπο. Α, επίσης είχαμε και τη δημιουργία ενός νέου ποδοσφαιρικού blog από τον υποφαινόμενο,

το οποίο δυστυχώς μας άφησε νωρίς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (δείτε παρακάτω). Θεός

σ’χωρέσ’το.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Από τον Σεπτέμβριο ξεκινά ο δεύτερος μεσαίωνας του παρόντος blog (ο πρώτος ήταν το καλοκαίρι

του 2008, που ήμουν φαντάρος). Πολλή δουλειά, λίγος χρόνος, μονοψήφιος αριθμός posts κάθε

μήνα και σχεδόν μονοψήφιοι αριθμοί επισκέψεων. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή έγινα βιβλιοπώλης

https://thestranger.wordpress.com/bookstore/! Το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σας άρεσε, αλλά

έχει μείνει κολλημένο περίπου ένα τρίμηνο πίσω. Μπορεί να το ξαναπιάσω κάποτε, ποιος

ξέρει…

Όπως ήταν φυσικό, το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σχεδόν μονοπώλησε το blog μου τον

περασμένοι Σεπτέμβριο. Να φανταστείτε ότι δεν ανέφερα ούτε λέξη για την προκήρυξη πρόωρων

εκλογών στην οποία σύρθηκε ο τότε πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής. Αντίθετα, γιόρτασα τα 3

χρόνια https://thestranger.wordpress.com/2009/09/27/3years/ από τη δημιουργία  του blog μου

(κανείς δε μου ευχήθηκε να τα «εκατοστήσω» – καλύτερα), ενώ εντόπισα τις ανησυχητικές

ομοιότητες μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Βύντρα

https://thestranger.wordpress.com/2009/09/04/vyntra/ .

Έγινε τίποτα άλλο τον Σεπτέμβριο; Μπα, ε;

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Μπορεί και τον Οκτώβριο να δούλευα, και μάλιστα σε εξοντωτικό ωράριο, αλλά η επικαιρότητα

έτρεχε και, εκτός από το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη», ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα. Για

παράδειγμα, με τις εκλογές: Τόσο προεκλογικά

https://thestranger.wordpress.com/2009/10/04/politics/ , όσο και μετεκλογικά

https://thestranger.wordpress.com/2009/10/08/the-fast-5/ . Ακόμα, με το «σίριαλ» των

εσωτερικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας https://thestranger.wordpress.com/2009/10/30/serials/

,αλλά και με το νέο χειμωνιάτικο πρόγραμμα των τηλεοπτικών καναλιών

https://thestranger.wordpress.com/2009/10/25/fast5tv/. Πού να μη δούλευα κιόλας!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Νοέμβριος ήταν ένας από τους πιο άνυδρους μήνες στην ιστορία του blog μου, με μόλις 4

posts! Αλλά νομίζω ότι τα τρία από αυτά αξίζουν μια αναφορά εδώ: Η αρρωστημένη φαντασία ενός

γκραφιτά https://thestranger.wordpress.com/2009/11/15/the-next-top-communist-model/ , η

αρρωστημένη φαντασία ενός blogger https://thestranger.wordpress.com/2009/11/22/nightmare/ και

η αρρωστημένη φαντασία ενός ονειροκρίτη https://thestranger.wordpress.com/2009/11/27/dream/ .

Πώς άντεξα να γράψω τόσα λίγα posts; Απίστευτο μου φαίνεται!

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Επιτέλους, τον Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκα από το βιβλιοπωλείο (ναι, το ξέρω ότι δεν σας

το είπα, δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω), και άρα είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου για blogging

(αλλά καθόλου χρήματα για οτιδήποτε άλλο – ευτυχώς το blog είναι δωρεάν). Έτσι, αυτόν τον

Δεκέμβριο πανηγυρίσαμε μαζί τον θρίαμβο https://thestranger.wordpress.com/2009/12/01/samaras/

του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές της ΝΔ, αναρωτηθήκαμε τι θα συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα αν

λειτουργούσε όπως η σύγχρονη https://thestranger.wordpress.com/2009/12/09/ancient/, μάθαμε τι

εστί Dilbert https://thestranger.wordpress.com/2009/12/14/dilbert/, γράψαμε ένα Άρλεκιν

https://thestranger.wordpress.com/2009/12/17/katerina/, ακούσαμε το CD της Ελληνικής Βουλής

https://thestranger.wordpress.com/2009/12/22/vouli-cd/ και συλλάβαμε τον μανιακό

ταξιτζή-πιστολέρο https://thestranger.wordpress.com/2009/12/29/cod/ . Μόνο τον Άη-Βασίλη δε

βρήκαμε, αλλά αυτόν τον είχαμε βρει από τον Δεκέμβρη του 2007

https://thestranger.wordpress.com/2007/12/24/santaclaus/ .

Έτσι, φτάσαμε αργά και βασανιστικά στο 2010, το οποίο μόλις μας μπήκε. Θα ήθελα σε αυτό το

σημείο να παρατηρήσω ότι η αυγή του 2009 με βρήκε σε ένα στρατόπεδο, παρέα με καμιά

τριανταριά άλλους φαντάρους, και η δύση του με βρήκε να κάνω σεξ. Με άλλα λόγια, το 2009

μπήκε και βγήκε με τον ίδιο τρόπο: Γαμιώντας. Άντε, να δούμε τι μας έρχεται…

Καλή χρονιά σε όλους και καλές εμπνεύσεις ειδικά στους συμblogίτες μου!

Advertisements