Αγιοβασίληδες. Τίποτα.
Μελομακάρονα. Μπα.
Λαμπιόνια. Όχι.
Σήματα καναλιών στολισμένα με γκι. Ούτε καν.
Last Christmas. Πέρασε και δεν άγγιξε.
Ανέξοδες χριστουγεννιάτικες ευχές. Nada.
Ρεπορτάζ δελτίων ειδήσεων για την κίνηση στην αγορά γαλοπούλας. Δεν ασχολήθηκα.
Κάλαντα στους αρχηγούς των κομμάτων. Παραλίγο, αλλά τζίφος.

Τίποτα από όλα αυτά τα κλασικά χριστουγεννιάτικα δεν μπόρεσε να με βάλει στο κλίμα των Χριστουγέννων. Ένιωθα λες και ήταν Σεπτέμβριος ή Οκτώβριος. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Και σήμερα είδα για τέταρτη (αν θυμάμαι καλά) φορά το «Love Actually». Και μου ήρθε η επιφοίτηση: Ρε συ, είναι Χριστούγεννα! Όπως στη διαφήμιση της Coca Cola, που ξαφνικά συνειδητοποιούν όλοι ότι «It’s Christmas!» και χτυπιούνται. Έτσι κι εγώ. Του χρόνου θα το έχω υπ’όψιν και θα φροντίσω να δω το «Love Actually» από τον Νοέμβριο, για να μπω εγκαίρως στο κλίμα. Μιλάμε για θαυματουργή ταινία! Αναρωτιέμαι γιατί την είχα βαθμολογήσει μόνο με 8 στο IMDB. Μάλλον θα πάω να το αλλάξω.

Είναι Χριστούγεννα, λοιπόν, τα 26α της ζωής μου. Και τα πέρασα οικογενειακά, με σπιτική γαλοπούλα και χαρτιά «για το καλό» (στα οποία έχασα, και ελπίζω αυτό να σημαίνει κάτι καλό για την αγάπη). Δεν ήταν τα πιο αξιοσημείωτα της ζωής μου. Φέτος δε χρειάστηκε να ντυθώ Άγιος Βασίλης για να κάνω ευτυχισμένο κάποιο κοριτσάκι. Ούτε ήμουν κλεισμένος σε κάποιο στρατόπεδο, παρέα με 30 άλλους φαντάρους. Ούτε παρακολουθούσα την πόλη μου να καίγεται στο όνομα της εκδίκησης. Και βέβαια ούτε περίμενα ανυπόμονα τα δώρα του Άη-Βασίλη κάτω απ’το πλαστικό έλατο. Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για να χαρακτηρίσει τα φετινά χριστούγεννα είναι αγγλική: Mediocre. Μέτρια.

Θα πρέπει, βέβαια, σε αυτήν τη μετριότητα να γραφτεί με χρυσά γράμματα η περίπτωση εκείνης  της τύπισσας που «επιτέθηκε» στον Πάπα. Όχι τόσο επειδή μου τη δίνουν οι θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά επειδή έσπασε τη μονοτονία. Όταν είδα τη σκηνή με τον Πάπα να πέφτει κάτω, γέλασα. Είχα να γελάσω έτσι από εκείνη τη μέρα που ο Τεν Κάτε στραβοκάθησε στην καρέκλα σε μία συνέντευξη Τύπου και σωριάστηκε κάτω. Αλήθεια, γιατί είναι τόσο αστείο να βλέπεις έναν άνθρωπο να πέφτει; Και αν νομίζετε ότι εγώ είμαι περίεργος και δεν είναι αστείο, έχω ισχυρό σύμμαχο τον Μελ Μπρουκς:

«Τραγωδία είναι όταν κόβω το δάχτυλό μου. Κωμωδία είναι όταν πέφτεις σε ένα ανοιχτό φρεάτιο και σκοτώνεσαι»

Τώρα βλέπω την ολονυχτία των «10 Μικρών Μήτσων». Αποκλείεται να αντέξω όλο το βράδυ – δε θέλω, άλλωστε. Μόνο μία φορά το έκανα αυτό, για τους «Απαράδεκτους». Και δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω για καμία άλλη εκπομπή στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Εκτός ίσως από το «Μαλβίνα Hostess». Σε αυτήν την περίπτωση θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.

Χθες, πάλι, έβλεπα το πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο του «Άλλα Κόλπα», νομίζω του 1995, με καλεσμένους μεταξύ άλλων την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Στέλιο Ρόκκο, που μόλις είχε βγάλει τον πρώτο του δίσκο (!). Πόσο πολύ λείπει από την τηλεόραση ένας παρουσιαστής με το μπρίο του Μπονάτσου, ε;

Είναι λίγο μίζερες οι φετινές γιορτές, δεν είναι; Μάλλον θα φταίει αυτή η πουτάνα η κρίση. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε με την «κρίση»: Το 0,1% του κόσμου εξαπάτησε το υπόλοιπο 99,9%, κι αυτό αντί να λυντσάρει τη μειοψηφία των απατεώνων, ουσιαστικά τους είπε και «ευχαριστώ», προσφέροντάς τους ακόμα περισσότερα χρήματα όταν αυτοί τα χρειάστηκαν. Αποτέλεσμα; Το 99.9% κάνει μαύρα Χριστούγεννα, ενώ οι τράπεζες που δημιούργησαν την κρίση είναι σχεδόν οι μόνες κερδοφόρες επιχειρήσεις. Τόσες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, κι ακόμα δεν έχουμε μάθει να μην εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλο. Ε, κύριε εκεί πάνω στα σύννεφα, λάθος είδος εξέλιξες. Ίσως έπρεπε να δοκιμάσεις τα πρόβατα.

Όταν τελειώσω αυτό το κείμενο, μπορώ ίσως να επιστρέψω στη χαρούμενη τρανς κατάσταση των Χριστουγέννων. Να βάλω στη διαπασών τα «Χριστούγεννα» της Βανδή, να δανειστώ πάλι το «Love Actually» ή το «Home Alone», να χαζέψω για κανά μισάωρο τα πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν χαρωπά πάνω στο δέντρο, να πλακωθώ στα μελομακάρονα. Και μετά, όταν περάσουν τα Φώτα και λήξει και επισήμως η περίοδος των γιορτών, τα λαμπιόνια θα καταχωνιαστούν στην αποθήκη και εγώ δε θα έχω με τι να φωτίσω τη θλίψη μου. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο: Να χαλάω τα Χριστούγεννά μου με μίζερες σκέψεις ή να πετάω στο ροζ συννεφάκι μου τα Χριστούγεννα και να πέφτω χωρίς αλεξίπτωτο στο κενό των υπόλοιπων 350 ημερών του χρόνου;

Δεν θέλω να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα. Πρώτον, επειδή δεν πιστεύω στις ευχές και νομίζω ότι οι περισσότεροι εκτοξεύουν τέτοιες ανέξοδες ευχές μόνο και μόνο για να μην κακοχαρακτηριστούν από τους γύρω τους σαν αγενείς, σαν τους χαμένους «φίλους» σου στο Facebook, που σου στέλνουν ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά» στα γενέθλιά σου, επειδή τους μαρτύρησε το Facebook ότι έχεις τα γενέθλιά σου – αλλιώς ούτε που θα το θυμόντουσαν. Και δεύτερον, επειδή φημίζομαι περισσότερο για τη γρουσουζιά μου, παρά για το γούρι που φέρνω. Και δε θέλετε ευχές από έναν γκαντέμη, έτσι;

Γι’αυτό, δε σας εύχομαι τίποτα. Ελπίζω, όμως, να είστε όλοι καλά, να περνάτε υπέροχα αυτά τα Χριστούγεννα και να συγκεντρώνετε όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις για τη νέα χρονιά που έρχεται σε μία εβδομάδα.

Έχω την εντύπωση ότι η επίδραση του «Love Actually» πέρασε κιόλας. Μάλλον πρέπει να το ξαναδώ. Αλήθεια, έμεινε κανένα μελομακάρονο; Και κοίτα τι ωραία που αναβοσβήνουν αυτά τα λαμπιόνια! Τα «Χριστούγεννα» της Βανδή είναι αυτά που ακούγονται;

Advertisements