(Οδός Καλλιδρομίου, που από χθες είναι επισήμως ο αγαπημένος μου δρόμος στην Αθήνα. Δε νομίζω ότι ο Ευγένιος Ποτιέ εννοούσε αυτούς τους «κολασμένους» όταν έγραφε τη «Διεθνή».)

(Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο κάτω. Αν και η άποψή μου είναι ότι οι κατά συρροήν ανορθόγραφοι θα έπρεπε να λιθοβολούνται στην Ομόνοια, δεν μπορώ να μη θαυμάσω το επαναστατικό πνεύμα του καλλιτέχνη)

(σε μια κάθετη της Καλλιδρομίου. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει είναι ότι αυτοί που καίνε τα βιβλία ή τα μυαλά μας είναι καμένοι οι ίδιοι)

(Καλλιδρομίου, λίγο πιο κάτω. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ όντως νιώθω τρόμο μπροστά στα σημαιοστολισμένα μπαλκόνια.)

(Δύο σε ένα! Νομίζω στη γωνία Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων. Δεν ξέρω ποιο να πρωτοσχολιάσω. Οπότε θα τα αφήσω ασχολίαστα.)

(σε μια παράλληλη της Καλλιδρομίου. Διαφωνώ κάθετα: Αν γκρεμιστούν οι πολυκατοικίες, πού θα βγάζω εγώ φωτογραφίες; Στα λιβάδια και τις εξοχές;)

(Σε έναν πεζόδρομο κάθετο της Καλλιδρομίου, δίπλα στο εργαστήρι ζωγραφικής. Η πιο δραστική (και ίσως και η πιο απλή) λύση για όσους χρωστάνε στις τράπεζες.)

(αυτό, να πω την αλήθεια, δε θυμάμαι πού είναι. Ίσως μετά την Καλλιδρομίου, προς το Πολυτεχνείο. Αναφυλαξία δεν έχω πάθει ακόμα, αλλά για το πρώτο σκέλος συμφωνώ απόλυτα.)

(κι ένα ξεκάρφωτο για το τέλος, καθώς γύριζα προς την Ακαδημίας. Έχω ακούσει κι αν έχω ακούσει ερωτικά προσωνύμια, αλλά «τυροκαφτερό»;  Γουάου!)

Advertisements