Χθες το απόγευμα πήγα και είδα το «2012». Ειλικρινά, αν δεν το έχετε δει σας συνιστώ να τρέξετε να το δείτε. Μιλάμε για την καλύτερη κωμωδία της χρονιάς, ίσως και της δεκαετίας. Έχω να γελάσω έτσι από τότε που είδα το Scary Movie 2 (μη με βρίζετε, ήμουν μόλις 16 χρονών, αν και αυτό δεν εξηγεί το γεγονός ότι έχω δει όλες τις ταινίες της σειράς τουλάχιστον 2 φορές. Τέλος πάντων.). Εντάξει, πολλές χολιγουντιανές ταινίες δείχνουν έναν ήρωα που ξεφεύγει με τον πιο απίστευτο τρόπο από εξωφρενικές καταστάσεις – εξάλλου, γι’αυτό φημίζεται το Χόλιγουντ. Αλλά αυτά που γίνονται σε αυτήν την ταινία δεν έχουν απολύτως καμία επαφή με την πραγματικότητα. Η οικογένεια των πρωταγωνιστών δεν είναι μια απλή, καθημερινή οικογένεια, αλλά μια οικογένεια Τσακ Νόρις: Γύρω τους διαλύεται το σύμπαν, κι αυτοί δεν παθαίνουν ούτε γρατζουνιά. Τολμώ, μάλιστα, να δηλώσω ότι τόσο απίθανα πράγματα δε συμβαίνουν ούτε καν στα σίριαλ του Παπακαλιάτη.

Και όλα αυτά δεν τα λέω ειρωνικά, μη με παρεξηγείτε. Μιλάω σοβαρά: Σε σκηνές οι οποίες υποτίθεται ότι προκαλούν δέος ή έστω απότομη αύξηση της αδρεναλίνης, εμένα με έπιανε υστερικό γέλιο (ευτυχώς που ήταν άδεια η αίθουσα, δηλαδή). Αλλά έχω την εντύπωση πως και ο ίδιος ο σκηνοθέτης της ταινίας αυτόν τον σκοπό είχε, να μας κάνει να γελάσουμε. Δεν μπορώ να εκλάβω διαφορετικά την εικόνα ενός αυτοκινήτου που καταπλακώνεται από έναν ολόκληρο ουρανοξύστη και περνάει από μέσα του σαν να ήταν χάρτινος. Ή την εικόνα ενός μισοδιαλυμένου τροχόσπιτου που ξεφεύγει από ένα γιγαντιαίο ηφαίστειο, εν μέσω καταιγισμού από φλεγόμενα βράχια, και φτάνει τελικά στο αεροδρόμιο, όπου το αεροπλάνο που περιμένει τον ήρωά μας δεν έχει χτυπηθεί ούτε από ένα χαλίκι. Το μόνο που έλειπε ήταν ένας αράπης να του κάνει αέρα.

Όπως και να’χει, πέρασα πολύ ευχάριστα και ούτε που το κατάλαβα πότε κύλησαν δυόμισι ώρες. Να πάτε να το δείτε κι εσείς. Προετοιμαστείτε για χοντρά γέλια.

(Εντελώς άσχετο υστερόγραφο, αλλά δεν άξιζε να κάνω ξεχωριστό post για να το γράψω: Τζόρτζεβιτς, Γεωργάτος, Ντομί, Ραούλ Μπράβο, Λεονάρντο. Λογικό συμπέρασμα: Για να πάρει κανείς θέση βασικού στην αριστερή πλευρά του Ολυμπιακού πρέπει απαραιτήτως να είναι καραφλός. Μάλλον γι’αυτό δεν αποκτήθηκε αριστερό χαφ το καλοκαίρι: Δεν βρήκαμε καραφλό. Λες να βρεθεί κανένας τον Ιανουάριο; Άντε να δούμε…)

Advertisements