Ένα κλασικό αμερικάνικο ανέκδοτο, που κυκλοφορεί πολλά χρόνια πριν από αυτήν την τελευταία οικονομική κρίση, είναι το εξής:

– Ποιες είναι οι λέξεις που λέει πιο συχνά ένας απόφοιτος ____(προσθέστε σχολή της αρεσκείας σας)_________ όταν πιάνει δουλειά;

– «Θέλετε και πατάτες;»

Αυτό ακριβώς ισχύει για πολλούς κλάδους, και οπωσδήποτε για τον δικό μου, τη δημοσιογραφία. Και αυτό περίπου συμβαίνει και σε μένα αυτόν τον καιρό, εξ ου και η πολυήμερη απουσία μου από τη blogόσφαιρα. Αυτές είναι οι αδικίες του κόσμου: Όλοι οι άλλοι bloggers άφησαν τα blogs τους για να πάνε διακοπές, κι εγώ το άφησα για να πάω να δουλέψω!

Τουλάχιστον, εγώ δε χρειάστηκε να πιάσω δουλειά στα McDonald’s για να βγάλω τα προς το ζην. Βρήκα κάτι πιο κοντά στο στυλ μου: Ένα βιβλιοπωλείο. Όπως καταλαβαίνετε, η περίοδος που διανύουμε είναι η πιο κουραστική για έναν υπάλληλο βιβλιοπωλείου, καθώς τα σχολεία ανοίγουν σε 10 μέρες και τα παιδάκια τραβολογάνε τους γονείς τους για να αποκτήσουν καινούργιες τσάντες, κασετίνες, μολύβια, ξύστρες, γόμες και ό,τι άλλο τους γυαλίσει εκείνη την ώρα. Και μαντέψτε ποιος πρέπει να είναι όλη τη μέρα stand by για να εξυπηρετήσει τα κακομαθημένα…Ναι, εγώ είμαι αυτός!

Επειδή θέλω πάντα να βλέπω τη φωτεινή πλευρά της ζωής (να’ναι καλά οι Μόντι Πάιθον), δε θα σταθώ στην κούραση και στον τεράστιο όγκο των άχρηστων πληροφοριών που έχω φορτωθεί την τελευταία εβδομάδα, αλλά θα σας πω το θετικό: Από αυτή τη δουλειά σίγουρα θα βγουν πολλές ιστορίες για να έχω να λέω εδώ πέρα. Για την ακρίβεια, ήδη έχουν βγει. Θα μπορούσα να σας πω για τα κοριτσάκια που τσιρίζουν χωρίς λόγο και αιτία και δεν ξέρεις αν χαίρονται ή κλαίνε. Ή για τους απόστρατους αξιωματικούς που ζητούν τις φωτοτυπίες τους με το ίδιο αυστηρό ύφος που θα είχαν παλιότερα, όταν έβλεπαν ένα κωλοφάνταρο να «διαβάζει» το Playboy στη σκοπιά. Ή για τον αλβανικής καταγωγής κύριο που ήρθε να βγάλει φωτοτυπία το διαβατήριό του γιατί, μετά από 20 χρόνια παραμονής στην Ελλάδα, θεωρείται ακόμα ξένος στη χώρα που μεγάλωσε και πρέπει κάθε τόσο να ανανεώνει τα χαρτιά του. Ή για τον ημίτρελο τύπο που ήρθε να εκτυπώσει το μανιφέστο του για έναν καλύτερο κόσμο, που δεν θα τον κυριεύουν οι εξωγήινοι. Ή για την «κατάσκοπο» που ήρθε από αντίπαλο βιβλιοπωλείο για να διερευνήσει τις τιμές του δικού μας και να ρυθμίσει ανάλογα και τις δικές της. Αλλά θα τις κρατήσω για τη συνέχεια, να τις βάλω μαζί με τις υπόλοιπες που θα βγουν στην πορεία. Με βλέπω να γράφω best seller: «Τα απομνημονεύματα ενός βιβλιοπώλη». Γουαου.

Όσο για το blog; Ε, πιστεύω ότι όταν επιστρέψει ο υπολογιστής μου από το service και όταν επιστρέψει η σύνδεση στο κινητό μου (που είναι κομμένη εδώ και δύο βδομάδες), τότε θα επιστρέψω κι εγώ κλασικά και καθημερινά στο blog μου. Και ελπίζω αυτό να γίνει σύντομα, γιατί ο εγκέφαλός μου έχει μπουκώσει: Από τη μία οι αμέτρητες άχρηστες πληροφορίες που συσσωρεύονται, από την άλλη οι ιδέες που μου έρχονται και δεν έχω πού να τις αφήσω, και αναγκαστικά μένουν εκεί και σαπίζουν. Πώς το’λεγαν οι Τρύπες; «Στροβιλίζομαι απ’τη μια άκρη στην άλλη μ’ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι». Ε, εγώ στροβιλίζομαι απ’τη μια άκρη στην άλλη μ’ένα κεφάλι γεμάτο σκουπίδια. Και δε βλέπω και κάδο πουθενά εδώ κοντά, και θα βρωμίσουμε.

Και τώρα επιστρέφω στη δουλειά μου – οι ώρες της τεμπελιάς μου είναι μετρημένες, και μόλις τελείωσαν. Έχω πολλά κακομαθημένα και πολλούς παράξενους γέρους που περιμένουν να εξυπηρετηθούν. Δεν προλαβαίνω!

Advertisements