Ήταν κάποτε μια ζούγκλα. Μια όμορφη ζούγκλα, στην οποία ζούσαν πολλά άγρια ζώα. Σε αυτήν τη ζούγκλα ίσχυε, προφανώς, ο νόμος της ζούγκλας: Ο πιο δυνατός είχε πάντα δίκιο, και επομένως έκανε ό,τι ήθελε. Έτσι, σε αυτήν τη ζούγκλα κυβερνούσαν τα λιοντάρια, οι αυτοανακηρυχθέντες «βασιλείς της ζούγκλας». Χάρη στην ελέω Θεού δύναμή τους, τα λιοντάρια μπορούσαν να εξουσιάζουν όλα τα άλλα πλάσματα της ζούγκλας, και τα άλλα ζώα αποδέχονταν αυτή την εξουσία, πιστεύοντας κι αυτά ότι πήγαζε από τον Θεό.

Τα λιοντάρια, λοιπόν, έκαναν ό,τι ήθελαν: ‘Ετρωγαν όποιον δεν τους άρεσε, κρατούσαν όλη την τροφή για τον εαυτό τους και δε τη μοιραζόντουσαν με τους υπηκόους τους, οι οποίοι δυσκολευόντουσαν να τα βγάλουν πέρα, και έπαιρναν όλες τις σημαντικές αποφάσεις μόνοι τους, αγνοώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων ζώων.

Μετά από αιώνες ολόκληρους βασιλείας των λιονταριών, κάποια στιγμή έγινε το αναπόφευκτο: Όλα τα άλλα ζώα ξεσηκώθηκαν, με σκοπό να διώξουν τους τυράννους από την εξουσία. Η αλήθεια είναι ότι τα ζώα είχαν ξεσηκωθεί κι άλλες φορές, όμως όλες τις προηγούμενες είχαν αποτύχει, γιατί δεν ήταν αρκετά οργανωμένα και συσπειρωμένα. Όμως, εκείνη την περίοδο τα πράγματα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Τα λιοντάρια, όπως συμβαίνει και με οποιονδήποτε έχει στα χέρια του μια απόλυτη εξουσία, τυφλώθηκαν από αυτή την εξουσία και πλέον αποτελούσαν κίνδυνο για τους υπηκόους τους. Κι αυτοί το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τους εκδιώξουν.

Αν και δεν ήταν και πολύ αισιόδοξα στην αρχή, λόγω των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών τους, τελικά τα ζώα κατάφεραν να εκδιώξουν από τη ζούγκλα τους τα λιοντάρια. Ήταν η πρώτη φορά που τα ζώα της ζούγκλας συνειδητοποιούσαν ότι ενωμένα έχουν μεγαλύτερη δύναμη κι από το πιο δυνατό λιοντάρι. Ήταν η πρώτη φορά που ο νόμος της ζούγκλας ανατρεπόταν: Πολλά αδύναμα ζώα έτρεψαν σε φυγή λίγα πανίσχυρα λιοντάρια. Μετά την επιτυχία αυτή ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι. Τα ζώα της ζούγκλας τραγουδούσαν ευτυχισμένα το «The Lion Sleeps Tonight» και άλλα χαρούμενα τραγούδια, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Ποτέ δε συμπάθησα το πρωινό ξύπνημα. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για πρωί Σαββάτου. Ήξερα ότι η μέρα δε θα πήγαινε καλά – φαινόταν από το πρωί.

Κοίταξα αγουροξυπνημένος από την μπαλκονόπορτα. Συννεφιά έξω. «Παράξενο», σκέφτομαι, «χθες δεν είχε ούτε ένα σύννεφο». Αλλά είναι πολύ νωρίς για να σκεφτώ ότι κάτι άλλο μπορεί να συμβαίνει. Ο εγκέφαλός μου χουζουρεύει ακόμα. Κι έτσι απλώς το δέχομαι σαν δεδομένο: Έχει συννεφιά.

Η ώρα πάει 10. Δύο ώρες από την ώρα που ξύπνησα. Κι ακόμα κάθομαι. Βαριέμαι. Αποφασίζω να σηκωθώ και να κάνω μια βόλτα. Μια μεγάλη βόλτα, να περάσει η ώρα.

Το επόμενο πρωί, όταν τα ζώα της ζούγκλας ξύπνησαν, βρέθηκαν μπροστά στο πρώτο πρόβλημα της νέας τους εποχής: Εντάξει, τα διώξαμε τα λιοντάρια – και τώρα; Ποιος θα κυβερνήσει τώρα;

Αμέσως, δημιουργήθηκαν δύο απόψεις: Η μία υποστήριζε ότι θα έπρεπε να διατηρηθεί η δομή της διακυβέρνησης των λιονταριών, δηλαδή να υπάρχουν ένα ή περισσότερα ζώα που να παίρνουν τις αποφάσεις και να διαχζειρίζονται τον πλούτο της ζούγκλας, αλλά με τη διαφορά ότι αυτά τα ζώα θα τα ψήφιζαν οι ίδιοι οι κάτοικοι της ζούγκλας. Η άλλη αντέτεινε ότι οι αιώνες σκλαβιάς από τα λιοντάρια είχαν πια φτάσει στο τέλος τους και στη νέα εποχή θα έπρεπε όλα τα ζώα να είναι ίσα και όλος ο πλούτος της ζούγκλας να ανήκει σε όλους. Επρόκειτο για δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις.

Σύντομα, η ζούγκλα χωρίστηκε στα δύο. Οι ζηλωτές της κάθε άποψης διαπληκτίζονταν καθημερινά μεταξύ τους, και δεν άργησε να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος κράτησε χρόνια ολόκληρα. Στο τέλος, επικράτησε η πρώτη άποψη, η οποία είχε και τη στήριξη των λιονταριών, που είχαν την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην εξουσία κάποια στιγμή.

Μ’αυτά και μ’αυτά, ήρθε η ώρα των εκλογών. Όλα τα ζώα της ζούγκλας κλήθηκαν να ψηφίσουν τον υποψήφιο που πίστευαν ότι θα τους εκπροσωπούσε καλύτερα και θα διαχειριζόταν καλύτερα τα πράγματα της ζούγκλας. Ναι, αλλά ποιοι ήταν οι υποψήφιοι;

Αυτό ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα. Γιατί υπήρχαν έξυπνα, ικανά και τίμια ζώα, τα οποία θα μπορούσαν να διοικήσουν ενάρετα τη ζούγκλα. Όμως αυτά τα ζώα είτε δεν ήταν συμπαθή στα υπόλοιπα (κανείς δε συμπαθεί τους ξερόλες), είτε δεν ήθελαν να μπλεχτούν με κάτι τέτοιο, είτε δεν συμπαθούσαν το ένα το άλλο και δεν ήθελαν να συνεργαστούν μεταξύ τους. Αντίθετα, οι ύαινες, τα πιο μοχθηρά ζώα της ζούγκλας, έβαλαν σε εφαρμογή ένα πονηρό σχέδιο: Βλέποντας ότι κανένα από τα τίμια ζώα δεν σκόπευε να θέσει υποψηφιότητα (και αυτά που θα έθεταν δεν θα έπαιρναν πολλές ψήφους), συνεργάστηκαν μεταξύ τους (πάντα έτσι δε γίνεται; Οι κακοί να συνεργάζονται υπέροχα μεταξύ τους και οι καλοί να τρώγονται με τα ρούχα τους;) και δημιούργησαν 3-4 διαφορετικά κόμματα, τα οποία δήθεν είχαν αντιπαλότητα μεταξύ τους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν όλοι φίλοι και συνεργάτες. Έτσι, όποιο κόμμα και να ψήφιζαν τα ζώα της ζούγκλας, πάλι οι ίδιοι θα κυβερνούσαν.

Οι υποψήφιες ύαινες έταζαν λαγούς με πετραχήλια στα σαρκοφάγα ζώα, γκαζόν και χόρτα στα φυτοφάγα και γενικά υπόσχονταν πολλά πράγματα. Παράλληλα, κατηγορούσαν δήθεν η μία την άλλη για διάφορα πράγματα, κάνοντας τα άλλα ζώα να πιστέψουν ότι όλες ενδιαφέρονταν για το καλό του τόπου. Όλα τα ζώα έσπευσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, τώρα που το είχαν για πρώτη φορά. Και πρώτο κόμμα βγήκε – μαντέψτε! – ένα από τα κόμματα που δημιούργησαν οι ύαινες. Πλέον, ο νόμος της ζούγκλας είχε ανατραπεί εντελώς: Δεν κέρδιζε πλέον ο πιο δυνατός, αλλά ο πιο πονηρός.

Τα ζώα της ζούγκλας ένιωθαν για πρώτη φορά ελεύθερα. Πλέον, είχαν έναν ηγέτη που τα ίδια είχαν επιλέξει, ο οποίος ήταν ουσιαστικά ένας από αυτούς, θεωρητικά καταλάβαινε τα προβλήματά τους και μοίραζε υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Ναι, αλλά ήταν όντως ελεύθερα;

Η πρώτη διακυβέρνηση των μοχθηρών ζώων δεν ήταν και τέλεια. Οι ύαινες διόρισαν συγγενείς και φίλους τους στα κυβερνητικά αξιώματα, έκλεβαν χρήματα από τα ταμεία της ζούγκλας και γενικά ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για τους εαυτούς τους, παρά για τα άλλα ζώα – όχι ακριβώς αυτό που περίμεναν τα ζώα της ζούγκλας όταν τις ψήφιζαν.

Κι όμως, τα ζώα-ψηφοφόροι δεν παραπονιόντουσαν. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έκανε αυθαιρεσίες, έκανε όμως και καλά πράγματα: Έφτιαξε δρόμους στη ζούγκλα, δημιούργησε δουλειές, γενικά υπήρχε ευημερία. Μπορεί να μην ήταν όλα τα ζώα πλούσια, αλλά τουλάχιστον μπορούσαν πια να ζουν αξιοπρεπώς. Μπορούσαν να ερωτεύονται…

22082009263

…μπορούσαν να κάνουν πλάκες…

22082009260

…τέλος πάντων, ένιωθαν ευτυχισμένα. Κι ας ήξεραν ότι οι ύαινες δεν έκαναν την τέλεια διακυβέρνηση. Κι έτσι, τις ξαναψήφισαν.

Βγαίνω στον δρόμο και καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Μια περίεργη μυρωδιά είναι διάχυτη παντού. Δεν μπορώ να την προσδιορίσω. Ο ήλιος έχει μια απόκοσμη λάμψη, λες και παλεύει να φωτίσει το δρόμο κόντρα σε μια πανίσχυρη σκιά. Σκέφτομαι μήπως έχει έκλειψη ηλίου, αλλά το απορρίπτω. Θα το ήξερα. Δεν καταλαβαίνω. Και μετά κοιτάζω στον ουρανό. Και τα καταλαβαίνω όλα.

Ωστόσο, δεν άργησε μετά από μερικά χρόνια να συμβεί το αναπόφευκτο: Οι ύαινες ξέφυγαν από τον έλεγχο, παρασυρμένες από την εξουσία που είχαν στις πατούσες τους. Όπως και τα λιοντάρια παλιότερα, έτσι και οι ύαινες είχαν πάψει πια να ασχολούνται με τα άλλα ζώα και εκμεταλλευόντουσαν τη εξουσία για να πλουτίσουν. Άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες γκρίνιες από κάποια ζώα, κάποιες χλιαρές διαμαρτυρίες. Αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Στις επόμενες εκλογές, τα ζώα ψήφισαν ένα άλλο κόμμα, το οποίο ευαγγελιζόταν αλλαγή και διαφάνεια, όμως κι αυτό το είχαν δημιουργήσει οι ύαινες. Κι έτσι δεν άλλαξε τίποτα.

Αντίθετα, τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα. Η εκάστοτε κυβέρνηση επιδιδόταν σε κάθε είδους αυθαιρεσίες και τα μέλη της πλούτιζαν απροκάλυπτα, την ίδια στιγμή που τα άλλα ζώα άρχιζαν πάλι να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Τα ζώα της ζούγκλας διαμαρτύρονταν, αλλά δεν άλλαζε τίποτα. Όμως, η κατάσταση μύριζε μπαρούτι…

Κάποια στιγμή, η βόμβα εξερράγη: Ένα τσιράκι της κυβέρνησης, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, σκότωσε εν ψυχρώ το μικρό ενός ελαφιού, τόσο μικρό που δεν είχε ακόμα απογαλακτιστεί. Η βαρβαρότητα αυτού του φόνου εξόργισε τα άλλα ζώα, τα οποία διαμαρτυρήθηκαν πιο έντονα από ποτέ. Η ζούγκλα ήταν σε κατάσταση πολιορκίας για μέρες ολόκληρες. Τα ζώα, με αφορμή το θάνατο του μικρού ελαφιού, βρήκαν τον τρόπο να εκφράσουν και τη γενικότερη δυσαρέσκειά τους για τους χειρισμούς της κυβέρνησης.

22082009261

22082009262

Όμως ούτε αυτή τη φορά άλλαξε κάτι. Το momentum χάθηκε, μετά η υπόθεση ξεχάστηκε και η ζωή συνεχίστηκε όπως πριν.
Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των κυβερνήσεων ήταν και αυτό: Κάποιοι φίλοι των υαινών, ακόμα πιο αδίστακτοι από τις ύαινες που κυβερνούσαν, πρότειναν στην κυβέρνηση να συνεργαστούν και να κάψουν λίγο δάσος, ώστε να χτίσουν εκεί πολυτελείς φωλιές. Οι ύαινες στην αρχή δίστασαν – ναι, ακόμα κι αυτές οι αδίστακτες ύαινες δίστασαν για λίγο. Αλλά μετά σκέφτηκαν ότι «τόσο δάσος έχει αυτή η ζούγκλα, δεν πειράζει να κάψουμε και λίγο…Θα το κάνουμε να φανεί σαν ατύχημα και, όταν μαζευτούν τα αποκαϊδια, θα χτίσουμε εκεί 30 τεράστιες φωλιές και θα βγάλουμε λεφτά πουλώντας τες». Κι έτσι, λίγες μέρες μετά έπιασε φωτιά σε ένα από τα δάση της ζούγκλας. Η φωτιά πήγε καλύτερα απ’ό,τι περίμεναν οι ύαινες και οι φίλοι τους, αφού έκαψε τα διπλάσια στρέμματα απ’όσα είχαν υπολογίσει. «Καλύτερα, διπλά λεφτά», σκέφτηκαν. «Στο κάτω-κάτω…

22082009254»

Μαντεύετε τι έγινε μετά; Φαντάζομαι πως ναι: Οι ύαινες γλυκάθηκαν από τα λεφτά που τους απέφερε όλη αυτή η ιστορία και βάλθηκαν να κάψουν κι άλλα δάση, μέχρι που η ζούγκλα απογυμνώθηκε τελείως από το πράσινο. Έμειναν μόνο κανά-δυο δάση, τα οποία τα ζώα ορκίστηκαν ότι θα προστάτευαν με όλες τους τις δυνάμεις, γιατί χωρίς αυτό θα δυσκόλευε αφάνταστα η ζωή τους.

Κι έτσι, φτάνουμε στο σήμερα. Το ένα από τα δύο δάση που απέμειναν έχει πιάσει φωτιά. Μεγάλη φωτιά, καταστρέφεται ολοσχερώς. Κινδυνεύουν οι ζωές αρκετών κατοίκων της ζούγκλας, καίγονται οι φωλιές τους. Η κατάσταση είναι τραγική.

Φωτιά! Πάλι, ρε πούστη; Τι βρήκαν πάλι να κάψουν; Τι έμεινε, τέλος πάντων να κάψουν; Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για τα δάση;

Κοιτάζω πάλι στον ουρανό. Κοιτάζω δεξιά.

22082009259

Κοιτάζω αριστερά.

22082009258

Ενστικτωδώς, αρχίζω να κινούμαι προς τον γαλάζιο ουρανό, προς τα αριστερά. Δεν ξέρω που πάω, δε με ενδιαφέρει. Έτσι κι αλλιώς δεν είχα προορισμό. Δεν είχα, όμως, και ένα τεράστιο σύννεφο καπνού να με κυνηγά, να απειλεί να καλύψει ολόκληρο τον ουρανό με γκρίζο. Έχω ανάγκη το γαλάζιο. Επιταχύνω το βήμα μου. Προσπαθώ να μην κοιτάζω προς τα πάνω. Μόνο μπροστά. Το mp3 παίζει επίμονα τον «Μπαγάσα», κι αναρωτιέμαι αν αυτό είναι κάποιο γαλαξιακό μήνυμα που δεν αδυνατώ να αποκρυπτογραφήσω.

Γιατί ρε πούστη; Γιατί κανείς δεν προστατεύει τα δάση; Οικοπεδοφάγοι και εμπρηστές πάντα θα υπάρχουν. Αλλά γιατί δεν τους εμποδίζει κανένας; Γιατί τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν;

Δεν πάει άλλο. Πρέπει επιτέλους να γίνει μια εξέγερση. Να ξεσηκωθούμε όλοι, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Δε γίνεται να αφήνουμε τις ζωές μας στο έλεος του κάθε ανίκανου. Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε.

Υπάρχουν δύο επιλογές για τα ζώα της ζούγκλας. Είτε θα εξεγερθούν, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων τους και συνειδητοποιώντας την απίστευτη δύναμη που έχουν αν ενωθούν όλα μαζί, είτε θα αφήσουν την κατάσταση να συνεχιστεί πάλι, μέχρι να συμβεί η επόμενη καταστροφή.

Εσείς τι λέτε ότι θα κάνουν τελικά τα ζώα της ζούγκλας;

Γυρίζω σπίτι μετά από δύο ώρες. Πονάνε τα πόδια μου. Τα μαλλιά μου είναι καλυμμένα από στάχτες – σαν τον Νικοπολίδη έγινα. Κάνω ένα μπάνιο και μετά κάθομαι στην τηλεόραση. Όλα τα κανάλια δείχνουν τις φωτιές.

«Κάτι πρέπει να γίνει», λέω απογοητευμένος. Και γυρίζω πλευρό και κοιμάμαι.

Ξυπνήστε με όταν αλλάξει ο κόσμος. Ή έστω ξυπνήστε με όταν θα θέλετε να τον αλλάξουμε μαζί.

Advertisements