– Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ήρθε ο Αύγουστος. Εντάξει, δεν άργησα και πολύ, χθες μπήκε. Και ξέρετε πώς το συνειδητοποίησα; Οδηγώντας στον δρόμο. Και δεν είναι η απουσία του μποτιλιαρίσματος ή του καυσαερίου που με οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα, αλλά μια άλλη απουσία: Αυτή των «παιδιών των φαναριών». Ναι, αυτών των τύπων που επιμένουν να σου καθαρίσουν το παρμπρίζ (κι ας είναι καθαρό) ακόμα κι αν χρειαστεί να παλέψουν με τους υαλοκαθαριστήρες σου. Παρατηρήστε το κι εσείς, έχουν μειωθεί δραματικά. Φαντάσου, ακόμα κι αυτοί πάνε διακοπές τον Αύγουστο, κι εγώ κάθομαι και ξεροσταλιάζω. Μήπως να αλλάξω επάγγελμα; Τουλάχιστον σε αυτόν τον κλάδο δεν υπάρχει ανεργία: Όσα φανάρια, τόσες δουλειές. Με βλέπω να πλένω τζάμια στο φανάρι του «Υγεία» σε κανα-δυο μήνες – να πέσει λίγο κι η ζέστη. Ή μήπως να πάω τώρα που δεν έχει πολύ ανταγωνισμό να πιάσω κανένα καλό φανάρι για το χειμώνα;

– Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι, με βάση τη λογική και τη λαϊκή σοφία, μπορεί κανείς να κάνει τον εξής συλλογισμό:

Η Ζωή είναι μικρή. Η Ζωή είναι ωραία, αλλά τα’χει με άλλον. Άρα, αυτός ο «άλλος» που τα’χει με τη Ζωή είναι παιδεραστής και πρέπει να συλληφθεί.

Νομίζω ότι αυτός ο συλλογισμός δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στα παράδοξα τύπου «ο μπάτσος είναι μπουζούκι». Διαισθάνομαι ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας έρχεται προς το μέρος μου.

– Άλλο παράδοξο:

Όταν τρώμε δε μιλάμε. Όμως, ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικό ον. Άρα, πρέπει να τρώμε το φαγητό μας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ώστε να μην παρεμποδίζεται η ανθρώπινη επικοινωνία.

Κρίμα που δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα, όταν ήμουν μικρός, που η μάνα μου μού έλεγε να τρώω πιο αργά.

– Περνώντας έξω από ένα ψιλικατζίδικο, είδα ένα κασκόλ της ΑΕΚ, ξέρετε, από αυτά τα φτηνιάρικα που αγοράζουν συνήθως οι μπαμπάδες στα παιδιά τους για να τα μυήσουν στην ομάδα. Το κασκόλ έγραφε «Χανουμάκι 21». Μα «Χανουμάκι»; Θα αγόραζε ποτέ ένας ΑΕΚτζής ένα κασκόλ που γράφει πάνω «Χανουμάκι»; Είναι σαν να πουλάς κασκόλ του Ολυμπιακού που να γράφουν «Κωλόγαυρος 7», η κασκόλ του ΠΑΟΚ που να γράφουν «Βούλγαρος 4». Μερικοί τύποι έχουν μαύρα μεσάνυχτα από μάρκετινγκ.

– Λοιπόν, ας υποθέσουμε τώρα ότι είστε παιδί 8 χρονών και, για κάποιον διεστραμμένο λόγο, βλέπετε ειδήσεις. Ακούτε για τη γρίπη των χοίρων, για τους δεκάδες νεκρούς, για τα κρούσματα στην Ελλάδα, για τους φόβους μετάλλαξης του ιού και όλα αυτά τα τρομακτικά. Και μετά ακούτε ότι υπάρχει το ενδεχόμενο τον Σεπτέμβρη να μην ανοίξουν τα σχολεία, για να μη μολυνθούν τα παιδιά. Ε, εσείς δε θα ευχόσασταν να μεταλλαχθεί ο ιός για να γλιτώσετε ένα μήνα (και ίσως και περισσότερο) σχολείου; Ο μαγικός κόσμος των παιδιών – πόσο μοιάζει με αυτόν των μεγάλων!

– Και για όσους δεν το κατάλαβαν, έχουν σφίξει οι ζέστες…

Advertisements