Η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη από επικά κατορθώματα, μεγάλες προσωπικότητες, σημαντικές συμφωνίες ή διαφωνίες, και άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Κι αυτό γιατί τα ασήμαντα κατορθώματα, οι ασήμαντες προσωπικότητες και οι ασήμαντες συμφωνίες ή διαφωνίες θεωρούνται ανάξια σημασίας, συγκρινόμενα με τα προαναφερθέντα. Μάλλον έτσι είναι, αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχει και μια ιστορία αφιερωμένη σε αυτά τα ασήμαντα; Στο κάτω-κάτω, είναι πολύ περισσότερα από τα σημαντικά.

Το κείμενο που ακολουθεί θα μπορούσε να αποτελεί κεφάλαιο μιας τέτοιας, φανταστικής ιστορίας. Το κεφάλαιο που θα ήταν αφιερωμένο στις αδερφές Τσέρι (Cherry Sisters), οι οποίες στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού έγιναν διάσημες σοουγούμεν επειδή…ήταν εντελώς ατάλαντες!

Οι αδερφές Τσέρι ήταν πέντε: Η Άντι, η Έφι, η Έλλα, η Λίζι και η Τζέσι. Όλες γεννήθηκαν μεταξύ του 1860 και του 1872 και μεγάλωσαν σε μια μικρή πόλη της Αϊόβα.

Το 1893 ξεκίνησαν στη γενέτειρά τους μια παράσταση, η οποία περιελάμβανε τραγούδια, χορούς, θεατρικούς διαλόγους και διαλέξεις. Το θέαμα ήταν μάλλον αποκρουστικό, ωστόσο φαίνεται πως οι συμπολίτες τους δεν ήθελαν να τις πικράνουν, κι έτσι κανείς δε βρέθηκε να τους πει ότι ήταν εντελώς ατάλαντες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι αδερφές Τσέρι όχι μόνο να συνεχίσουν τις παραστάσεις τους, αλλά και να κάνουν τουρνέ στις γύρω περιοχές.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στις άλλες περιοχές κανείς δεν χρώσταγε καλή κουβέντα, κι έτσι κάθε παράστασή τους ήταν ένα πραγματικό φιάσκο: Οι θεατές γελούσαν, φώναζαν και πετούσαν κάθε είδους λαχανικά στις αδερφές Τσέρι – μάλιστα, σε μία παράσταση κάποιος ψέκασε με έναν πυροσβεστήρα κατευθείαν στο πρόσωπο μίας εκ των αδελφών. Αλλά κι αυτό αντιμετωπίστηκε από τις φιλόδοξες περφόρμερς: Μετά από εκείνο το περιστατικό, οι παραστάσεις τους διεξάγονταν με ένα προστατευτικό συρματόπλεγμα, που τις προστάτευε από τις «εκφράσεις λατρείας» του κοινού τους.

Το 1896 ήταν μια σημαντική χρονιά για τις αδερφές Τσέρι. Αφενός, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση η μεγαλύτερη σε ηλικία αδελφή, η Έλλα, και αφετέρου ο ιμπρεσάριος Όσκαρ Χαμερστάιν τις έφερε στο Μπρόντγουεϊ. Ναι, σωστά διαβάσατε: Στο Μπρόντγουεϊ. Στο γνωστό Μπρόντγουεϊ. Εκεί που κάθε ηθοποιός θα σκότωνε για να παίξει. Και αυτές οι κυρίες, οι πιο ατάλαντες καλλιτέχνιδες που έχει γνωρίσει ο κόσμος, τα κατάφεραν μέσα σε λίγα χρόνια!

Φυσικά, ο Χαμερστάιν δεν ήταν κανένας ηλίθιος. Η παράσταση, με τίτλο «Something Good, Something Sad» είχε τρομακτική επιτυχία. Όλος ο κόσμος συνέρρεε επί έξι εβδομάδες στο Μπρόντγουεϊ για να δει το σόου που οι New York Times χαρακτήρισαν «Τέσσερα φρικιά από την Αϊόβα». Το γέλιο έπεφτε σύννεφο, το ίδιο και τα αντικείμενα, το ίδιο όμως και τα λεφτά για τον ιμπρεσάριο: Χάρη σε αυτήν την ιδέα του, ο Χαμερστάιν γλίτωσε από τη χρεωκοπία. Όπως δήλωσε και ο ίδιος, δικαιολογώμτας την απόφασή του να φέρει τις αδερφές Τσέρι στο Μπρόντγουεϊ, «έφερα τα καλύτερα ταλέντα, αλλά δεν πέτυχε. Θα δοκιμάσω τα χειρότερα». Τελικά, δικαιώθηκε.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι παραστάσεις σταμάτησαν οριστικά το 1903, όταν η Τζέσι προσβλήθηκε από τύφο και πέθανε. Οι υπόλοιπες αδερφές επέστρεψαν στη γενέτειρά τους και δεν απασχόλησαν τη δημοσιότητα ποτέ ξανά. Μάλλον απότομο τέλος για τις πιο ατάλαντες καλλιτέχνιδες όλων των εποχών.

Αναμφίβολα, οι αδερφές Τσέρι δικαιούνται ένα δικό τους κεφάλαιο στην ιστορία της showbiz, όμως οι παραστάσεις τους αποδείχθηκαν πολύ σημαντικές και για έναν άλλο κλάδο: Τη δημοσιογραφία.

Το περιοδικό Time, σε ένα άρθρο του 1930, έγραψε: «Σε κάθε πόλη που εμφανίζονταν οι αδερφές Τσέρι, ήταν κάτι σαν έθιμο ο εκδότης της τοπικής εφημερίδας να σχολιάζει την παράστασή τους με χιούμορ, σάτιρα, παρωδία και δηκτικό σαρκασμό». Μόνο που αυτά τα σχόλια δεν περνούσαν πάντα απαρατήρητα από τις αδερφές Τσέρι.

Το 1898, μια εφημερίδα έγραψε για τις αδερφές Τσέρι ότι έμοιαζαν σαν τρεις μάγισσες χειρότερες από αυτές του Μάκβεθ, και άλλα τέτοια κοσμητικά. Οι αδερφές Τσέρι μήνυσαν την εφημερίδα, καθώς και μία ακόμα που αναδημοσίευσε το άρθρο, ζητώντας 15.000 δολλάρια, με την κατηγορία του λίβελλου.

Το δικαστήριο δικαίωσε τις εφημερίδες, αλλά οι Τσέρι άσκησαν έφεση. Ωστόσο, έφαγαν χυλόπιτα και από το ανώτατο δικαστήριο της Αϊόβα, το οποίο κράτησε την αρχική απόφαση, δικαιολογώντας την ως εξής:

«Ο εκδότης μιας εφημερίδας έχει το δικαίωμα, αν όχι την υποχρέωση, να δημοσιεύει, για την ενημέρωση του κοινού, δίκαια και λογικά σχόλια, όσο αυστηρά κι αν είναι, σε βάρος οποιουδήποτε αντικειμένου που εκτίθεται από τον ιδιοκτήτη του στο κοινό, όπως και για κάθε άλλο θέμα δημοσίου ενδιαφέροντος […] Σίγουρα, αν κάποιος γελοιοποιείται στις δημόσιες εμφανίσεις του, μπορεί να γελοιοποιηθεί από αυτούς των οποίων είναι υποχρέωση και δικαίωμα να ενημερώνουν το κοινό για τον χαρακτήρα μιας παράστασης.»

Πρόκειται για μία ιστορική απόφαση, την πρώτη που αναγνώρισε το δικαίωμα του Τύπου το δικαίωμα να σχολιάζει αρνητικά τα κοινά. Άλλο αν σήμερα τέτοιες αποφάσεις κάποιες φορές βγαίνουν ανάποδα – πάντως το δεδικασμένο υπάρχει από το 1901.

Ηθικό δίδαγμα: Το να μην έχεις ταλέντο δεν είναι κακό. Το να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου δεν είναι κακό, Όμως, το να μην έχεις ταλέντο και να πιστεύεις στον εαυτό σου, μπορεί να είναι ΠΟΛΥ κακό.

Advertisements