– Τελικά είναι επίσημο: Το καλοκαίρι βαριέμαι να γράφω. Και απ’ό,τι φαίνεται, δεν είμαι μόνο εγώ. Γενικά οι bloggers βαριούνται να γράψουν, και οι αναγνώστες βαριούνται να διαβάσουν, αν κρίνω από το blogroll και τα στατιστικά. Αλλά εδώ που τα λέμε, καλοκαίρι είναι, και μάλιστα έχουμε καύσωνα. Προχθές είχα αφήσει το αυτοκίνητο στον ήλιο και όταν μπήκα μέσα το θερμόμετρο έγραφε 46 βαθμούς! Είναι καιρός αυτός για να γράφεις;

– Τις προάλλες είδα το Home, εκείνο το περιβαλλοντικό ντοκιμαντέρ που αποτελείται αποκλειστικά από εικόνες της Γης από ψηλά. Ωραίο ήταν, δε λέω, αλλά βλέποντάς το ένιωσα λίγο μαλάκας. Ψέματα, πολύ μαλάκας. Γιατί πληροφορήθηκα ότι το 70% του νερού στον κόσμο το σπαταλούν οι μεγάλες βιομηχανίες – οπότε εγώ που προσπαθώ να ξοδεύω λιγότερο νερό όταν κάνω μπάνιο, κάνω οικονομία στο 0,00000000001 % που περισσεύει, την ίδια στιγμή που η Χ βιομηχανία σπαταλάει τεράστια ποσότητα νερού για να φτιάξει τα προϊόντα της. Γενικά, αυτό το ντοκιμαντέρ δεν είναι για να το βλέπουν οι κοινοί θνητοί, αλλά αυτοί που πραγματικά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο – και, δυστυχώς, είναι οι ίδιοι που τον κατέστρεψαν. Που σημαίνει, ετοιμάστε τις βαλίτσες σας για άλλον πλανήτη, γιατί αυτόν τον ρημάξαμε.

– Έχετε παρατηρήσει ότι οι παροιμίες και οι λαϊκές εκφράσεις δεν είναι και τόσο «σοφές» όσο μας λένε, αλλά στην πραγματικότητα απλά εξωραϊζουν μια ανεπιθύμητη κατάσταση και κάποια εγγενή μας ελαττώματα ή μας χρησιμεύουν για να πιέζουμε καταστάσεις; Πάρτε για παράδειγμα τη φράση «το καλό πράγμα αργεί να γίνει». Φυσικά, αυτό δεν ισχύει – δείτε τις γρήγορες συνταγές που φτιάχνει ο Παρλιάρος στην εκπομπή του και θα το καταλάβετε – αλλά είναι ένας ωραίος τρόπος να πείσουμε τον άλλο να κάνει υπομονή, με το πρόσχημα ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να απολαύσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ή τα κλασικά αντιφατικά «όποιος βιάζεται σκοντάφτει» και «το γοργόν και χάριν έχει»: Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει, όμως τα χρησιμοποιούμε και τα δύο όποτε μας βολεύει, ανάλογα με το αν θέλουμε να μας εξυπηρετήσει κάποιος γρήγορα ή αν είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να εξυπηρετήσουμε κάποιον και βαριόμαστε θανάσιμα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως είναι κι αυτό ένα είδος σοφίας.

– Σας το δηλώνω από τώρα, ώστε να μη λέτε τον Σεπτέμβρη ότι δεν σας προειδοποίησα: Εγώ εμβόλιο κατά της γρίπης ΔΕΝ κάνω, που να με πάνε σηκωτό μέχρι τον Ευαγγελισμό, αν δεν γίνουν ΟΛΕΣ οι εργαστηριακές μελέτες που να ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες επιπλοκών και παρενεργειών. Προτιμώ να πεθάνω από γρίπη, παρά από εμβόλιο κατά της γρίπης. Αλλά υπόσχομαι να πλένω τα χέρια μου, εντάξει;

– Αν ο Πρετεντέρης ήταν αθλητής, θα διέπρεπε στη γυμναστική – με τόσες κωλοτούμπες, θα σάρωνε όλα τα χρυσά στις ασκήσεις εδάφους. Δεν άντεξα να διαβάσω τη συνέντευξη που πήρε από τον Ζοζέ Μπαρόζο στο Κυριακάτικο Βήμα, με τίτλο «γιατί δεν είμαι δεξιός», που ουσιαστικά είναι μια αγιογραφία ενός κλασικού δεξιού πολιτικού, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει πόντους μέχρι τον Σεπτέμβριο, όταν θα διεκδικήσει τη συνέχιση της θητείας του ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ίσως είναι και που είμαι άθεος, αλλά στις αγιογραφίες παντός είδους έχω μια αλλεργία…

– Θυμάστε που σας έλεγα για τη «μεταγραφή του καλοκαιριού», τον καινούργιο φορητό μου υπολογιστή; Ε, τελικά αποδείχθηκε σαπάκι. Μια βδομάδα άντεξε στις προπονήσεις. Μετά έπαθε ρήξη χιαστού σκληρού δίσκου και αναμένεται να μείνει εκτός δράσης για κανα-δυο βδομάδες, μέχρι να πάει σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης στο Βέλγιο για να συνέλθει. Ευτυχώς, τζάμπα. Δεν ξαναπαίρνω Sony Vaio. Toshiba και πάλι Toshiba.

– Λατρεύω τη διαφήμιση του Conn-x TV με τους χουλιγκάνους που αναρωτιούνται: «Μπόχουμ δέρνουμε;». Πιστεύω ότι είναι η ατάκα του φετινού καλοκαιριού (εξ ου και ο τίτλος του post, που κατά τ’άλλα είναι εντελώς άσχετος με το περιεχόμενό του). Τελικά η διαφήμιση είναι τέχνη. Ας το μεταφέρει κάποιος αυτό και στους τύπους που κάνουν τις ραδιοφωνικές διαφημίσεις των Jumbo.

– Αλήθεια, Sony Vaio δέρνουμε;

Advertisements