Δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω το γιατί, αλλά νιώθω την ανάγκη να θυμηθώ (και ίσως και να αρχειοθετήσω) τις πρώτες φορές που έκανα ή απέκτησα κάποια πράγματα. Στριφογυρίζει στο κεφάλι μου εδώ και μέρες, και ήρθε η ώρα να το απελευθερώσω. Πάμε, λοιπόν:

Η πρώτη μου κονσόλα ήταν ένα Atari 2600 – ποιος το θυμάται; Ήμουν 6 χρονών όταν μου την πήραν οι γονείς μου και είχα ενθουσιαστεί, ιδιαίτερα επειδή μαζί με την κονσόλα είχα στη διάθεσή μου και ένα cartridge με 32 παιχνίδια. Πού να φανταζόμουν ότι δύο χρόνια αργότερα το Atari θα κατέληγε στην αποθήκη, μην μπορώντας να αντέξει τον συναγωνισμό με το ολοκαίνουργιο (τότε) Game Boy, και μάλιστα με δώρο το θρυλικό Tetris…

Ο πρώτος μου υπολογιστής άργησε πολύ περισσότερο να έρθει: Τον απέκτησα τον Δεκέμβριο του 2000. Βέβαια, εμπειρία με υπολογιστές είχα αρκετά χρόνια νωριτερα, χάρη στους υπολογιστές του σχολείου μου (και κυρίως χάρη σε κάποιον άγνωστο ευεργέτη, ο οποίος είχε εγκαταστήσει κρυφά σε αυτούς το ιστορικό Doom, και σε κάθε ευκαιρία το παίζαμε, εκμεταλλευόμενοι και τον κωδικό God Mode που κάποιος ήξερε). Αυτός ο υπολογιστής, δυστυχώς, είχε την ίδια τύχη με το Atari: Βρίσκεται στην αποθήκη με χαλασμένη οθόνη, κατεστραμμένα drives και μισοδιαλυμένο tower. Άσχημο τέλος για έναν θρύλο.

Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι είναι αυτό του 1990, στα γήπεδα της Ιταλίας. Είχα μόλις αρχίσει να καταλαβαίνω πώς παίζεται το ποδόσφαιρο, και εκείνο το Μουντιάλ, όσο το θυμάμαι, γιατί τα βράδια οι γονείς μου με έστελναν για ύπνο, ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Μαραντόνα, τον Σκιλάτσι, τον Κλίνσμαν (αν και αυτόν τον τελευταίο ποτέ δεν τον χώνευα…) και άλλους σταρ της εποχής. Θυμάμαι πόσο στενοχωρέθηκα που έχασε στον τελικό η Αργεντινή – από τότε έγινα ορκισμένος οπαδός της Μπιανκοσελέστε – αλλά θυμάμαι και πόσο χάρηκε η μάνα μου, πάντα φαν του γερμανικού ποδοσφαίρου. Τραυματική εμπειρία.

Ο πρώτος μου φραπές, είτε το πιστεύετε είτε όχι, καταναλώθηκε τον περασμένο Αύγουστο. Μέχρι τότε έπινα μόνο σοκολάτα και φρεντοτσίνο. Αλλά έτσι είναι ο στρατός: Άμα έχεις 12 ώρες τη μέρα σκοπιά, το τελευταίο που χρειάζεσαι είναι μια σοκολάτα. Αντίθετα, ένας φραπές που θα σου κρατήσει τα μάτια ανοιχτά είναι πολύ πιο χρήσιμος. Πάντως, ακόμα προτιμώ τον φρεντοτσίνο.

Η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά ήταν το «Hook», με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς. Ο πατέρας μου με πήγε στο παλαίμαχο «Πλάζα», για να δω αυτήν την υπερπαραγωγή της εποχής – πού να με πήγαινε, στις «Πράσινες Τηγανιτές Ντομάτες»; Πάντως, αν κάτι θυμάμαι από εκείνη την ταινία είναι το πόσο είχα κατασυμπαθήσει τον Κάπτεν Χουκ – μήπως αυτό λέει κάτι για μένα;

Η πρώτη φορά που μέθυσα δεν έχει συμβεί ακόμα, κι ούτε προβλέπεται να γίνει σύντομα. Δυστυχώς ή ευτυχώς.

Η πρώτη φορά που κείμενό μου δημοσιεύτηκε ήταν σε ένα από τα πρώτα τεύχη του FREE, νομίζω μήνα Οκτώβριο. Ανώνυμα, φυσικά. Ήταν ένα (και καλά) quiz για το πόσο ρατσιστής είσαι. Κατακρεουργήθηκε βάναυσα (αλλά υπάρχει στην αυθεντική του μορφή εδώ). Μετά από αυτό, δημοσιεύτηκαν άλλα δύο κείμενά μου στο ίδιο περιοδικό, μέχρι που το βαρέθηκα και σταμάτησα να το παίρνω.

Η πρώτη φορά που δούλεψα στη ζωή μου ήταν πριν από σχεδόν τρία χρόνια, όταν έκανα την τρίμηνη πρακτική μου σε αθλητικό site (η οποία επεκτάθηκε σε επτάμηνη, φυσικά χωρίς επιπλέον πληρωμή). Αν υπήρχε προοπτική να πληρωθώ κάποτε, ακόμα εκει θα ήμουν.

Το πρώτο 10άρι που πήρα στη σχολή ήταν στο μάθημα που δεν το περίμενα: Στη Λογοτεχνία! Ποτέ δε μου άρεσε η Λογοτεχνία στο σχολείο, όχι επειδή βαριόμουν τα κείμενα που έπρεπε να διαβάσω, αλλά επειδή με ενοχλούσε η χειρουργική επέμβαση που επιχειρούσαν πάντα οι καθηγητές στο κείμενο, στην προσπάθειά τους να αποκαλύψουν και το παραμικρό νόημα, με αποτέλεσμα να κατακρεουργούν το κείμενο και να το κάνουν ανούσιο. Κι όμως, στη σχολή πήρα 10!

Το πρώτο μου chat το έκανα σε ηλικία 14 χρονών, από έναν υπολογιστή στο σχολείο μου. Μετά από παρότρυνση ενός συμμαθητή μου, μπήκαμε στο chatroom του Jeronimo Groovy (!) και ανταλλάξαμε μερικές αθώες κουβεντούλες με κάποια συνομήλική μας. Τα επόμενα χρόνια μίλησα σε δεκάδες chatrooms, ελληνικά και ξένα, με δεκάδες κοπέλες, με τις οποίες ποτέ δεν διατήρησα την οποιαδήποτε επαφή (το cybersex δε μετράει για επαφή, έτσι;). Ήταν το αγαπημένο χόμπι μου στην περίοδο της εφηβείας.

Ο πρώτος μου δίσκος βινυλίου για να πω την αλήθεια δε θυμάμαι ποιος είναι, γιατί είχα αγοράσει δύο σε μικρό χρονικό διάστημα και δεν ξέρω ποιον πήρα πρώτο και ποιον δέυτερο. Πάντως, οι δύο δίσκοι ήταν η «Προϋπηρεσία» του Πασχάλη και το «Step By Step» των New Kids On The Block». Τώρα ξέρετε γιατί διαλύθηκαν οι ΝΚΟΤΒ και γιατί εξαφανίστηκε από τη μουσική ο Πασχάλης.

Η πρώτη φορά που μίλησα σε μικρόφωνο ήταν στην Πέμπτη Δημοτικού, όταν κλήθηκα να απαγγείλω ένα ποίημα για την 25η Μαρτίου. Αν για κάτι είμαι περήφανος από εκείνη τη μέρα, είναι ότι δεν υπάρχει καμία φωτογραφία που να μου τη θυμίζει.

Το πρώτο μου κινητό ήταν ένα παλιό Ericsson της μάνας μου, από αυτά που η εξωτερική τους κεραία ήταν μεγαλύτερη από το κινητό. Το μόνο καλό που είχε ήταν ότι μπορούσα να συνθέσω τα ringtones μου. Ευτυχώς, το επόμενο ήταν Nokia (όπως και όλα τα επόμενα μέχρι σήμερα…).

Το πρώτο μου γκάλοπ το έκανα, believe it or not, σε ηλικία 10 χρονών! Ρωτούσα τα παιδιά της τάξης μου «ποια είναι τα καλύτερα παιδιά της τάξης;», με την κρυφή ελπίδα ότι θα έβγαινα πρώτος. Δυστυχώς, πριν προλάβω να ολοκληρώσω την έρευνά μου, η δασκάλα μου με είδε να την επεξεργάζομαι εν ώρα μαθήματος και μου την έσκισε. Πάντως, μέχρι τότε ήμουν στη δεύτερη θέση και πάλευα για την πρώτη.

Η πρώτη μου αποκριάτικη στολή ήταν και η πιο πρωτότυπη: Οι γονείς μου μού είχαν πάρει μια στολή Άγγλου αστυνομικού, με το τεράστιο καπέλο και το κόκκινο πανωφόρι. Πολύ καλύτερα από τον αδερφό μου, του οποίου η πρώτη στολή ήταν «ποντίκι», με αυτιά ποντικιού και ζωγραφισμένα μουστάκια!

Το πρώτο μου blog το ξεκίνησα στις 26 Σεπτεμβρίου του 2006 (αν και η περσόνα του Stranger χρονολογείται από τις 29 Σεπτεμβρίου του 2005), στην πλατφόρμα του i-blog, που πλέον δεν υπάρχει. Ήταν πολύ έξυπνη κίνηση να παρακάμψω τη wordpress, το blogger, το pathfinder και όλες τις υπόλοιπες πλατφόρμες και να δημιουργήσω το blog μου σε μία που δεν την ήξερε ούτε η μάνα της. Πραγματικά έξυπνη.

Advertisements