…είδα το Slumdog Millionaire και το Βenjamin Βuttοn, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δικαίως το πρώτο σάρωσε ό,τι βραβείο υπήρχε – κι ας είναι ο Φίντσερ ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.

…θαύμασα την αγαπημένη μου Μπαρτσελόνα, που κατέκτησε το Champions League σβήνοντας από το γήπεδο τον κλαψιάρη Ρονάλντο και την παρέα του, παρά τις σοβαρές απουσίες της. Mas que un club!

…είδα την Εurοvision για πρώτη φορά με παρέα (και όχι οικογενειακώς) και χάρηκα που κέρδισε το αντικειμενικά καλύτερο τραγούδι – κρίμα που δε βλέπαμε τις φάτσες των αδελφών Μαγγίρα την ώρα που τα 12άρια του Νορβηγού έπεφταν βροχή.

…πήγα σε δύο interview και συνειδητοποίησα πόσο έχει αλλάξει η αγορά εργασίας: Παλιά υπήρχαν 10 υποψήφιοι, που είχαν το άγχος ότι ο εργοδότης θα έδινε τη δουλειά σε κάποιον άλλο. Τώρα υπάρχουν 10 υποψήφιοι και ο εργοδότης έχει το άγχος ότι κανένας από αυτούς δεν θα δεχτεί τις άθλιες συνθήκες εργασίας που παρέχει.

…συνέθεσα το ‘Ρέκβιεμ για μία αφάνα’, αφού μετά από περίπου 5 μήνες τελικά κουρεύτηκα, ξυπνώντας στον εαυτό μου μνήμες Στρατού. Τουλάχιστον μπορώ ακόμα να μένω αξύριστος.

…αποφάσισα στις Ευρωεκλογές να ψηφίσω παραλία. Κανείς δεν αξίζει την ψήφο μου.

…σκέφτηκα πολύ για την ‘εξέγερση’ των μουσουλμάνων της Αθήνας, και κατέληξα ότι έχουν περισσότερο δίκιο παρά άδικο. Ίσως η αφορμή δεν ήταν και τόσο σοβαρή (αν πιστέψουμε την πλευρά της Αστυνομίας, της ίδιας Αστυνομίας που έδωσε νοημοσύνη στις ζαρντινιέρες), αλλά έχουν τραβήξει πολλά, και είναι οι μόνοι που δε φταίνε.

…απέκτησα το 500ό τεύχος του αγαπημένου μου MΑD, αλλά πληροφορήθηκα ότι λόγω της κρίσης θα εκδίδεται πλέον ανά τρίμηνο, και όχι κάθε μήνα. Και τώρα τι θα κάνω μέχρι τον Αύγουστο που θα βγει το επόμενο;

…έπαιξα στο Ρlaystatiοn 3 το καινούργιο Larry, συνέχεια του θρυλικού Leisure Suit Larry, και χαμογέλασα πονηρά με τις κλασικές ατάκες του Larry. Ο αγαπημένος μου ηλεκτρονικός χαρακτήρας, μετά τον Super Mariο.

…αποφάσισα να κρατήσω δια βίου του κινητού μου το ίδιο ringtοne, που τυχαίνει να είναι και ένα από τα πλέον αγαπημένα μου τραγούδια: Το Supermassive Βlack Hοle των Muse.

…ταλαιπωρήθηκα, όπως κάθε Μάιο, από την εποχιακή μου αλλεργία στο άνθος της ελιάς. Δεν μπορούσα να έχω αλλεργία στο άνθος της τουλίπας, που δεν έχουμε στην Αθήνα;

…πήρα το περιοδικό Fοcus, που στο εξώφυλλό του είχε το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού, και απογοητεύτηκα διπλά. Πρώτον γιατί επρόκειτο για ένα πολύ μικρό σε έκταση αφιέρωμα, στο οποίο διάβασα πράγματα που θα μπορούσα πολύ εύκολα να βρω δωρεάν με ένα απλούστατο gοοgle search, και δεύτερον γιατί χαρακτήριζε ‘προπαγάνδα’ των άθεων τη διαφημιστική καμπάνια που έχει ξεκινήσει σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις – πώς και δεν έχω διαβάσει ποτέ για την πολύ χειρότερη προπαγάνδα της Εκκλησίας στην Ελλάδα;

…αηδίασα με την καινούργια καμπάνια κατά του καπνίσματος, που δείχνει πνευμόνια γεμάτα πίσσα και ανθρώπους με χαλασμένα δόντια. Αλλά αν είναι να πείσει κάποιους να μην καπνίζουν, χαλάλι.

…ανατρίχιασα στη σκέψη ότι σε ένα (κατ’ευφημισμόν) δημοκρατικό καθεστώς, η Βουλή έκλεισε αιφνιδιαστικά και όχι μόνο δεν ακολούθησε επανάσταση, αλλά δε βρέθηκε ΕΝΑΣ άνθρωπος να αντιδράσει. Ντροπή σε όλους μας.

…επέστρεψα έστω και για 5 λεπτά στο στρατόπεδο από το οποίο απολύθηκα, για ένα γραφειοκρατικό ζήτημα. Όταν δε φοράς χακί, τα πάντα μοιάζουν πιο όμορφα – ακόμα και οι μπαγιάτικες τυρόπιτες του ΚΨΜ.

Advertisements