Λοιπόν, όπως θα ξέρετε όσοι με διαβάζετε τακτικά, δεν πιστεύω σε γούρια, γρουσουζιές, γκαντεμιές και τέτοια (η απόδειξη εδώ). Πιστεύω ότι η «τύχη» (που εμένα μου αρέσει να αποκαλώ «γαλαξιακό φαρσέρ») πάει όπου να’ναι και τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει να την τραβήξεις κοντά σου ή να την απομακρύνεις.

Αλλά διαβάστε παρακάτω και πείτε μου αν πρέπει να συνεχίσω να το πιστεύω αυτό.

Σήμερα βρήκα ξενοίκιαστο στο βιντεοκλάμπ το «Slumdog Millionaire», που ήθελα να το δω στο σινεμά, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Και φυσικά, το πήρα. Το έβαλα αμέσως να παίζει.

Κάπου στη μέση της ταινίας, χτύπησε το κινητό μου. Ήταν από μία εταιρεία που είχα στείλει το βιογραφικό μου πριν δύο εβδομάδες. Και ήθελαν να κανονίσουμε ένα ραντεβού για interview. Φυσικά, άρπαξα την ευκαιρία, καθώς ψάχνω για δουλειά εδώ και 4 μήνες και μέχρι τώρα το μόνο φως που έβλεπα στο τούνελ ήταν αυτό του τρένου της ανεργίας που ερχόταν κατά πάνω μου γκαζώνοντας.

Σκέφτηκα ότι το Slumdog Millionaire μου είχε φέρει γούρι. Αλλά ήταν απλά μια σκέψη, σιγά τη φοβερή σύμπτωση.

Μετά από 4 λεπτά (μετρημένα, έτσι;), το κινητό μου χτύπησε ξανά. Ήταν από μια άλλη εταιρεία, στην οποία είχα στείλει το βιογραφικό μου τη Δευτέρα. Και μαντέψτε: Ήθελαν να κανονίσουμε ένα interview!

Μετά από 4 μήνες ανεπιτυχούς αναζήτησης για δουλειά, μέσα σε 4 λεπτά είχα δύο προτάσεις για interview. Απίστευτο;

Και τώρα πείτε μου: Είναι το Slumdog Millionaire το γούρι μου ή όχι;

(να μην ξεχάσω να πω ότι το Slumdog Millionaire δεν ήταν απλώς μια καλή ταινία, ούτε καν απλά ένα αριστούργημα. Ήταν η πρώτη ταινία που με έκανε να χαρώ με το happy end, το οποίο γενικά σιχαίνομαι. Μόνο και μόνο γι’αυτό, αξίζει ένα 10 με τόνο από μένα…)

Advertisements