Νομίζω ότι συνήλθα κάπως από το χτεσινό. Όχι τελείως, όχι ακόμα. Δε χορταίνω να βλέπω τις φάσεις ξανά και ξανά στην τηλεόραση, και στο μυαλό μου γυρίζουν ακόμα οι στιγμές που έζησα στη διαδικασία των πέναλτι.

Αλλά νομίζω ότι πρέπει να γράψω κάτι γι’αυτό το ματς. Αν όχι για να το διαβάσετε εσείς, τότε θα γράψω για να το διαβάζω εγώ και να θυμάμαι αυτό το παιχνίδι. Αν και οι μνήμες από αυτό το ματς δε θα με εγκαταλείψουν ποτέ. Μπορεί μετά από 20 χρόνια να μη θυμόμαστε ποιος έβαλε το δεύτερο γκολ του Ολυμπιακο ή ποιος παίκτης της ΑΕΚ αποβλήθηκε. Μπορεί να μη θυμόμαστε πόσα πέναλτι εκτελέστηκαν ή ποιος πέτυχε το νικητήριο πέναλτι. Μπορεί να μη θυμόμαστε καν ποιος κέρδισε τελικά, γιατί αυτό χθες είχε τη λιγότερη σημασία. Αλλά σίγουρα θα θυμόμαστε τον χθεσινό τελικό σαν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών.

Για να πω την αλήθεια, δε σκόπευα καν να δω τον χθεσινό τελικό. Μετά από ένα τόσο απογοητευτικό πρωτάθλημα, από το οποίο δεν αξίζει κανείς να θυμάται τίποτα, ποιος να ενδιαφερθεί για τον τελικό του υποβαθμισμένου και αδιάφορου Κυπέλλου; Και ειδικά όταν την ίδια ώρα στη Μαδρίτη γινόταν το (θεωρητικά) «ντέρμπι» τίτλου μεταξύ Ρεάλ και Μπαρτσελόνα;

Αλλά όταν πριν τη συμπλήρωση του πρώτου δεκαλέπτου το σκορ είναι ήδη 2-0, τότε υπάρχουν σοβαρές προοπτικές για ένα ενδιαφέρον ματς. Γιατί η ομάδα που βρίσκεται πίσω στο σκορ λογικά θα ανοιχτεί, με αποτέλεσμα είτε να ισοφαρίσει, είτε να φάει άλλα 3-4 γκολ.»Λογικά», είπα. Γιατί ο Ολυμπιακός χθες στο πρώτο ημίχρονο έκανε μόλις ένα σουτ – κι αυτό το έκανε ο Λέτο, από τους χειρότερους του αγώνα.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν εντελώς διαφορετικό. Ο Ντάρμπισιρ άλλαξε την εικόνα του Ολυμπιακού, ενώ παρέσυρε και τους συμπαίκτες του σε μία πολύ καλύτερη εμφάνιση. Το γκολ που πέτυχε ήταν καθοριστικό, γιατί μπήκε νωρίς, στο 48′. Έκανε και τους παίκτες του Ολυμπιακού να πιστέψουν ότι το ματς μπορούσε να γυρίσει. Και το σημαντικότερο, έκανε τους παίκτες της ΑΕΚ να φοβούνται ότι το ματς μπορούσε να γυρίσει.

Το γκολ του Ντουντού ήταν τυχερό, αλλά πολύτιμο. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ο τρόπος που πανηγύρισε, λες και από μικρός κοιμόταν με την αφίσα του Αναστόπουλου πάνω από το κρεβάτι του. Πότε πρόλαβε και έγινε «γαύρος»;

Αλλά το ματς δεν είχε τελειώσει. Για την ακρίβεια, δεν είχαμε δει τίποτα ακόμα. Με μια φοβερή ενέργεια του Σκόκο, η ΑΕΚ στο 90′ κάνει το 3-2. Σε μια τέτοια περίπτωση, 99 στα 100 παιχνίδια θα έληγαν 3-2. Αλλά αυτό το παιχνίδι έμελλε να είναι το 1 στα 100, και λίγα λέω – αλλιώς δε θα καθόμουν να ασχοληθώ τόσο πολύ μαζί του.

Ο Ντάρμπισιρ, αν και τραυματίας, στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων ισοφαρίζει (φυσικά με κεφαλιά). Στέλνει το ματς στην παράταση, αντιστρέφει εντελώς την ψυχολογία και γενικά τινάζει τα πάντα στον αέρα.

Αλλά το παιχνίδι έχει μέλλον ακόμα. Στο 102′ ο Γκαλέτι κάνει το 4-3 και πανηγυρίζει έξαλλα το γκολ του. Μόνο που αυτή η εξαλλοσύνη του κοστίζει μια δεύτερη κίτρινη κάρτα, αν και αυτός προφανώς δε θυμόταν ότι είχε δει και πρώτη, αφού όταν του την έδειξε ο Κάκος είχε γυρισμένη την πλάτη. Ήταν κάτι σαν ιδανικός αυτόχειρας: Πέτυχε ένα πολύτιμο γκολ και μετά «αυτοκτόνησε» με την ενέργειά του. Αλλά εμένα μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε. Και περιμένω πότε θα καταργηθεί αυτός ο ηλίθιος κανονισμός που απαγορεύει σε έναν παίκτη να βγάλει τη φανέλα του. Σιγά το έγκλημα ρε φίλε! Πανηγυρίζει ο άνθρωπος!

Και ενώ το γήπεδο έχει ήδη αρχίσει να γέρνει προς τη μεριά του Νικοπολίδη, έρχεται και το δεύτερο χτύπημα: Ο Αβραάμ κατεδαφίζει τον Καφέ και βλέπει κι αυτός δεύτερη κίτρινη κάρτα. Ο Ολυμπιακός μένει με 9! Κάτι σαν εκδίκηση για τον επαναληπτικό με τον ΠΑΟΚ, όταν ο Δικέφαλος του Βορρά είχε μείνει με 9 παίκτες (και ο Ολυμπιακός είδε κι έπαθε για να τους καταβάλει). Τώρα, ο άλλος Δικέφαλος είχε την ευκαιρία να πάρει το ματς.

Με το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους της παράτασης, ο Σκόκο κάνει το 4-4 με ένα περίεργο σουτ, που έστειλε αδιάβαστο τον Νικοπολίδη. Από εκεί και πέρα, η ΑΕΚ προσπαθεί να πάρει το παιχνίδι, όμως ο Ολυμπιακός «ταμπουρώνεται» πίσω για να στείλει το ματς στα πέναλτι. Και τελικά το καταφέρνει, χωρίς μάλιστα να κινδυνέψει ιδιαίτερα.

Η διαδικασία των πέναλτι είναι πάντα ψυχοφθόρος και πάντα άδικη. Όμως χθες ήταν πιο ψυχοφθόρος και πιο άδικη από οποιαδήποτε άλλη έχω δει ποτέ. Σχεδόν όλοι οι παίκτες ευστόχησαν σε ένα τουλάχιστον πέναλτι, οι τερματοφύλακες αρκετές φορές έπεσαν στη σωστή γωνία, αλλά δεν μπόρεσαν να αποκρούσουν, κανένα πέναλτι δεν έφυγε άουτ. Ήταν σαν ένα μήνυμα από τον Θεό του Ποδοσφαίρου, που φώναζε: «Κόψτε το κύπελλο στη μέση! Κανείς δεν αξίζει να το χάσει!». Αλλά δεν εισακούστηκε. Και, αφού δεν εισακούστηκε, αποφάσισε να δώσει στον Αντώνη Νικοπολίδη τον ρόλο του εκτελεστή. Κι έτσι, το Κύπελλο κατέληξε στον Πειραιά.

Άλλα highlights του αγώνα:

– Η αποβολή του Κυργιάκου για άσεμνη χειρονομία προς τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Εντάξει, προκλήθηκε (άλλωστε είναι γνωστή η «αγάπη» που τρέφουν στο πρόσωπό του οι οπαδοί του Ολυμπιακού), αλλά και πάλι δε δικαιολογείται.

– Η αγκωνιά του Ντιόγκο στον Κυργιάκο στο πρώτο ημίχρονο, που πέρασε απαρατήρητη. Κωλόπαιδο ο Κυργιάκος, αλλά κωλόπαιδο κι ο Ντιόγκο. Να τα λέμε όλα.

– Το χαμένο πέναλτι του Τζόρτζεβιτς, που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον Ολυμπιακό. Φαντάζεστε από δικό του λάθος να έχανε ο Ολυμπιακός το Κύπελλο στην τελευταία του επίσημη εμφάνιση;

– Η απόφαση του Νικοπολίδη να χτυπήσει αυτός το πέναλτι αντί του Άντζα, που ήταν φανερό ότι δεν το’χε. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, πιθανότατα το Κύπελλο θα είχε πάει στην ΑΕΚ.

– Η εντυπωσιακή εμφάνιση της αργεντίνικης τριπλέτας της ΑΕΚ, Σκόκο, Μπλάνκο και Σάχα. Αλήθεια, ο Τζιμπούρ (με εξαίρεση τη φάση του πρώτου γκολ) πού ήταν;

– Η διαιτησία του Κάκου που, αν και δεν ήταν τέλεια, δεν επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα και ήταν δίκαια.

Αυτός, λοιπόν, ήταν ο χθεσινός τελικός. Ελπίζω να μην τον ξεχάσουμε ποτέ. Εμένα, πάντως, θα μου μείνει αξέχαστος…

Υ.Γ.: Καλή επιτυχία στον Παναθηναϊκό!

Advertisements