Απρίλιος 2009



Είναι ντροπή! Είναι αίσχος! Είναι βλασφημία! Το ακόλαστο ζευγάρι της εικόνας συνελήφθη την ώρα που επιδιδόταν σε ερωτικές περιπτύξεις, σε δημόσιο χώρο. Και μάλιστα, μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, την ώρα που οι πιστοί με ευλάβεια περίμεναν την ανάσταση του Χριστού! Η φωτογραφία θα σταλεί αύριο κιόλας στον εισαγγελέα, ώστε να απαγγελθούν στο ζευγάρι οι κατηγορίες της προσβολής της δημοσίας αιδούς, αλλά και της προσβολής των θείων και των πεθερικών τους. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά η δικαιοσύνη θα κάνει αυτό που πρέπει και θα καταδικάσει το βλάσφημο ζευγάρι…

180420091283

Και μία πιο καθαρή, για να διαλυθούν οι όποιες αμφιβολίες:

18042009130


Επιτέλους, Ανάσταση! Επιτέλους, όλοι οι όψιμοι Χριστιανοί μπορούν να απολαύσουν εντελώς απενοχοποιημένοι ένα μεγάλο πιάτο αρνί, ένα ζουμερό κοκορέτσι και κατόπιν μια αυτοκρατορική μερίδα τσουρέκι. Ένα από τα μεγαλύτερα φαντασμαγορικά θαύματα του Χριστού ήταν ο πολλαπλασιασμός των άρτων και των ιχθύων. Αλλά το σύγχρονο θαύμα όλων αυτών που μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα θυμούνται ότι είναι Χριστιανοί είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό: Ο πολλαπλασιασμός των τριγλυκεριδίων και της χοληστερίνης.

Αυτό είναι, λοιπόν, το Πάσχα. ‘Πάσχα’ στα εβραϊκά σημαίνει πέρασμα. Πέρασμα από τα καλαμαράκια και τα χόρτα στα αρνιά και τα κοντοσούβλια.

Αλλά όχι, αγαπητέ πιστέ ή άπιστε αναγνώστη: Το Πάσχα δεν είναι μόνο μια καλή δικαιολογία να γεμίσουμε τα στομάχια μας. Είναι και μια ωραία ευκαιρία να βρεθεί όλη η οικογένεια μαζί, να πάει στο χωριό να τηρήσει τα έθιμα και να μείνει η Αθήνα άδεια, θυμίζοντας αγαπημένες εποχές 15αύγουστου. Από αυτή την άποψη, κρίμα που δεν κρατάει περισσότερο.

Εσύ, αναγνώστη, άναψες τη λαμπάδα σου; Μπράβο, ήσουν καλός Χριστιανός χθες. Μη φοβάσαι, το μαρτύριό σου τελείωσε. Από σήμερα μπορείς να επιστρέψεις στις συνήθεις, καθόλου χριστιανικές ασχολίες σου. Ο Χριστός απελευθερώθηκε από τα δεσμά του θανάτου. Εσύ απελευθερώθηκες από τα δεσμά της θρησκοληψίας.

Απλά για την ιστορία, εγώ δεν άναψα λαμπάδα. Πήγα στην Εκκλησία για το έθιμο, όπως κάθε χρόνο. Στο ‘Χριστός’ πήγα, στο ‘Ανέστη’ έφυγα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί επιμένω να πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Ανάσταση. Κάθε χρόνο τα ίδια λόγια, οι ίδιες φάτσες, το ίδιο τροπάριο (κυριολεκτικά). Και τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα τα λεφτά το βράδυ της Ανάστασης είναι οι φάτσες των παππούδων και των γιαγιάδων που κρατάνε ευλαβικά σαν μικρά παιδάκια τις λευκές λαμπάδες τους, την ώρα που αρχίζουν να πέφτουν τα βεγγαλικά. Σκύβουν, κοιτάνε γύρω τους ανήσυχα, ψάχνουν μέρος να κρυφτούν. Κάνουν λες και δέχονται επίθεση από αέρος από πολεμικό αεροσκάφος – μάλλον τους ξυπνάνε μνήμες Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και είναι και επικίνδυνοι, γιατί πάνω στον πανικό τους χάνουν τον έλεγχο της λαμπάδας τους και υπάρχει ο κίνδυνος να προκληθεί ολοκαύτωμα. Οι γιαγιάδες είναι πιο επικίνδυνες από τα μικρά παιδιά όταν κρατούν λαμπάδα, γιατί είναι υπεράνω υποψίας: Στα παιδάκια οι γονείς λένε κάθε τόσο ‘πρόσεχε με τη λαμπάδα, θα κάψεις κανέναν’, ενώ στις γιαγιάδες δεν το λέει κανείς – τόσα χρόνια κάνει Πάσχα, σου λέει ο άλλος, θα ξέρει να κρατάει τη λαμπάδα. Κι όμως.

Τέλος πάντων, μη σας χαλάω το Πάσχα εγώ, ο αιρετικός. Καλό Πάσχα σε όλους, καλό σούβλισμα του αρνιού και καλή επιστροφή σε όσους έχουν φύγει από την Αθήνα (αν και, ειλικρινά, δε μας λείψατε).

Χριστός ανέστη και Stranger εξανέστη!


(φυσικά από το θρυλικό «Life of Brian» των Monty Pythons, το οποίο νομίζω ότι είναι το καλύτερο αντίδοτο στην αφόρητη μιζέρια που μας επιβάλλουν αυτές τις μέρες οι παπάδες. Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε σήμερα (δηλαδή αν δεν είστε παρθένα για να στολίσετε τον επιτάφιο και δεν είστε θεούσα/ος για να πάτε στην περιφορά του), δανειστείτε το από το βιντεοκλάμπ και δε θα το μετανιώσετε!

Always look on the bright side of life…


– Μου τη δίνει η Μεγάλη Εβδομάδα, επειδή νιώθουμε όλοι υποχρεωμένοι να πέσουμε σε μαύρη κατάθλιψη επειδή θα σταυρωθεί ο Χριστός. Ένα χαμόγελο να σκάσεις στο δρόμο, και οι θεούσες γύρω σου είναι έτοιμες να σε λυντσάρουν.

– …και μου τη δίνει ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι όλοι ξέρουν πως η ιστορία στο τέλος έχει χάπι εντ, σαν ανεγκέφαλη χολιγουντιανή κομεντί, κι όμως επιμένουν να βάζουν τον εαυτό τους σε αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικασία!

– Μου τη δίνει επίσης που αυτήν την εφιαλτική ατμόσφαιρα την κάνουν ακόμα πιο ανυπόφορη όλα τα ΜΜΕ, και κυρίως η τηλεόραση, που αφιερώνει τη μισή μέρα σε νυσταλέες ψαλμωδίες του Γαϊτάνου και άλλων εποχιακών σούπερ σταρ (που είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς επιβιώνουν τις υπόλοιπες 51 εβδομάδες του χρόνου) και σε χιλιοπαιγμένες θρησκευτικές υπερπαραγωγές που κι ο ίδιος ο Θεός θα είχε βαρεθεί, αν φυσικά υπήρχε.

– …και επίσης μου τη δίνει η ολοφάνερη υποκρισία των καναλιών, που αφιερώνουν την άλλη μισή μέρα τους σε κουτσομπολίστικες εκπομπές, σίριαλ με «καυτές» σκηνές και δελτία ειδήσεων τίγκα στα σκάνδαλα και τις ίντριγκες – όχι ακριβώς στο «πνεύμα» των ημερών, έτσι;

– Α, και μια και το ανέφερα, μου τη δίνει κι αυτό το «πνεύμα» των ημερών, το οποίο προστάζει όχι μόνο να είμαστε κατσούφηδες, αλλά και να μην κάνουμε σεξ, να μην τρώμε κρέας, να μη βρίζουμε και γενικά να μην απολαμβάνουμε τίποτα. Δηλαδή, να περνάμε μία εβδομάδα σαν καλόγεροι στο Άγιον Όρος, και μάλιστα χωρίς τα εκατομμύρια που έχουν εκεί. Όχι, ευχαριστώ, δε θα πάρω.

– Είπα «να μην τρώμε κρέας», έτσι; Ε, κι αυτό μου τη δίνει. Και δεν είναι τόσο το ότι έχω ανάγκη να φάω κρέας και περιορίζομαι, αλλά ότι και μόνο η προσέγγιση στον πάγκο με τα κρεατικά στο σούπερ μάρκετ ισοδυναμεί με κακούργημα για τις σκληροπυρηνικές θεούσες, οι οποίες σε κοιτάνε λες και εσύ σκότωσες το μοσχάρι με τα ίδια σου τα χέρια. Pathetic.

– Και ξέρετε τι μου τη δίνει ακόμα περισσότερο; Όλοι αυτοί οι Μεγάλοι Μαλάκες που νηστεύουν μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα, δήθεν επειδή θέλουν να προσέξουν την υγεία τους, και οι οποίοι υπερηφανεύονται για την εγκράτειά τους και τον υγιεινό τρόπο ζωής τους. Και οι οποίοι το βράδυ της Ανάστασης τρώνε όλη τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια που τους έλειψαν όλη την προηγούμενη εβδομάδα! (αν είστε κι εσείς ένας από αυτούς τους Μεγάλους Μαλάκες, προλαβαίνετε ακόμα να αλλάξετε γνώμη)

– Α, και κάτι άλλο παρόμοιο που μου τη δίνει: Πας σε ένα μαγαζί να φας ένα σάντουιτς, μια τυρόπιτα, ένα χάμπουργκερ, και δύο είναι τα ενδεχόμενα: Είτε θα πέσεις σε μαγαζί που σερβίρει μόνο νηστίσιμα, και τελικά θα φύγεις αηδιασμένος, προτιμώντας να μείνεις νηστικός παρά να φας μια αλάδωτη χορτόπιτα, είτε θα πέσεις από μόνος σου στην παγίδα των τύψεων που δημιουργούν όλοι οι άλλοι, και τελικά θα καταλήξεις να φας ένα μπέργκερ με γαρίδες ή με καλαμάρια ή με μελιτζάνα ή με άλλα νηστίσιμα σκατά.

– Και η εύλογη απορία που είχε και ο Ρένος Χαραλαμπίδης στους «Γενναίους της Σαμοθράκης»: Το λάδι βγαίνει από την ελιά, που είναι δέντρο, και άρα δεν έχει ζωική προέλευση. Γιατί, λοιπόν, απαγορεύεται η κατανάλωσή του τη Μεγάλη Εβδομάδα;

– Επίσης, μου τη δίνει μια ειρωνεία που φαίνεται ότι κανείς άλλος δε συλλαμβάνει: Όλοι αυτήν την περίοδο στολίζουμε τα σπίτια μας, τα τραπέζια μας και τους δρόμους με γλυκούλικα κοτοπουλάκια, τα οποία βγαίνουν χαρούμενα μέσα από κατακόκκινα αυγά. Σκέφτηκε κανείς, άραγε, ότι αν εμείς δεν τρώγαμε αυτά τα κόκκινα αυγά που βάφουμε κάθε χρόνο, τότε τα αληθινά κοτοπουλάκια θα μπορούσαν όντως να βγουν χαρούμενα από τα αυγά τους, αντί να καταλήγουν στο στομάχι μας;

– Και κάτι τελευταίο: Μου τη δίνουν γενικά οι εκκλησίες, αλλά μου τη δίνουν ακόμα περισσότερο τη Μεγάλη Παρασκευή, που χτυπάνε οι καμπάνες τους όλη τη μέρα. ΟΚ, ρε φίλε, το ακούσαμε, σταυρώθηκε ο Χριστός, τι θες τώρα; (αλήθεια, ξέρει κανείς αν μπορώ να κάνω μήνυση σε εκκλησία για φασαρία σε ώρα κοινής ησυχίας;)


Ξέρετε πότε ένας blogger καταλαβαίνει ότι κάτι πάει στραβά με τα κείμενά του; Όχι όταν δεν έχει σχόλια – αυτό μπορεί να συμβαίνει για άλλους λόγους. Ούτε όταν έχει πολλά αρνητικά σχόλια – το να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα δεν είναι κακό. Ούτε όταν δεν έχει αναγνωσιμότητα – αυτό μπορεί να οφείλεται στην έλλειψη «marketing», το οποίο είναι απαραίτητο σε όλους τους τομείς της ζωής μας πια, πόσο μάλλον στο blogging. Αλλά ένας blogger πρέπει πραγματικά να αρχίσει να ανησυχεί όταν η πλειοψηφία των επισκεπτών του προέρχονται από το Google, και μάλιστα αναζητούν μετά μανίας σε αυτό αποτελέσματα για το εξής λήμμα: «χυσια». Επομένως, η πλειοψηφία του κοινού στο οποίο απευθύνεται είναι σεξομανείς ανεγκέφαλοι με μια ιδιαίτερη αδυναμία στα χύσια. Houston, we have a problem.

Βλέποντας τα στατιστικά στοιχεία του blog μου, διαπιστώνω ακριβώς αυτό. Το νούμερο 1 (μακράν) στη λίστα των αναζητήσεων μέσω google που καταλήγουν σε μένα είναι η λέξη «χυσια». Θα με έπιανε απελπισία αν δεν υπήρχαν και κάποιες άλλες αναζητήσεις, που είναι τόσο γελοίες, ώστε σου φτιάχνουν το κέφι αμέσως – αν, φυσικά, παραβλέψεις το γεγονός ότι υπάρχουν τόσοι ηλίθιοι στο Internet, που είναι πραγματικά αμφίβολο αν αξίζει να εκθέτεις τον εαυτό σου σε αυτούς. Ας το παραβλέψουμε, λοιπόν, και ας διασκεδάσουμε με τις εξής αναζητήσεις (με την αυθεντική τους ορθογραφία, φυσικά):

ΕΞΟΧΙΚΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ (ναι, είχε ένα οικοπεδάκι στον Θεολόγο, που μετά το αγόρασε η Αλίκη Βουγιουκλάκη)

η δυο ανθροπη προσπαθον να σκοτοσον της… (1..2..3..4..5..6..7 ορθογραφικά λάθη σε ισάριθμες λέξεις!

«Μωρό μου καλησπέρα, με πηδούσαν όλη μέρα» (το νέο σουξέ της Στέλλας Μπεζαντάκου)

κρυφτό κανόνες

πως παιζεται το κρυφτο

ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΥΦΤΟ (καλά, πλάκα μου κάνετε; Δεν ξέρετε πώς παίζεται το κρυφτό;;;;; Έλεος!!!)

κώλοι στον ηλεκτρικό και στο μετρό (προσέξτε τους κώλους σας όταν χρησιμοποιείτε το τρένο ή το μετρό, κάποιοι τους ψάχνουν)

ola ta game boy stin greece (προσοχή: Όχι στην Ελλάδα, στην greece!)

πούστηδες που γαμιούνται με μαύρους (γιατί, με άσπρους δε σου κάνουν;)
ο θεος θελει ρεκλα δημοσιου καρεκλα (ακόμα κι ο Θεός τη μονιμότητά του τη χρειάζεται)
ΣΕ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ (κι εγώ το ίδιο)
θελω να δουλευω τζαμπα (προσλαμβάνεσαι!!!)
και το κορμακι σου θα κόψω ποντο ποντο (ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι ωχριά μπροστά σου!!!)
μου κλεβουν τα στρινγκακια! (σα δεν ντρέπονται τα κωλόπαιδα…)
σιχαίνομαι τις αδελφές λατρεύω το aids (ε;;;)
παλουκι στον κωλο μου (παλούκι από τον κώλο σου κι ας είν’ και σκατωμένο)

ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΑΙΜΟΜΙΞΙΑ (η νέα σαπουνόπερα που θα σας καθηλώσει)
γκει δύο μαύρα καυλιά στον κώλο μου (και χίλιοι καλοί χωράνε!)
παρουσιαστρια το κουναβι (το κουνάβι;;;)
eklase (δεν ήμουν εγώ)
30 αργυρια ποσο ειναι? (163,36 ευρώ, με τη σημερινή ισοτιμία)
Κοκκινοσκουφίτσα splatter (αν υπάρχει όντως τέτοια ταινία, θέλω να τη δω οπωσδήποτε!!!)

karvouno

(Όχι άλλο κάρβουνο!)

home

(πολύ φιλοσοφημένο)

xylo

(τώρα ΚΑΙ στο Ναύπλιο!)

oneiro

(Χρυσή σφαίρα δραματικού γκράφιτι)

mitsako

(το χάσαμε το κορμί πατριώτη…)

funeral

(ΗΙΜ – Funeral of Hearts για τους μη γνωρίζοντες)

touvla

(προσοχή: Πέφτουν τούβλα)

artists

(και οι κουκουλοφόροι το ίδιο θα μπορούσαν να ισχυριστούν)

masela

(ευκαιρία!!! Προλάβετε!!!)

leto

(εδώ θα κάνει τις διακοπές του ο Λέτο, στο ιδιόκτητο ξενοδοχείο του)

mpriza

(το free press της Πελοποννήσου!)

bourtzi

(πάρτε κι ένα Μπούρτζι για το τέλος, να μη λέτε ότι δεν ήμουν καλός τουρίστας!)

Υ.Γ.:                                   Χώρος έκφρασης The_Stranger

Αν θέλεις να του πεις πως βαριέσαι τις ηλίθιες φωτογραφίες που έβγαλε στο ταξίδι του…
Αν θέλεις να
του πεις πως βαριέσαι τις ηλίθιες φωτογραφίες που έβγαλε στο ταξίδι του…
Ήρθε η ώρα να το πεις κι άλλο να μην κρατηθείς
Φώναξέ το δυνατά πως βαριέσαι τις ηλίθιες φωτογραφίες που έβγαλε στο ταξίδι του!


(περίληψη προηγουμένων: Η θεία Χαρίκλεια τα τίναξε τα πέταλα. Και τώρα όλη η οικογένεια θα πρέπει να ταξιδέψει στο χωριό για την κηδεία κάποιας την οποία καλά-καλά δεν ξέρουν. Βαρετό, ε;)

Ο Καβάφης έγραφε πως δεν είναι η Ιθάκη, αλλά το ταξίδι μέχρι την Ιθάκη που μετράει. Ο Οδυσσέας δε θα συμφωνούσε μαζί του, και μάλλον ούτε κι εσύ. Εξάλλου, αν ο Καβάφης ήταν από το χωριό σου και είχε την οικογένειά σου (πράγμα απίθανο για προφανείς λόγους), τότε μάλλον δεν θα επιχειρούσε καν αυτό το ταξίδι.

Στριμωγμένος στη θέση του οδηγού, προσπαθείς να αποφασίσεις τι είναι χειρότερο: Η εκνευριστική γκρίνια της γυναίκας σου επί παντός επιστητού ή η εκνευριστική μουσική των τοπικών σταθμών που αλλάζουν συχνότητα κάθε τόσο και καταλήγουν σε εκκωφαντικά παράσιτα; Η ενοχλητική κυρία που πηγαίνει με 40 στην αριστερή λωρίδα ή ο ενοχλητικός τύπος από πίσω με το Αudi που αναβοσβήνει τα φώτα για να κάνεις στην άκρη; Οι απαράδεκτες κακοτεχνίες του δρόμου ή τα απαράδεκτα ακριβά διόδια που πληρώνεις γι’αυτές; Η Σκύλλα ή η Χάρυβδη; Ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου; Και αλήθεια, γιατί δεν κάνουν ποτέ γκάλοπ για πιο ενδιαφέροντα θέματα;

Ίσως, όμως, το πιο ενοχλητικό είναι η σιωπή των παιδιών. Των παιδιών που εκμεταλλεύονται ένα παραθυράκι της μεταξύ σας συμφωνίας, βάσει της οποίας υποσχέθηκαν να μην γκρινιάζουν, αλλά όχι και να χαζοχαίρονται κιόλας. Θα περίμενε κανείς ότι η προσμονή ενός Ρlaystation θα τα μετέτρεπε σε πιόνια σου, θα έκαναν ό,τι τους πεις. Αλλά ατύχησες που ο Θεός σου έδωσε πιο έξυπνα παιδιά από σένα. Γιατί τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά ότι αν τυχόν αποκαλύψουν στη μαμά τους τη μυστική σας συμφωνία, μαύρο φίδι που σ’έφαγε! Και μόνο στη σκέψη της ενισχυμένης αναλογικής γκρίνιας που θα υποστείς αν η γυναίκα σου μάθει ότι τάζεις δώρο αξίας 300 ευρώ στα παιδιά, κι αυτηνής δεν της δίνεις να πάρει εκείνα τα παπούτσια που έχει σταμπάρει στον Καλογήρου, παραλύεις. Κι έτσι, τα παιδιά περνούν ολόκληρη τη διαδρομή ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά τους. Δε συμμετέχουν σε καμία κουβέντα (και ευτυχώς δεν ακούνε και τίποτα – αρκετά ψυχικά τραύματα τους έχουν δημιουργηθεί τόσα χρόνια). Απλώς πιάνουν χώρο στο αυτοκίνητο. Αλλά η παρουσία τους έχει και μια πρακτική σημασία: Είναι ο μόνος λόγος να μην πετάξεις το αυτοκίνητο στον επόμενο γκρεμό που θα βρεις μπροστά σου, σε ένα άθλιο remake της τελευταίας σκηνής του ‘Θέλμα και Λουίζ’.

Το κακό με την οδήγηση είναι ότι όλοι μπορούν να απολαύσουν τη διαδρομή, να θαυμάσουν την ομορφιά του τοπίου, να αγναντέψουν στο άπειρο – εκτός, φυσικά, από τον οδηγό. Ο οποίος, εν προκειμένω, είναι και ο μοναδικός που θα ήθελε πραγματικά να απολαύσει τη διαδρομή – άλλη μία εκνευριστική εφαρμογή του σοφού Νόμου του Μέρφι. Δε θα ήταν πιο ωραία αν οδηγούσε η γυναίκα σου κι εσύ καθόσουν άνετα στη θέση του συνοδηγού κοιτώντας γύρω σου και (ίσως το σημαντικότερο) έχοντας τον απόλυτο έλεγχο του cd-ραδιοφώνου, και άρα της μουσικής επένδυσης του ταξιδιού; Ναι, θα ήταν πιο ωραία. Θα ήταν υπέροχα. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δε θα συμβεί ποτέ.

Πάντως, η κατάσταση στο αυτοκίνητο δε θυμίζει καθόλου οικογένεια που πηγαίνει σε κηδεία. Ίσως οι μόνες στιγμές που φαίνεται κάτι τέτοιο είναι σε κάθε απότομη στροφή (και σε όλο το μήκος της Πατρών-Κορίνθου), που η γυναίκα σου κλείνει τα μάτια, κάνει τον σταυρό της και μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτα. Κατά τ’άλλα, μάλλον το Τσίρκο Μεντράνο θυμίζετε ως οικογένεια: Η γυναίκα που βγάζει φλόγες από το στόμα, τα ανυπάκουα ελεφαντάκια που βαριούνται να εκτελέσουν το νούμερό τους, και στη μέση εσύ, ο κακομοίρης θηριοδαμαστής που προσπαθεί να επιβληθεί με το σπασμένο του μαστίγιο.

Μετά από τρεις και κάτι μαρτυρικές ώρες οδήγησης, που διακόπηκαν προσωρινά από ένα μαρτυρικό μισάωρο σε ένα επαρχιακό φαστφουντάδικο της κακιάς ώρας, η οικογένεια φτάνει στο χωριό σώα και αβλαβής…που λέει ο λόγος: Η γυναίκα σου με σπασμένα νεύρα και ανακατεμένο στομάχι (μια ευγενική προσφορά των McDiοnysis), τα παιδιά με κατεστραμμένα τύμπανα και εσύ με διαλυμένα πόδια από την οδήγηση. Μια χαρούμενη οικογένεια που πηγαίνει σε μια λυπητερή κηδεία.

Αλλά από τη στιγμή που θα σβήσεις τη μηχανή του αυτοκινήτου, όλη η οικογένεια μπαίνει στο κλίμα. Γιατί τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη…

(συνεχίζεται)

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »