Πάει, τέλειωσε και η φετινή Σουπερλίγκα. Μόνο κάτι ηλίθια πλέι οφ μείνανε, που ούτε οι παίκτες των ομάδων που συμμετέχουν δεν τα παίρνουν στα σοβαρά. Ουσιαστικά, τα πλέι οφ είναι η τιμωρία για τις ομάδες που διεκδικούσαν το πρωτάθλημα και δεν το πέτυχαν. Μια επιπλέον αγγαρεία, για να μάθουν να χάνουν απ’τους Εργοτέληδες και τους Πανσερραϊκούς.

Κι όσο αυτές οι ομάδες θα ταλαιπωρούνται, οι παίκτες του Ολυμπιακού θα απολαμβάνουν (πάλι) τις δάφνες τους, στις οποίες είναι γραφτό να επαναπαυτούν πάλι του χρόνου. Χωρίς να χρειαστεί να παίξουν μπάλα όλη τη χρονιά, κατάφεραν να είναι η λιγότερο κακή ομάδα του πρωταθλήματος. Δεν τους αξίζουν συγχαρητήρια. Αλλά θα έπρεπε να στείλουν ευχαριστήριες επιστολές σε όλες τις άλλες ομάδες, που με τις εμφανίσεις τους έκαναν τον Ολυμπιακό να μοιάζει με την Μπαρτσελόνα.

Ίσως το πιο αξιοσημείωτο γεγονός της χρονιάς ήταν ο υποβιβασμός του ΟΦΗ, μετά από τρεις και κάτι δεκαετίες συνεχούς θητείας στην πρώτη τη τάξει κατηγορία. Σε ποιον θα λείψει, αλήθεια; Μάλλον σε κανέναν. Ακόμα και οι Ηρακλειώτες μπορούν να απολαύσουν και να στηρίξουν μια πραγματικά υγιή ομάδα, τον Εργοτέλη. Στα τσακίδια, λοιπόν.

Από εκεί και πέρα, η φετινή χρονια μπορεί να ήταν ‘σούπα’, όμως είχε αρκετούς πρωταγωνιστές, θετικούς και αρνητικούς. Πάμε να δούμε τους σημαντικότερους, κατά τη γνώμη μου:

ΛΟΥΣΙΑΝΟ ΓΚΑΛΕΤΙ: Κατά τη γνώμη μου, ο κορυφαίος της χρονιάς. Φιλότιμος, μαχητικός, τεχνίτης, βαρόμετρο της ομάδας, ‘ψυχάρα’. Μοιάζει με αντίγραφο του παλιού καλού Τζόρτζεβιτς, αλλά από τη δεξιά πλευρά. Πάλι καλά να λέμε που κοσμεί το πρωτάθλημά μας ένας τέτοιος παίκτης.

ΕΡΝΕΣΤΟ ΒΑΛΒΕΡΔΕ: Ο σωσίας του Πινόκιο δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο στον Ολυμπιακό. Πήρε ένα πρωτάθλημα; Σιγά το κατόρθωμα! Εδώ παραλίγο να το πάρει ο Αλέφαντος! Ο κόσμος περίμενε κάτι παραπάνω από τον άνθρωπο που οδήγησε την άσημη Εσπανιόλ στον τελικό του Κυπέλλου UΕFΑ. Περίμενε μια καλή ευρωπαϊκή πορεία. Κι αντ’αυτής, είδε τον Ολυμπιακό να πέφτει σε δύο μεγάλες μπανανόφλουδες, την Ανόρθωση (αν και εκεί δεν έφταιγε μόνο αυτός) και την Σεντ Ετιέν. Θα μείνει και του χρόνου; Το σίριαλ της παραμονής του έχει καταντήσει κουραστικό, αλλά μάλλον θα μείνει. Και ίσως αυτή η σταθερότητα να κάνει καλό στον Ολυμπιακό.

ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΛΕΤΟ: Εντάξει, έχει καλή τεχνική. Αλλά είναι αυτό αρκετό για να κρατήσεις στην ομάδα σου έναν παίκτη που προκαλεί συνεχώς προβλήματα με την απειθαρχία του, ενώ μέσα στο γήπεδο συμπεριφέρεται σαν να παίζει μόνος του εναντίον όλων; Νομίζω πως όχι.

ΧΕΝΚ ΤΕΝ ΚΑΤΕ: Το στρουμφάκι με τα πράσινα, ο Γκρινιάρης του Παναθηναϊκού. Θα περίμενε κανείς περισσότερη ωριμότητα από έναν προπονητή του βεληνεκούς του. Το να ρίχνεις όλο το φταίξιμο για μια κακή χρονιά στη διαιτησία είναι εύκολο. Το να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου είναι δύσκολο. Και ο Ολλανδός προτίμησε τον εύκολο τρόπο.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΙΝΗΣ: Ένα μεγάλο ταλέντο που ξεκίνησε σαν παλίρροια, συνέχισε σαν κύμα και, αν δεν αλλάξει μυαλά, θα τσακιστεί στα βράχια της απειρίας του. Θα ήταν κρίμα να χαθεί τέτοιο ταλέντο.

ΑΝΤΡΕΑΣ ΙΒΑΝΣΙΤΣ: Ο Παναθηναϊκός έδωσε ένα σκασμό χρήματα για να τον κρατήσει το καλοκαίρι, και πολύ καλά (φαινόταν πως) έκανε, καθώς μιλάμε για έναν εξαιρετικό παίκτη, με πολύ καλό πόδι και αξιόλογη τεχνική κατάρτιση. Κι όμως, αυτόν τον παίκτη φέτος τον έφαγε ο πάγκος. Γιατί; Περίσσευε σε μια τόσο καλοκουρδισμένη ομάδα όπως ο φετινός Παναθηναϊκός; Μη χέσω.

ΡΑΦΙΚ ΤΖΕΜΠΟΥΡ: Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για το τι συμβαίνει όταν ένας μέτριος ποδοσφαιριστής νομίζει ότι είναι ο νέος Μαραντόνα. Ο βεντετισμός είναι για τις βεντέτες, όχι για τους μέτριους. Όσο για τις μαγκιές στα αποδυτήρια, δείχνουν ότι ο Τζεμπούρ δεν κάνει για μια μεγάλη ομάδα όπως η ΑΕΚ. Ας πάει στην Αζαξιό να τα κάνει αυτά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΩΝΗΣ: Ανέλαβε την ΑΕΚ ως μεσσίας, έχοντας δώσει εξαιρετικά δείγματα γραφής ως τεχνικός της Λάρισας, και κατάφερε να την αφήσει χειρότερη απ’ό,τι τη βρήκε! Το ‘τρένο’ εκτροχιάστηκε, και λίγο έλειψε να πάρει στο λαιμό του και την ΑΕΚ…

ΖΛΑΤΑΝ ΜΟΥΣΛΙΜΟΒΙΤΣ: Το να μπεις στις καρδιές των Παοκτζήδων δεν είναι και τόσο δύσκολο – αρκεί να βάλεις ένα γκολ στον Άρη ή τον Ολυμπιακό. Αλλά για να κερδίσεις τη συμπάθεια των οπαδών των άλλων ομάδων, πρέπει να είσαι πραγματικά καλός. Και ο Μούσλι είναι τέτοια περίπτωση.

ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ: Ο Λεβαδειακός ήταν από τα φαβορί για υποβιβασμό στην αρχή της χρονιάς. Κι αν διέψευσε αυτήν την πρόβλεψη κύριος υπεύθυνος είναι ο δαιμόνιος Λεονάρντο (αλλά και ο Μόμτσιλο Βούκοτιτς, που τον ανέδειξε), ο οποίος πήρε την ομάδα πάνω του στα δύσκολα παιχνίδια και την οδήγησε στην παραμονή. Δύσκολα θα τον κρατήσει πια ο Λεβαδειακός…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΤΣΙΑΝΙΚΟΥΛΗΣ: Κάτι καλό ψήνεται εδώ. Αρκεί να μην καεί. Και πολύ φοβάμαι ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συμβεί αυτό, αν επαναληφθεί το σκηνικό του περασμένου καλοκαιριού, όταν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός κονταροχτυπήθηκαν για τον ταλαντούχο Χριστοδουλόπουλο, μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου. Πού είναι τώρα ο Χριστοδουλόπουλος; Στον πάγκο. Ας μην έχει την ίδια κατάληξη και ο Κουτσιανικούλης.

ΖΑΟΥΑΝΤ ΖΑΪΡΙ: Έκανε μια εξαιρετική χρονιά με τον Αστέρα Τρίπολης, κλέβοντας την παράσταση με την αξιοζήλευτη τεχνική του. Μπορεί να μη σκοράρει συχνά, όπως ο Φιλομένο, αλλά ξέρει να κρατάει την μπάλα και να δημιουργεί φάσεις. Αν όντως έχει κλείσει στον Ολυμπιακό, όπως φημολογείται, θα τον βοηθήσει αρκετά.

ΜΙΚΑΕΛ ΓΚΣΠΟΥΡΝΙΝΓΚ: Το τμήμα σκάουτινγκ της Ξάνθης δουλεύει ρολόι. Κάθε χρόνο ανακαλύπτει δυο-τρία κελεπούρια, που ανεβάζουν κατακόρυφα το επίπεδο της ομάδας. Πέρσι το ‘λαβράκι’ ήταν ο Καναδός Ρατζίνσκι, φέτος ήταν ο Αυστριακός Γκσπούρνινγκ. Κατά τη γνώμη μου, ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας του πρωταθλήματος, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη σταθερότητα και ιδανικά αντανακλαστικά. Ποιος θα τον ‘αρπάξει’ το καλοκαίρι;

Τέλος, αν θέλουμε να μιλήσουμε για πρωταγωνιστές, δεν μπορούμε να αφήσουμε απ’έξω τους διαιτητές, αφού η φετινή διαιτησία μπορεί να μην αλλοίωσε το πρωτάθλημα, όμως έγιναν τόσα πολλά (και γελοία) λάθη, που θα πρέπει να τρέμουμε για την επόμενη χρονιά.

Και ιδιαίτερη μνεία στην ‘Αθλητική Κυριακή’, που πρέπει να είναι η χειρότερη αθλητική εκπομπή στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Οπαδισμός, ρηχές αναλύσεις, αδιαφορία για τις μικρότερες ομάδες και τα άλλα αθλήματα, πλην του ποδοσφαίρου, και φυσικά ο παντογνώστης Βαρούχας να σχολιάζει τα φαλτσοσφυρίγματα των συναδέλφων του. Αξιολύπητο.

Και τώρα; Τι θα κάνουμε χωρίς Βαρούχα; Χωρίς Αλέφαντο; Χωρίς επεισόδια;

Υπομονή, θα ξανάρθουν…

Advertisements