No more heroes anymore. Αυτό έλεγαν οι Stranglers το 1977, στο περίφημο τραγούδι τους «No More Heroes». Σε μια περίοδο που είχε ήδη αρχίσει να πάσχει από ήρωες, οι Stranglers είπαν ακριβώς αυτό: Ότι δεν υπάρχουν πια ήρωες. Και έπεσαν μέσα.

Αλλά τι είναι, αλήθεια, ένας «ήρωας»; Πιστεύω ότι είναι ένας άνθρωπος που αψηφά μία κατάσταση που τον υπερβαίνει (όπως ο θάνατος ή ένα καταπιεστικό καθεστώς), ώστε να προβεί σε μία πράξη (ή μία σειρά πράξεων) η οποία μπορεί να εμπνεύσει άλλους ανθρώπους και να οδηγήσει σε άλλες, παρόμοιες πράξεις. Είναι κάπως γενικός ο ορισμός, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο.

Λοιπόν; Πού είναι αυτοί οι ήρωες σήμερα; Αναρωτιόμουν πρόσφατα το εξής: Από όλους τους εν ζωή Έλληνες, ποιος θα άξιζε να δώσουμε το όνομά του σε έναν δρόμο μετά το θάνατό του; Μόνο ένας μου ήρθε στο μυαλό, κι αυτός ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Ποιος άλλος εν ζωή Έλληνας μπορεί να θεωρηθεί «ήρωας», ποιος έκανε κάτι το αληθινά «ηρωικό» στη ζωή του;

Και από ποιον χώρο θα μπορούσε να προέλθει ένας ήρωας; Από τη διεφθαρμένη μας πολιτική σκηνή; Από τη συμβιβασμένη μας τέχνη; Όχι.

Μη μου πείτε τον Αλέξη. Ναι, φυσικά έγινε «ήρωας», αλλά μετά θάνατον. Θα μπορούσε να ήταν ο καθένας στη θέση του, θα μπορούσα να ήμουν ακόμα κι εγώ. Απλά, αυτός είχε την ατυχία να βρίσκεται εκεί. Αληθινός «ήρωας» είναι αυτός που γίνεται τέτοιος με τη θέλησή του. Και τέτοιους δεν έχουμε πια.

Επιστρέφω στο τραγούδι. Στους στίχους του «No More Heroes», οι Stranglers αναρωτιούνται τι απέγιναν άνθρωποι σαν τον ιδεαλιστή Λέων Τρότσκι, τον χαρισματικό (και κυνηγημένο) κωμικό Λένι Μπρους, τον ζωγράφο και μέγιστο απατεώνα Ελμίρ Ντε Ορί και τον πανέξυπνο είρωνα βοηθό του Δον Κιχώτη, Σάντσο Πάντσα. Αν και είναι αμφίβολο αν όλοι αυτοί ήταν πραγματικοί «ήρωες» (μάλλον αντι-ήρωες), η απορία παραμένει: Πού είναι όλοι αυτοί σήμερα; Ποιος πολιτικός μπορεί να συγκριθεί με τον Τρότσκι; Ποιος κωμικός έχει κυνηγηθεί περισσότερο από τον Μπρους; Ποιος θα μπορούσε να είναι ο σύγχρονος Σάντσο Πάντσα;

Δύσκολη εποχή για ήρωες. Ακόμα και οι υπερήρωες που αγαπήθηκαν παλιότερα, τώρα πρέπει να έχουν ένα συγκεκριμένο προφίλ για να αρέσουν. Ο Σούπερμαν; Μέγιστος φλώρος. Δε μας κάνει. Ο Φλας; Καλός είναι, μωρέ, αλλά δεν έχει ίντριγκα. Ο Σπάιντερμαν; Αυτός ναι – αλλά να του βάλουμε και μια σκοτεινή πλευρά, αλλιώς τι να τον κάνουμε. Αλλά ο Μπάτμαν; Ναι, αυτός μάλιστα! Ο «Σκοτεινός Ιππότης», ο απόλυτος Τιμωρός, ο ήρωας που έχει περισσότερες σκοτεινές παρά φωτεινές πλευρές! Καμία σχέση με τον Μπάτμαν του 1966, τον Άνταμ Γουεστ, που ήταν ένας χαρωπός, ποπ Μπάτμαν που έλεγε αστείες ατάκες και όταν χτυπούσε τους «κακούς» ακούγονταν ήχοι όπως «Pang!», «Ka-boom!» και «Wham!». Άλλες ανάγκες τότε, άλλες τώρα.

Τελικά, πού είναι οι ήρωες; Θα πρέπει μάλλον να ρωτήσουμε τον συνθέτη του τραγουδιού, τον Χιου Κόρνουελ.

Όταν βγήκε το «No More Heroes», δε δεχόμασταν να υπογράψουμε αυτόγραφα και λέγαμε: «Μην έχετε ήρωες. Να είστε εσείς ήρωες του εαυτού σας».

Να μια καλή συμβουλή. Και για σας, και για μένα. Καιρός να γίνω ήρωας. Θα μου πάρει λίγο καιρό, βέβαια, να ράψω τη στολή μου και να βρω μια υπερφυσική δύναμη, αλλά θα το κάνω. Θα γίνω ήρωας του εαυτού μου, να τον εντυπωσιάσω για μία φορά στη ζωή μου. Η σημερινή εποχή έχει ανάγκη τους ήρωες…Μα τι λέω; ΟΛΕΣ οι εποχές έχουν ανάγκη τους ήρωες! Όμως νομίζω πως μόνο σήμερα υπάρχει τόσο μεγάλο έλλειμμα ηρώων.

Whatever happened to the heroes?

Advertisements