Επιτέλους, Ανάσταση! Επιτέλους, όλοι οι όψιμοι Χριστιανοί μπορούν να απολαύσουν εντελώς απενοχοποιημένοι ένα μεγάλο πιάτο αρνί, ένα ζουμερό κοκορέτσι και κατόπιν μια αυτοκρατορική μερίδα τσουρέκι. Ένα από τα μεγαλύτερα φαντασμαγορικά θαύματα του Χριστού ήταν ο πολλαπλασιασμός των άρτων και των ιχθύων. Αλλά το σύγχρονο θαύμα όλων αυτών που μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα θυμούνται ότι είναι Χριστιανοί είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό: Ο πολλαπλασιασμός των τριγλυκεριδίων και της χοληστερίνης.

Αυτό είναι, λοιπόν, το Πάσχα. ‘Πάσχα’ στα εβραϊκά σημαίνει πέρασμα. Πέρασμα από τα καλαμαράκια και τα χόρτα στα αρνιά και τα κοντοσούβλια.

Αλλά όχι, αγαπητέ πιστέ ή άπιστε αναγνώστη: Το Πάσχα δεν είναι μόνο μια καλή δικαιολογία να γεμίσουμε τα στομάχια μας. Είναι και μια ωραία ευκαιρία να βρεθεί όλη η οικογένεια μαζί, να πάει στο χωριό να τηρήσει τα έθιμα και να μείνει η Αθήνα άδεια, θυμίζοντας αγαπημένες εποχές 15αύγουστου. Από αυτή την άποψη, κρίμα που δεν κρατάει περισσότερο.

Εσύ, αναγνώστη, άναψες τη λαμπάδα σου; Μπράβο, ήσουν καλός Χριστιανός χθες. Μη φοβάσαι, το μαρτύριό σου τελείωσε. Από σήμερα μπορείς να επιστρέψεις στις συνήθεις, καθόλου χριστιανικές ασχολίες σου. Ο Χριστός απελευθερώθηκε από τα δεσμά του θανάτου. Εσύ απελευθερώθηκες από τα δεσμά της θρησκοληψίας.

Απλά για την ιστορία, εγώ δεν άναψα λαμπάδα. Πήγα στην Εκκλησία για το έθιμο, όπως κάθε χρόνο. Στο ‘Χριστός’ πήγα, στο ‘Ανέστη’ έφυγα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί επιμένω να πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Ανάσταση. Κάθε χρόνο τα ίδια λόγια, οι ίδιες φάτσες, το ίδιο τροπάριο (κυριολεκτικά). Και τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα τα λεφτά το βράδυ της Ανάστασης είναι οι φάτσες των παππούδων και των γιαγιάδων που κρατάνε ευλαβικά σαν μικρά παιδάκια τις λευκές λαμπάδες τους, την ώρα που αρχίζουν να πέφτουν τα βεγγαλικά. Σκύβουν, κοιτάνε γύρω τους ανήσυχα, ψάχνουν μέρος να κρυφτούν. Κάνουν λες και δέχονται επίθεση από αέρος από πολεμικό αεροσκάφος – μάλλον τους ξυπνάνε μνήμες Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και είναι και επικίνδυνοι, γιατί πάνω στον πανικό τους χάνουν τον έλεγχο της λαμπάδας τους και υπάρχει ο κίνδυνος να προκληθεί ολοκαύτωμα. Οι γιαγιάδες είναι πιο επικίνδυνες από τα μικρά παιδιά όταν κρατούν λαμπάδα, γιατί είναι υπεράνω υποψίας: Στα παιδάκια οι γονείς λένε κάθε τόσο ‘πρόσεχε με τη λαμπάδα, θα κάψεις κανέναν’, ενώ στις γιαγιάδες δεν το λέει κανείς – τόσα χρόνια κάνει Πάσχα, σου λέει ο άλλος, θα ξέρει να κρατάει τη λαμπάδα. Κι όμως.

Τέλος πάντων, μη σας χαλάω το Πάσχα εγώ, ο αιρετικός. Καλό Πάσχα σε όλους, καλό σούβλισμα του αρνιού και καλή επιστροφή σε όσους έχουν φύγει από την Αθήνα (αν και, ειλικρινά, δε μας λείψατε).

Χριστός ανέστη και Stranger εξανέστη!

Advertisements