Από μικρός, θυμάμαι, πίστευα ότι βρισκόμουν πάντα σε έναν άλλο, δικό μου κόσμο. Έναν τρελό κόσμο. Ίσως ήταν λίγο εγωιστικό αυτό. Αλλά πέρα από αυτόν τον παιδικό εγωισμό (ο οποίος φυσικά μετεξελίχθηκε σε έναν ενήλικο εγωισμό, όπως αναμενόταν), μάλλον κάτι άλλο ήταν που με οδηγούσε σε αυτό το συμπέρασμα: Η τρέλα αυτού του κόσμου. Μου ήταν αδύνατο να πιστέψω ότι όλος αυτός παραλογισμός ήταν δημιούργημα ενός σοφού Θεού (όπως μας έλεγαν τότε και εμείς δεν μπορούσαμε παρά να το αποδεχτούμε – δε νοσταλγώ καθόλου αυτή την εποχή!) και όχι ενός αφελούς παιδιού με καλπάζουσα φαντασία. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε. Και τελικά δε χρειαζόταν και πολλή φαντασία. Μόνο μια στοιχειώδη μόρφωση και μερικά χρόνια εμπειρίας σε αυτόν τον παράξενο κόσμο. Οπότε σε τι χρειαζόταν όλα αυτά τα χρόνια η φαντασία; Mάλλον στο να με σπρώχνει μακριά από αυτήν την τρέλα – αλλά όχι πολύ μακριά. Απλά, από την τρέλα της πραγματικότητας με πήγαινε στην τρέλα του ανύπαρκτου. Χρήσιμο; Δεν ξέρω ακόμα.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν ήμουν 5 χρονών, ο πατέρας μου ανησυχούσε ότι δεν είχα αρκετή φαντασία για την ηλικία μου! Από τότε, λες και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτή η ανησυχία ήταν αβάσιμη. Με αποτέλεσμα να έχω φτάσει στο άλλο άκρο: να έχω τόσο καλπάζουσα φαντασία, που ακόμα κι εγώ ανησυχώ καμιά φορά ότι κάτι πάει στραβά με μένα. Ή μάλλον σβήστε το ‘καμιά φορά’ – ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ κάτι πάει στραβά με μένα, απλά δεν θέλω ή δεν μπορώ να το εντοπίσω. Αλλά και να το είχα εντοπίσει, τι θα έκανα; Θα το διόρθωνα; Κι αν μ’αρέσω περισσότερο έτσι;

Όλοι έχουμε ελαττώματα. Και είναι πάρα πολλά τα ανθρώπινα ελαττώματα, τόσα ώστε να είναι εφικτό ο καθένας μας να έχει ένα τουλάχιστον δικό του, χαρακτηριστικό ελάττωμα. Και ξέρετε ποιο είναι το καλό με τα ελαττώματα; Ακριβώς επειδή όλοι τα έχουμε, νιώθουμε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε αυτά που έχουν οι άλλοι. Ή τουλάχιστον θα’πρεπε να νιώθουμε υποχρεωμένοι.

Με ενοχλούν αυτοί που δεν αποδέχονται τα ελαττώματα των άλλων, αυτοί οι ‘αναμάρτητοι’ που ρίχνουν παντού τις πέτρες τους, τραυματίζοντας ψυχές με την αλαζονεία τους. Νομίζω ότι η αλαζονεία είναι το χειρότερο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα – και, παραδόξως, το μοναδικό από τα επτά στο οποίο πιστεύω ότι δεν έχω υποπέσει ποτέ. Όχι πως αυτό θα με ανεβάσει και πολλούς ορόφους στα υπόγεια της Κόλασης, αλλά όχι πως με νοιάζει κιόλας.

Ίσως το πρόβλημά μου είναι ότι σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Για παράδειγμα, Εarth Hοur: Αν δεν το σκεφτόμουν καθόλου, θα ήταν μια υπέροχη ιδέα. Όλος ο κόσμος δείχνει πόσο νοιάζεται για το περιβάλλον, σβήνοντας τα φώτα για μια ώρα. Αλλά αν το σκεφτείς; Τότε καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ήταν απλά ένα πυροτέχνημα, ένας εύκολος τρόπος να πείσει ο καθένας από μας τον εαυτό του ότι δεν πειράζει που δεν ανακυκλώνουμε ποτέ τίποτα, δεν πειράζει που αφήνουμε τη βρύση να τρέχει για ώρες ολόκληρες όταν κάνουμε μπάνιο, δεν πειράζει που παίρνουμε το αυτοκίνητο για να πάμε στο περίπτερο στο επόμενο τετράγωνο. Αρκεί που για μία ώρα μείναμε στο σκοτάδι. Είναι τυχαίο που η Ελλάδα, η χώρα των εύκολων και άκοπων λύσεων, έσκισε στη συμμετοχή; Γι’αυτό σας λέω, το πρόβλημά μου είναι ότι σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Πρέπει να βλέπω περισσότερη τηλεόραση, να γίνω κι εγώ καλό αρνάκι, όσο προλαβαίνω πριν με σφάξουν το Πάσχα.

Ξέρετε πότε ο κόσμος πάει κατά διαόλου; Όταν τα καλά πράγματα αρχίζουν και γίνονται καλά και αντιστρόφως. Η μόρφωση, οι γνώσεις, η σκέψη, η ειλικρίνεια, η εντιμότητα είναι υπό διωγμόν. Αντίθετα, η διπροσωπία, η αφέλεια, ο αμοραλισμός, ο αυταρχισμός, ο εγωκεντρισμός θεωρούνται προτερήματα. Λοιπόν; Πάει στραβά ο κόσμος ή όχι;

Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία λογική συνοχή, κανέναν ειρμό, και μάλλον κανένα νόημα. Θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από το ημερολόγιο ενός τρελού, ή ίσως και να είναι. Αλλά πάνω απ’όλα είναι η μηνιαία μου αυτοψυχανάλυση, το περιοδικό μου παραλήρημα. Απλά αγνοήστε το, ως συνήθως. Αύριο θα έχω συνέλθει, Ι prοmise.

Advertisements