Φόνος #2: Έγκλημα στο Κολωνάκι

Υποθέτω ότι το πιο λογικό για έναν άνθρωπο που έχει μόλις διαπράξει φόνο για πρώτη φορά είναι να σοκαριστεί, να μην μπορεί να κοιμηθεί από τις τύψεις και τους εφιάλτες, γενικά να είναι σε κακό χάλι. Αλλά σε μένα δε συνέβη αυτό. Το αντίθετο, θα’λεγα: Χρόνια είχα να νιώσω τόσο καλά. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας, μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής μου.

Φυσικά, ήμουν από τους πρώτους που φόρεσαν το full face τους και βγήκαν στα Εξάρχεια για να σπάσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Είχα καιρό να το κάνω αυτό, μου είχε λείψει. Όπως πάντα, τα ΜΜΕ το έκαναν μεγάλο θέμα, για μερικές βιτρίνες που σπάσαμε και κάτι ψιλοπράγματα που καβαντζώσαμε από μερικά καταστήματα – εγώ προσωπικά πήρα έναν εκτυπωτή από ένα μαγαζί με ηλεκτρονικά. Μαλακία μου, έπρεπε να πάρω ένα laptop, γιατί το PC μου είναι πιο αργό κι από χελώνα με ρευματισμούς.

Εκείνες τις μέρες, μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου το απόγευμα, δεν είχα δει καθόλου τον υπολογιστή μου. Ήμουν όλη μέρα στους δρόμους και στις συγκεντρώσεις των ομοϊδεατών μου. Καθόλου χρόνος για το blog μου.

Όταν άνοιξα, λοιπόν, εκείνο το απόγευμα τον υπολογιστή μου, είδα ότι στο blog μου είχα δύο νέα σχόλια. Το πρώτο ήταν (πάλι) από τον Vandalo, εκείνο τον εκνευριστικό τύπο που ήξερε μόνο να μου λέει «μπράβο».

«Πού χάθηκες, ρε Λέων; Κάτω στην Ερμού ήσουν κι εσύ; Εδώ στη Λαμία τα κάναμε όλα πουτάνα! Βούτηξες τίποτα;», μου έγραφε. Τι βλάκας! Με αυτά που έγραφε, μπορούσαμε άνετα και οι δύο να καταλήξουμε στη φυλακή – όσο ανίκανοι κι αν είναι οι μπάτσοι, κάτι τέτοια τα παρακολουθούνε. Άλλαξα λίγο το σχόλιο (το έκανα «πού χάθηκες ρε Λέων; Καιρό έχεις να γράψεις!») και του έστειλα ένα e-mail, όπου του εξηγούσα πως πρέπει να προσέχει τι γράφει στο Internet, γιατί ποιος ξέρει τι μπορεί να πάθει…Από το να τον πιάσει η Αστυνομία, μέχρι να τον σκοτώσει κανένας blogger-δολοφόνος…Αυτό το τελευταίο βέβαια δεν του το έγραψα, αλλά γέλασα όταν το σκέφτηκα.

Το δεύτερο σχόλιο ήταν πάλι από κάποιον άγνωστο, με το ψευδώνυμο axilleas. Ήμουν περίεργος να διαβάσω το σχόλιό του.

«Πόσων χρονών είσαι, ρε παιδί μου; 16; 17; Γιατί αν είσαι παραπάνω, έχεις πρόβλημα. Αυτή τη φάση, την αναρχική, την περνάνε οι έφηβοι
για λίγο και μετά συνέρχονται και επιστρέφουν στη δημοκρατία. Να δεις που σε λίγα χρόνια θα είσαι κι εσύ ένας γιάπης με κοστούμι και χαρτοφύλακα και θα ντρέπεσαι όταν θυμάσαι ότι κάποτε υπήρξες αναρχικός. Αργά ή γρήγορα, όλοι εκεί καταλήγουν. Προσγειώσου στην πραγματικότητα, αγόρι μου…»

Και αυτό το σχόλιο, όπως και το άλλο, της fostiras, με εξόργισε. Αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο η διαφορά ιδεολογίας που με έβγαζε από τα ρούχα μου – λίγο πολύ, όλοι οι μικροαστοί αυτή τη γνώμη έχουν για την αναρχία, ότι είναι μια εφηβική αρρώστια που περνάει. Την έχω συνηθίσει αυτήν την απαξίωση των θλιβερών mainstream μικροαστών, που τη μία ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και την άλλη γκρινιάζουν επειδή η κυβέρνηση (που αυτοί ψήφισαν) δεν κάνει τίποτα.

Όμως αυτό που πραγματικά με ενοχλούσε ήταν το ύφος του. Ήταν φανερό ότι με αντιμετώπιζε σαν κατώτερό του, απευθυνόταν προς εμένα με το ίδιο τουπέ που θα είχε αν απευθυνόταν σε έναν ακρωτηριασμένο ζητιάνο ή στον Πακιστανό που του καθαρίζει με το ζόρι τα τζάμια στο φανάρι. Λες και επειδή ανήκε στην πλειοψηφία, αυτό τον καθιστούσε σημαντικότερο και ανώτερο από μένα.

Μπορεί για άλλους να ήταν αρκετό να σβήσουν το σχόλιο και να ξεχάσουν την ιστορία, ή έστω να του στείλουν ένα υβριστικό e-mail για να τον τρομάξουν. Αλλά για τον Λέοντα, τον blogger-δολοφόνο (εκείνη τη στιγμή το σκέφτηκα, μου φάνηκε πολύ επιβλητικό), μόνο ο θάνατος θα ήταν αρκετός. Ο axilleas έπρεπε να πεθάνει.

Ο axilleas δεν φαινόταν τόσο εύκολη περίπτωση όσο η fostiras, γιατί δεν είχε αφήσει το URL του blog του. Φαίνεται πως ήθελε να αποφύγει μια blogική αντιπαράθεση, για τους δικούς του λόγους. Όμως, ήταν αρκετά βλάκας για να μου αφήσει ένα άλλο εξίσου σημαντικό στοιχείο: το e-mail του.

Είναι από τους βασικούς κανόνες του Internet: Ποτέ μη δίνεις το e-mail σου σε αγνώστους. Είναι σαν να δείχνεις σε έναν διαρρήκτη πού μένεις. Το λιγότερο που μπορεί να πάθεις είναι να πλημμυρίσει το Inbox σου με πάσης φύσεως spam. Και το χειρότερο, φυσικά, είναι να ανακαλύψει τα προσωπικά σου στοιχεία κάποιος που δεν θα ήθελες με τίποτα να τα ανακαλύψει…

Ήταν πολύ εύκολο να τον βρω, τελικά. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνω ήταν να πληκτρολογήσω το e-mail του στο Facebook από τον λογαριασμό μου (φυσικά με ψεύτικο όνομα) και το προφίλ του εμφανίστηκε μπροστά μου: Αχιλλέας Τερζής. Ήταν, μάλιστα, τόσο ψώνιο, που είχε το προφίλ του ανοιχτό, να το βλέπει ο καθένας. Μάλλον είχε την κρυφή ελπίδα ότι θα έμπαινε στο προφίλ του κατά τύχη ένα μοντέλο, θα τον ερωτευόταν παράφορα και θα την πήδαγε ασύστολα μέχρι να τη βαρεθεί και να την παρατήσει.

Φύλο: Άντρας
Ημερομηνία Γέννησης: 17 Μαϊου
(δεν έγραφε έτος, το ψώνιο)
Προσωπική κατάσταση: Ελεύθερος
Ενδιαφέρομαι για: Γυναίκες
Ψάχνω για: Ραντεβού, Σχέση
Πολιτικές Απόψεις: Φιλελεύθερος
(όμορφος τρόπος να πεις «δεξιός»)
Θρησκευτικές Πεποιθήσεις: Χριστιανός Ορθόδοξος (βάζω στοίχημα ότι θα το έγραφε και στην ταυτότητά του)
Αγαπημένη Μουσική: Πλούταρχος, Πετρέλης, Ζήνα, Παπαρίζου (εμ τι θα άκουγε, Φαραντούρη;)

Έγραφε και πολλές άλλες πληροφορίες, που δεν τις θυμάμαι πια – πάνε και τόσοι μήνες. Α, και φυσικά είχε και τη φωτογραφία του: Ήταν ένας 30άρης με κοντοκουρεμένα μαύρα μαλλιά. Φορούσε κοστούμι και κοιτούσε την κάμερα με λάγνο βλέμμα, προφανώς για να προσελκύσει κορόιδα. Το θέαμα μου προκαλούσε αηδία.

Είχα βρει την αχίλλειο πτέρνα του axillea. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα…

(συνεχίζεται…)

Advertisements