Είναι ωραίο να ξέρεις ότι έχεις φίλους που σε καταλαβαίνουν. Ή έστω συμblogίτες που σε καταλαβαίνουν. Όπως είναι για μένα η JoaN: Όταν της έκαναν πάσα για ένα blogοπαίχνιδο για τις ανάγκες του οποίου έπρεπε να γκρινιάξει για 5 πράγματα που την εκνευρίζουν, πρέπει να σκέφτηκε αμέσως ότι ο πρώτος στον οποίο θα έπρεπε να δώσει τη δική της «πάσα» ήμουν εγώ, ο Απόλυτος Γκρινιάρης.

Φυσικά, δεν θα μπορούσα να πω όχι σε μια τέτοια πρόσκληση. Όμως μπορώ να πω «όχι» στον περιορισμό των 5 πραγμάτων για τα οποία μπορώ να γκρινιάξω – μα είναι δυνατόν; Ζούμε σε έναν κόσμο που μας δίνει αμέτρητες λαβές για γκρίνια, κι εσείς μου ζητάτε να αναφέρω μόνο 5; Είναι σαν να λέτε στον Οβελίξ να φάει μόνο 5 γουρουνόπουλα – απλά, δε γίνεται. Ας τα κάνουμε 15, ΟΚ;

Πάμε, λοιπόν:

ΓΚΡΙΝΙΑΖΩ ΚΑΙ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ:

…όταν παρεισφρύει στο φαγητό μου, όποιο κι αν είναι αυτό, μια σιχαμερή ντομάτα – ξέρετε τι ύπουλα που είναι αυτά τα απαίσια λαχανικά; Και το χειρότερο: ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ!!!

…που το μετρό δεν κάνει πλέον δρομολόγια από Εθνική Άμυνα μέχρι Αεροδρόμιο. Όχι πως είχα κάνει ποτέ αυτή τη διαδρομή, αλλά είναι ένας καλός λόγος να γκρινιάζεις. Δηλαδή τώρα το θυμήθηκαν ο Χολαργός και η Αγία Παρασκευή να κάνουν σταθμό;

…που τα χρήματα που πληρώνουμε αναγκαστικά σαν «ανταποδοτικό τέλος» στην ΕΡΤ (αλήθεια, γιατί «ανταποδοτικό»; Μας έδωσε κάτι η ΕΡΤ προηγουμένως;) φεύγουν για κακόγουστες γιουροβιζιονικές βραδιές, υπέρογκους μισθούς ανθρώπων που δεν κάνουν τίποτα και υπερτιμημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια κακής ποιότητας. Πάλι καλά που υπάρχει το Champions League.

…όταν φλιπάρει ο υπολογιστής την ώρα που είμαι έτοιμος να δημοσιεύσω το post μου και να αναγκάζομαι να το ξαναγράψω απ’την αρχή (όπως συνέβη με το παρόν κείμενο – τυχαίο;)

…όταν λέω σε κάποιον ότι θα πάω το βράδυ στα Εξάρχεια και με κοιτάει σαν να του είπα ότι θα πάω στη Συγγρού να κάνω πιάτσα. Γιατί, τι σας κάνανε τα Εξάρχεια; Επειδή δεν έχουν Starbucks;

…όταν ο Ολυμπιακός παίζει χάλια, όπως το συνηθίζει φέτος. Και ακόμα περισσότερο όταν παίζει χάλια, αλλά κερδίζει. Και ακόμα ακόμα περισσότερο όταν παίζει χάλια, αλλά κερδίζει με την εύνοια της διαιτησίας. Τα κοράκια τραγουδούν ακόμα και, όσα μαθήματα ορθοφωνίας και να κάνουν, θα είναι πάντα φάλτσα…

…όταν πρέπει να πάρω το αυτοκίνητο σε μία περιοχή όπου κι ο Θεός ο ίδιος δεν θα έβρισκε να παρκάρει (αν και, μεταξύ μας, εσείς αν ήσασταν πανταχού παρών, τι δουλειά θα είχατε στην Κυψέλη;).

…όταν συζητάω με γνωστούς μου που καπνίζουν και διαπιστώνω ότι δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να σταματήσουν το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, παρά την επικείμενη απαγόρευση. Όσο απαγορεύεις την πρέζα στο πρεζόνι, τόσο πιο πολύ τη ζητά.

…όταν το Playstation 3 «κολλάει» την ώρα που ο Μανού Τζινόμπιλι έχει κλέψει τη μπάλα και είναι έτοιμος να δώσει ασίστ στον Τιμ Ντάνκαν για να σκοράρει το καλάθι της νίκης των Σπέρς κόντρα στους Λέικερς στο NBA Live 09. ΟΚ, μπορεί να συνέβη μόνο μία φορά, αλλά δεν είναι απαίσιο;

…που βγήκα στην αγορά εργασίας στη χειρότερη οικονομική περίοδο των τελευταίων 80 χρόνων – τέτοια γκαντεμιά πια; Ο Μητσοτάκης με βάφτισε; (πλάκα-πλάκα, ποτέ δε γνώρισα τον νονό μου…Ρε μπας και…;

…που έχω υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου τώρα που είμαι και επισήμως άνεργος. Φυσικά, όταν βρω δουλειά δε θα παραλείψω να γκρινιάζω για την έλλειψη ελεύθερου χρόνου μου, σαν πιστός και τίμιος Γκρινιάρης.

…όταν προσπαθώ να δω δελτία ειδήσεων και δεν αντέχω ούτε 5 λεπτά, γιατί είναι ΤΟΣΟ χαμηλό το επίπεδο. Ευτυχώς που υπάρχουν πλέον για την ενημέρωσή μου και τα blogs και το tvxs.

…όταν πληρώνω 8 ευρώ για να δω μια ταινία που ξέρω εκ των προτέρων ότι θα με κάνει να κλάψω, κι εμένα και ολη την υπόλοιπη αίθουσα (όπως έγινε προχθές, που είδα το «Marley & Me). Όταν αποφασίζουν οι γυναίκες…

…κάθε καλοκαίρι (που λιώνω στη ζέστη και θέλω να έρθει ο χειμώνας) και κάθε χειμώνα (που ξυλιάζω στο κρύο και θέλω να έρθει το καλοκαίρι). Καταλάβατε πώς λειτουργεί το σύστημα της Γκρίνιας;

…όταν δεν έχω με τι να γκρινιάξω, με αποτέλεσμα να βρίσκομαι στην οξύμωρη κατάσταση που θέλω να γκρινιάξω επειδή δεν έχω με τι να γκρινιάξω. Και νομίζω ότι αυτό το τελευταίο μου δίνει ομόφωνα τον τίτλο του Υπέρτατου Γκρινιάρη.

(φυσικά, όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει το blogοπαίχνιδο – αλλά οπωσδήποτε θέλω να το κάνει ο Gog!)

Advertisements