Όταν όλα πάνε στραβά κι ανάποδα, έχεις δύο επιλογές: Ή να τα βάψεις μαύρα και να πέσεις σε κατάθλιψη, είτε να προσπαθήσεις να δεις τη θετική πλευρά των πραγμάτων.

Αν τα βάψεις μαύρα και πέσεις σε κατάθλιψη, έχει καλώς – μένεις για ένα γύρο εκτός παιχνιδιού και συνεχίζεις αργότερα. Αλλά αν προσπαθήσεις να δεις τη θετική πλευρά των πραγμάτων, υπάρχουν δύο τινά: Είτε θα συνεχίσουν όλα να πηγαίνουν στραβά κι ανάποδα, είτε θα αρχίσουν να βελτιώνονται.

Αν αρχίσουν να βελτιώνονται, έχει καλώς – βγαίνεις νικητής από αυτήν την ιστορία και βγάζεις τη γλώσσα στον γαλαξιακό φαρσέρ, πετυχαίνοντας, βέβαια, να τον εξοργίσεις και να αρχίσουν πάλι τα πράγματα να πηγαίνουν στραβά κι ανάποδα. Αλλά αν συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά κι ανάποδα, έχεις δύο επιλογές:  Είτε να τα βάψεις μαύρα και να πέσεις σε κατάθλιψη, είτε να δεις τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Και πάει λέγοντας.

Κοινώς, είναι φαύλος κύκλος. Όσο κι αν προσπαθείς, τα πράγματα θα πηγαίνουν πάντα στραβά κι ανάποδα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθείς να σκέφτεσαι θετικά, ώστε τουλάχιστον να μην πέφτεις σε κατάθλιψη.

Αυτή η σκέψη δεν είναι και ο ορισμός της αισιοδοξίας, φυσικά. Διόλου παράξενο: Δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Πιστεύω ότι τα πάντα στον κόσμο πάνε κατά διαόλου: Η οικονομία, το περιβάλλον, οι κοινωνίες εν γένει. Το μέλλον είναι τόσο ζοφερό, που αν δε γελάσεις μαζί του, τότε δε σου μένει παρά να βάλεις τα κλάματα και/ή να αυτοκτονήσεις.

Προσπαθώ συνέχεια να γράφω αστεία πράγματα. Μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο να γελάει, ή έστω να σκέφτομαι ότι με αυτά που κάνω βάζω το δικό μου, μικρό λιθαράκι στην αύξηση των χαμόγελων στον πλανήτη. Δεν είμαι σίγουρος αν είμαι πραγματικά καλός σε αυτό – εξάλλου, όταν ξεκίνησα να γράφω, τα κείμενά μου έμοιαζαν με σκόρπιες σκέψεις ενός απελπισμένου emo. Λίγο κλάψα, λίγο μελαγχολία, λίγο απαισιοδοξία, λίγο κρασί και τ’αγόρια που με έβριζαν και με ανάγκασαν να «μετακομίσω».

(παραδόξως, τα κορίτσια συνήθως ταυτίζονταν με αυτά που έγραφα τότε και ποτέ δε με έβριζαν. Πάντα είχα τον τρόπο μου με τα κορίτσια, αλλά μόνο με τα γραπτά. Scripta manent, verba volent και gomenae variountent μαζί μου)

Ως συνήθως, ξέφυγα από το βασικό μου θέμα. Που ήταν ότι δεν έχω θέμα – ως συνήθως. Γράφω έτσι, στον αέρα. Ό,τι μου κατέβει. Νομίζω ότι για έναν συγγραφέα είναι μεγάλο προτέρημα να γράφει ότι του έρχεται στο κεφάλι. Αλλά για έναν blogger είναι μάλλον βαρετό – ποιος έχει όρεξη να διαβάζει τα απόβλητα ενός πειραγμένου εγκεφάλου, και μάλιστα ενός όχι διάσημου εγκεφάλου;

Σε μία εβδομάδα θα είμαι και επισήμως πολίτης. Όχι απαραίτητα «καλός πολίτης», όπως πολλοί ευγενικά μου εύχονται, αλλά οπωσδήποτε πολίτης. Πολίτης μιας νεκρής πόλης, κοινωνός μιας άρρωστης κοινωνίας, γρανάζι μιας διαλυμένης μηχανής. Θα’πρεπε στ’αλήθεια να χαίρομαι γι’αυτό; Που φεύγω από έναν κατεστραμμένο θεσμό και επιστρέφω σε έναν άλλο κατεστραμμένο θεσμό;

Δεν ξέρω, τελευταία νιώθω πως ξεχειλίζω από κάτι. Μόνο που δεν ξέρω τι ακριβώς. Νιώθω ότι θα μπορούσα να γράψω ένα δωδεκάτομο μυθιστόρημα, ή να ιδρύσω ένα δικό μου κόμμα, ή να ξεκινήσω μια επανάσταση, ή να μάθω μια νέα γλώσσα, ή να ανοίξω μια δική μου εφημερίδα, ή να εφεύρω κάτι που δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά δεν ξέρω πώς να τα κάνω όλα αυτά. Και κανείς δε με βοηθάει.

Είχα την ελπίδα ότι ο θάνατος του Αλέξανδρου θα άλλαζε κάτι, αλλά μάλλον έπεσα (πάλι) έξω. Είμαστε πάλι μειοψηφία. Τα πάντα είναι ξανά όπως ήταν πριν. Τα έχω βαρεθεί. Αυτός ο κόσμος χρειάζεται κάτι νέο. Νέα νοοτροπία, νέα πρόσωπα, νέους θεσμούς. Αλλιώς δεν θα αλλάξει ποτέ.

Αλλά τι είπαμε; Εγώ είμαι φύσει απαισιόδοξος (ή μάλλον σβήσε το «φύσει» – η ζωή με έκανε απαισιόδοξο). Δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει τίποτα. Είναι τα κακά του να μην πιστεύεις σε Θεό: Δεν πιστεύεις ότι υπάρχει «Κάποιος» εκεί πάνω στον οποίο μπορείς να βασιστείς ότι μπορεί να κάνει τα μαγικά του και να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά τουλάχιστον δεν απογοητεύομαι όταν αυτός ο «Κάποιος» κάθεται στον χρυσό θρόνο του και πίνει αδιάφορος τον φραπέ του, την ώρα που εδώ πέρα γίνεται την πουτάνας.

Μου αρέσει αυτή η αυτοψυχανάλυση του blogging, αν και είναι πολύ αμφίβολο αν μπορεί να ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλον εκτός από μένα. Νομίζω ότι η σημερινή συνεδρία έφτασε στο τέλος της. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Καλή σας νύχτα.

Υ.Γ.: Απλά αγνοήστε αυτό το κείμενο – είναι που όλα πάνε στραβά. Αυτή τη στιγμή είμαι στο στάδιο της προσωρινής κατάθλιψης.

Υ.Γ.2: Νομίζω ότι χρειάζομαι ένα Depon – μου έκατσε βαρύ όλο αυτό το κατεβατό. Άλλη φορά θα το παίρνω από πριν.

Υ.Γ.3: Για να μη δημιουργηθούν τίποτα παρεξηγήσεις, δεν υπήρξα ΠΟΤΕ emo. Αν φάνηκε κάτι τέτοιο μέσα από το κείμενό μου, ζητώ συγνώμη.

Advertisements