Νόμος του Μέρφι: Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.

Συνακόλουθο του Νόμου του Μέρφι: Όταν σου συμβαίνει κάτι πάρα πολύ καλό, θα συμβεί αμέσως κάτι πάρα πολύ κακό, ώστε να επέλθει ισορροπία στο σύστημα.

Απόδειξη: Ήμουν πολύ χαρούμενος χθες, όταν έφυγα από το στρατόπεδο, μετά την τελευταία μου υπηρεσία. Οριστικά, πολίτης πια – τι μπορεί να πάει στραβά;

Κι όμως, πήγε. Στο γυρισμό, σε μια ευθεία στο δρόμο, τα φρένα του αυτοκινήτου δεν έπιασαν εξαιτίας της βροχής, με αποτέλεσμα να στουκάρω στο μπροστινό αυτοκίνητο, που είχε σταματήσει στο stοp. Γκρρρρρ.

Μη φανταστείτε τίποτα φοβερό, απλά ένα πισωκολλητό του έκανα του άλλου αυτοκινήτου. Εντάξει, μπήκε λίγο μέσα ο κώλος του, ξηλώθηκε και η πινακίδα του, μικροπράγματα. Κι όλα αυτά ήταν ένα ύπουλο σχέδιο του γαλαξιακού φαρσέρ, μόνο και μόνο για να μου χαλάσει τη μέρα. Μια, παραλίγο τέλεια, μέρα.

Και όντως θα ήταν τέλεια, γιατί το απόγευμα μου ήταν ήδη κανονισμένο: επίσκεψη στο φεστιβάλ κόμικς της Βαβέλ, στην Τεχνόπολη. Στο στοιχείο μου, ανάμεσα στους χάρτινους ήρωες και τους φανταστικούς κόσμους των κόμικς.

Ήταν ένα υπέροχο απόγευμα. Για πάνω από 2 ώρες χάθηκα στον χάρτινο κόσμο της 9ης τέχνης (ας τολμήσει κανείς να πει ότι δεν είναι τέχνη), στα χιουμοριστικά κόμικς του Sοlοup και του Βιδάλη, στα αφόρητα ρεαλιστικά σχέδια των Λιβανέζων καλλιτεχνών, στα πρωτότυπα σχέδια των Ρώσων και Ουκρανών δημιουργών, στα αριστουργήματα του Λέανδρου. Κι όλα αυτά ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους, οι περισσότεροι στην ηλικία μου, άλλοι εμφανώς έμπειροι και «διαβασμένοι», άλλοι όψιμοι λάτρεις της 9ης τέχνης, άλλοι που ήρθαν μόνο επειδή ήταν τζάμπα.

Μπήκα στην Τεχνόπολη μέρα και βγήκα νύχτα. Θα μπορούσα και να ξενυχτήσω εκεί. Κρίμα που κράτησε μόνο τέσσερις μέρες το φεστιβάλ, θα ξαναπήγαινα. Αλλά μόνο μια μέρα μπόρεσα να πάω.

Μια, παραλίγο τέλεια, μέρα…

Advertisements