Βόλτα στην Αθήνα, επιτέλους, μετά από 11 μήνες θητείας. Σαν ελεύθερος πολίτης. Αν και, με δυο-τρεις μπάτσους σε κάθε γωνία, αυτό το «ελεύθερος πολίτης» μπαίνει σε αμφισβήτηση. Η επιστράτευση τόσων πολλών μπάτσων, και μάλιστα όχι μόνο στα Εξάρχεια, αλλά και σε ολόκληρο το κέντρο, δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει: 1. Ότι κάποιος εκεί πάνω (στο υπουργείο, εννοώ) είναι τόσο ηλίθιος ώστε να πιστεύει ότι ο κόσμος θα νιώθει πιο ασφαλής βλέποντας παντού γύρω του αστυνομικούς με όπλα έτοιμα για όλα, ή 2. ότι κάποιος εκεί πάνω είναι τόσο έξυπνος, ώστε κατάλαβε ότι τον συμφέρει πολύ περισσότερο ο κόσμος να φοβάται παρά να είναι ελεύθερος, και γι’αυτό αύξησε την αστυνομική δύναμη. Τείνω προς τη δεύτερη εκδοχή.

Ο δρόμος με έβγαλε στο Μετς, προς το Παγκράτι. Καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Παγκράτι όταν όλοι οι δρόμοι γύρω σου έχουν αρχαία ονόματα που δεν έχεις ακούσει ποτέ στη ζωή σου. Ζηνοδότου, Αντισθένους, Φορμίωνος…Κάπου εκεί έβγαλα και την πρώτη μου φωτογραφία για το 2009:

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1132

Ε, τον παντρεύεσαι ή δεν τον παντρεύεσαι μετά απ’ αυτό;

Λίγο πιο κάτω, σε έναν άλλο δρόμο με περίεργο όνομα είδα αυτό:

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1133

Δεν ξέρω γιατί ακριβώς έβγαλα αυτή τη φωτογραφία. Αυτό το κουκλάκι μου έκανε «κλικ». Θα μπορούσα να γράψω πάνω από χίλιες λέξεις γι’αυτό. Αλλά δεν ξέρω γιατί.

Και στρίβοντας σε ένα στενό λίγο πιο κάτω, είδα κι αυτό:

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1134

Πολύ φιλοσοφημένο, ε;

Μετά πέρασα πίσω από το Καλλιμάρμαρο, βγήκα μέσω Ζαππείου στη Βουλή, όπου ήταν παρκαρισμένα δεκάδες αστυνομικά οχήματα λόγω διαδήλωσης, και κατηφόρισα την Ερμού. Μου είχε λείψει ακόμα και αυτή η ματαιότητα των καταναλωτών που πλημμυρίζουν την Ερμού για να ξοδέψουν το μισθό τους. Και μου είχε λείψει και η σχολή μου, στην Καπνικαρέα. Περνώντας από εκεί, δεν μπορούσα να μη βγάλω αυτές τις δύο φωτογραφίες:

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1135

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1136

(η δεύτερη βγήκε λίγο κουνημένη – θα επιστρέψω στον τόπο του εγκλήματος για να επανορθώσω)

Και η βόλτα ολοκληρώθηκε στην ανανεωμένη πλατεία του Μοναστηρακίου, που το είχα καημό να τη δω. Όμορφη είναι, την είχα συνηθίσει ένα ατέλειωτο εργοτάξιο.

Και οι βόλτες θα συνεχίζονται, τώρα που υπάρχει χρόνος και διάθεση…

Advertisements