Η ζωή έξω από τον Στρατό, έστω και για λίγες μέρες, έχει πλάκα. Είναι λες και κάποιος πάτησε επιτέλους το fast fοrward και με έβγαλε από τη μονότονη παύση μου, από το πλάνο που εδώ και μήνες ήταν κολλημένο σε έναν μαλάκα που φορούσε χακί. Έστω και προσωρινά.

Όταν κάνεις αυτά που στ’αλήθεια θέλεις να κάνεις, όλα σου φαίνονται όμορφα, ή έστω υποφερτά. Η πολυκοσμία, η φασαρία, η κίνηση, όλα αυτά αντέχονται όταν ξέρεις ότι είναι αναπόφευκτα για να φτάσεις σε κάτι που επιθυμείς. Όταν τα περνάς αναγκαστικά, για τους άλλους, τότε είναι εξοντωτικά.

Ακόμα και με τις γνωστές ιδιαιτερότητες αυτών των Χριστουγέννων, οι γιορτές πέρασαν ευχάριστα για μένα. Γιατί πήρα μια γερή δόση ελευθερίας. Μπορεί την ώρα που αλλάζει ο χρόνος να είμαι μια παγοκολώνα στη σκοπιά. Ε, και λοιπόν; Τον Φεβρουάριο απολύομαι, και θα ξορκίσω όλα τα κακά του Στρατού με ένα πάρτυ μασκέ, στο τέλος του οποίου θα κάψω τελετουργικά τα χακί κουρέλια μου – ή ό,τι έχει απομείνει από αυτά μέχρι τότε. Μόνο η ουρά του γαϊδάρου έμεινε, άντε και λίγος κώλος. Τώρα θα κωλώσω;

Και μετά μαθαίνεις για την ξαφνική χριστουγεννιάτικη επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, για τους εκατοντάδες αθώους νεκρούς. Και σκέφτεσαι ότι εκείνη η «πειραγμένη» γνωστή σου που λέει ότι ο Χίτλερ έκανε μισή δουλειά με τους Εβραίους μπορεί και να μην είναι τόσο πειραγμένη. Αν και η βλακεία είναι παγκόσμιο φαινόμενο και σίγουρα όχι αποκλειστικότητα των Εβραίων.

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ένιωθα αν ήμουν ακόμα ένας λοβοτομημένος τηλεθεατής. Να βλέπω τη «Στιγμή της Αλήθειας», τα σκουπίδια της Τατιάνας και της Δρούζα, τα μαγνητοσκοπημένα τηλεγλέντια, τα κοσμικά κουτσομπολιά, τα απανταχού ψώνια που θεωρούν ότι 15 λεπτά δημοσιότητας είναι λίγα…Και να αδιαφορώ για τους πολέμους, τις αδικίες, τις παγκόσμιες εξελίξεις. Να θεωρώ πιο σημαντικές τις θέσεις των άστρων από την παγκόσμια ιστορία, θα έλεγαν οι Στέρεο Νόβα.

Αλλά μου είναι αδύνατο. Γαμώτο.

Καλά Χρωστούγεννα σε όλους. Τα χειρότερα έρχονται τροχάδην.

Advertisements