Ο Ιησούς Χριστός, ο επονομαζόμενος και με γύρω στους 18.000 επιθετικούς προσδιορισμούς, γεννήθηκε σε μία φάτνη στην πόλη Ναζαρέτ μεταξύ 1 π.Χ. και 1 μ.Χ.

Ο πραγματικός του πατέρας, όπως όλοι, πίστευε ότι ήταν Θεός. Μετά τη σύλληψη του παιδιού, αυτός εξαφανίστηκε και η μητέρα του τα’φτιαξε με έναν ξυλουργό, τον οποίο έπεισε ότι ήταν παρθένα, και ότι το παιδί το έφερε ο κρίνος, που τον γονιμοποίησαν οι μελισσούλες.

Ο Χριστός ήταν ήδη σταρ πριν ακόμα γεννηθεί. Ένας μανιακός δολοφόνος, ονόματι Ηρώδης, σκότωνε εν ψυχρώ όποιο παιδάκι έβλεπε μπροστά του (πρόσφατες μελέτες συμπεραίνουν ότι μάλλον ήταν αστυνομικός στο επάγγελμα), επειδή πίστευε ότι ένα από αυτά όταν μεγάλωνε θα γινόταν κομμουνιστής. Ευτυχώς, δεν πέρασε από το μυαλό του ότι αυτό το επικίνδυνο βρέφος θα γεννιόταν σε έναν στάβλο.

Ο μικρός Ιησούς ήταν πολύ διαφορετικό παιδάκι από τα άλλα. Πρώτα απ’όλα, ήταν το μοναδικό παιδάκι που είχε μούσια. Κι επίσης ήταν το μοναδικό παιδάκι που κυκλοφορούσε στους δρόμους της Ναζαρέτ με ένα φωτοστέφανο μονίμως πάνω από το κεφάλι του.

Μεγαλώνοντας με την εντύπωση πως είναι όντως ο Υιός του Θεού, το πίστεψε κι ο ίδιος. Άρχισε να γυρίζει σε όλο τον κόσμο και να κηρύττει ότι ο «μπαμπάς» του θα έρθει και θα πάρει όλους τους καλούς στον Παράδεισο και θα στείλει όλους τους κακούς στην Κόλαση, κι ότι ο «μπαμπάς» του είναι παντοδύναμος και πανάγαθος και πανταχού παρών και τέτοια ωραία. Όπως ήταν αναμενόμενο, κανείς δεν τον πίστευε, εκτός από 12 περιθωριακούς τύπους, που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν στη ζωή τους από το να ξεποδαριάζονται στο περπάτημα πίσω από έναν περίεργο τύπο.

Για να τον πιστέψουν όλοι, λοιπόν, άρχισε να κάνει θαύματα. Προσπάθησε να πετάξει. Δεν τα κατάφερε – κι έσπασε και κάποια κόκαλα. Αλλά δεν το έβαλε κάτω. Γι’αυτό άρχισε να κάνει ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Ένα βράδυ στην Κανά «μετέτρεψε» το νερό σε κρασί (στην πραγματικότητα είχε αλλάξει από πριν τα μπουκάλια), μια άλλη φορά «περπάτησε» στο νερό (στην πραγματικότητα το νερό είχε παγώσει και απλά έκανε πατινάζ), αλλά το κορυφαίο του κόλπο ήταν η «ανάσταση» ενός τύπου, του Λάζαρου, ο οποίος ήταν απλώς ένας κολλητός του Χριστού, τον οποίο πλήρωσε για να κάνει τον ψόφιο κοριό και μετά να «αναστηθεί», και καλά.

Τα κόλπα έπιασαν. Όλοι ενθουσιάστηκαν μαζί του και πίστεψαν ότι όντως ήταν αυτός που έλεγε. Αλλά οι κυβερνώντες της εποχής δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι, γιατί στις δημοσκοπήσεις τους έριχνε τουλάχιστον 10 μονάδες, και φοβόντουσαν ότι μπορεί να έκανε δικό του κόμμα και να να τους αφήσει εκτός βουλής. Έτσι, συνεννοήθηκαν με έναν μαθητή του, τον Ιούδα, ο οποίος ήταν γνωστό κωλοπαίδι, όμως ο Χριστός τον έπαιρνε πάντα μαζί του γιατί έλεγε καλά ανέκδοτα και έφτιαχνε και καλό freddo. Ο Ιούδας δεν είχε καμία αντίρρηση να «καρφώσει» τον δάσκαλό του έναντι 30 αργυρίων, ποσό που με τις σημερινές ισοτιμίες ισούται με 2,14 ευρώ, αλλά τότε μπορούσε να αγοράσει τέσσερα οικόπεδα με υψηλό δείκτη δόμησης και προβλεπόμενο χώρο για πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων.

Ο Χριστός οδηγήθηκε σε δίκη για εκτέλεση ταχυδακτυλουργικών κόλπων χωρίς άδεια ταχυδακτυλουργού και ο δικαστής, Πόντιος Πιλάτος, όχι μόνο τον βρήκε ένοχο, αλλά τον βρήκε και βρώμικο, γι’αυτό και μόλις βγήκε από την αίθουσα πήγε και έπλυνε τα χέρια του, μην κολλήσει καμιά λέπρα.

Ο Χριστός καταδικάστηκε σε θάνατο με σταύρωση. Κάτω από τον σταυρό τον παρακολουθούσαν να αργοπεθαίνει η δυστυχισμένη μητέρα του, που δεν περίμενε ότι το αθώο ψεματάκι της θα οδηγούσε εκεί, οι 11 από τους 12 μαθητές του (ο Ιούδας συνειδητοποίησε ότι αντί για αργύρια του είχαν δώσει σοκολατάκια με ασημί περιτύλιγμα και αυτοκτόνησε πάνω στα νεύρα του) και ένα τηλεοπτικό συνεργείο του Nazareth TV, το οποίο κάλυπτε αποκλειστικά σε ζωντανή μετάδοση το γεγονός.

Μετά τον θάνατό του, οι μαθητές του υποστηρίζουν ότι αυτός αναστήθηκε – εκτός από τον Θωμά, που επέμενε ότι τα κόλυβα της κηδείας του είχαν κάτσει βαριά στο στομάχι και είχε παραισθήσεις. Αλλά ποιος τον χέζει τον Θωμά, έτσι;

Η μνήμη του Χριστού γιορτάζεται κάθε φορά που κατεβάζουμε Χριστοπαναγίες, αλλά επισήμως γιορτάζουμε τη γέννησή του στις 25 Δεκεμβρίου, παρότι στην πραγματικότητα γεννήθηκε στις 25 Μαϊου, για να έχουμε περισσότερες μέρες συνεχόμενης άδειας από τη δουλειά.

Advertisements