Από τη μέρα που γεννήθηκα μοιάζω να προσπαθώ να αποδείξω στον εαυτό μου και στους άλλους ότι είμαι εντελώς άχρηστος για οτιδήποτε. Κατά καιρούς έχω επιδείξει αξιοζήλευτη ασχετοσύνη στο μπόουλινγκ (και τριπλάσια σε διάμετρο να ήταν η μπάλα, στράικ δεν θα έκανα), στο μπιλιάρδο (αν και κατάφερα να μη σκίσω την τσόχα), στη σκοποβολή (μπαλωθιές στο γάμο του Καραγκιόζη), στη ζωγραφική (εκτός από την αφηρημένη, που όσο ανίκανος κι αν είσαι την πετυχαίνεις εύκολα), στο σχέδιο (ακόμα και με χάρακα οι γραμμές μου βγαίνουν τεθλασμένες), στο κολύμπι (άμα δεν πατώνω πνίγομαι), στην οδήγηση (έχω ανακηρυχθεί δημόσιος κίνδυνος σε 4 νομούς), σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Στρατό (οι γκάφες μου θα μνημονεύονται για χρόνια), στα μαστορέματα (πόσοι Strangers χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; Άσε, θα φωνάξω ηλεκτρολόγο), στη δημιουργική γραφή (αυτό το blοg είναι η ζωντανή απόδειξη) και γενικά σε οτιδήποτε έχω επιχειρήσει να κάνω όλα αυτά τα χρόνια.

Και σαν πιστός μαζοχιστής που είμαι, συνεχίζω να δοκιμάζω νέα πράγματα, δίνοντας κάθε φορά νέες διαστάσεις στην έννοια της ανικανότητας. Πιο πρόσφατο κατόρθωμά μου; Μία λέξη θα πω μόνο: Πατινάζ.

Ναι, λοιπόν, εγώ που και στο δρόμο όταν περπατάω σκοντάφτω, δοκίμασα την τύχη μου σε κάτι που απαιτεί τέλεια ισορροπία. Και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που φαντάζεστε. Στη μισή ώρα που φόρεσα τα παγοπέδιλα, κρατώντας σφιχτά με τα δύο χέρια την μπάρα στην άκρη για να μείνω όρθιος, πρόλαβα να φάω δύο αυτοκρατορικές τούμπες, χαρίζοντας άφθονο γέλιο στους παρευρισκόμενους θεατές, μπαμπάδες και μαμάδες που φοβόντουσαν να μπουν στο παγοδρόμιο, αλλά και στους άλλους πατινέρ, που έδειχναν πολύ πιο άνετοι – ακόμα και κάτι παιδάκια 5-6 χρονών είχαν πολύ μεγαλύτερη άνεση και χάρη από μένα.

Μπορώ να πω ότι πραγματικά ευχαριστήθηκα τις δύο παγωμένες τούμπες μου, άλλωστε ήμουν προετοιμασμένος ψυχολογικά γι’αυτές.

Και τώρα; Τώρα νομίζω ότι μπορώ να δείξω την ασχετοσύνη μου σε κάτι άλλο. Ίσως στο bungee jumping; Στο snοwbοard;

Βe afraid. Βe VERY afraid.

Advertisements