Όπως το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, αυτά τα Χριστούγεννα δεν τα γιορτάζω. Δε συμμετείχα σε κανέναν γιορτινό στολισμό, δε βγήκα για χριστουγεννιάτικα ψώνια, δεν τρώω τα μελομακάρονα με το κιλό. Τα φετινά Χριστούγεννα μου φέρνουν αναγούλα. Μου τη δίνουν τα φωτάκια, οι γιρλάντες, οι αγιοβασίληδες. Ειδικά φέτος. Είναι δυνατόν μια πόλη να ξεχνάει τόσο εύκολα; Να σκεπάζει το αίμα ενός αθώου με φανταχτερές γιρλάντες, να ντύνει τη θλίψη της με πολύχρωμα φωτάκια;

Δεν ξέρω, ίσως είμαι υπερβολικός. Αλλά έχω άδικο; Φοβάμαι. Φοβάμαι πως το θέμα θα ξεχαστεί, θα θαφτεί κάτω από τόνους άχρηστων ειδήσεων, όπως έχει γίνει σε τόσες και τόσες περιπτώσεις, και αυτή η μεγάλη ευκαιρία για μια πραγματική αλλαγή θα πάει χαμένη. Δεν πρέπει να γίνει αυτό. ΚΑΝΕΙΣ δεν πρέπει να ξεχάσει. Ειδικά εμείς, οι νέοι. Οι νέοι των blοgs και του Facebοοk, αυτοί που μέχρι πριν ένα μήνα ήταν μια «καμένη γενιά», και ξαφνικά μετατράπηκε σε μοναδική κινητήρια δύναμη αλλαγής.

Τα παιδιά που κατέλαβαν την ΕΡΤ έδωσαν το μήνυμα: Βγες στους δρόμους. Όχι για να ψωνίσεις χριστουγεννιάτικα δώρα, αλλά για να διεκδικήσεις αυτό που σου αξίζει. «Inactiοn is a weapοn οf mass destructiοn», λένε οι Faithless. Και έχουν δίκιο.

Μου τη δίνει που γράφω πάλι γι’αυτό το θέμα. Δε μου αρέσει. Θα ήθελα να γράψω για τη στολισμένη Αθήνα, τις χαμογελαστές φάτσες στην Ερμού, τα χριστουγεννιάτικα δώρα μου. Αλλά για να το κάνω αυτό πρέπει να κλείσω τα μάτια, να μη βλέπω μπροστά μου. Τι είναι σημαντικότερο, μια γιορτή που τη γιορτάζουμε κάθε χρόνο ή μια ιστορική ευκαιρία να αλλάξουμε τον κόσμο;

Το ξέρω, αυτό το κείμενο είναι μέσα στη μαυρίλα. Αλλά δεν είναι μόνο μαυρίλα. Είναι και ελπίδα. Και πίστη. Αλλά βέβαια είναι και φόβος, καχυποψία – αυτοί είναι ικανοί να βάλουν αποτυπώματα του Αλέξη σε ένα πιστόλι και να πουν ότι ήταν αυτοκτονία. Τους εμπιστεύεσαι;

Ολοκληρώνω. Αυτά τα Χριστούγεννα είναι διαφορετικά απ’όλα τα άλλα. Τουλάχιστον για μένα. Φέτος δεν είναι η γιορτή της αγάπης, αλλά η γιορτή της αντίδρασης. Έτσι πρέπει…

Advertisements