(το κείμενο διαβάζεται κατά προτίμηση μετά από το περσινό «Αυτά τα Χριστούγεννα δε θα γιορτάσει κανείς», που θα βρείτε εδώ )

Οι μνήμες από τα περσινά Χριστούγεννα, αυτά που κανένας δεν είχε γιορτάσει, ήταν ακόμα νωπές. Οι πολίτες, υπό τον φόβο ενός νέου αδίστακτου χτυπήματος της «26 Δεκέμβρη», φοβόντουσαν να στολίσουν τα σπίτια τους, οι μαγαζάτορες δεν τολμ0ύσαν να στολίσουν τις βιτρίνες τους, τα καταστήματα εποχιακών ειδών δεν είχαν καν ανοίξει. Και ήταν ήδη τέλη Νοεμβρίου, η εποχή που παραδοσιακά (;) αρχίζουν να ξεπετάγονται στις πόλεις οι πρώτοι φουσκωτοί Αγιοβασίληδες, οι πρώτοι αλλοδαποί στις γωνίες των λεωφόρων με τα κομμένα τους έλατα, οι πρώτες χριστουγεννιάτικες κάλτσες, τα πρώτα μελομακάρονα, όλα τα χριστουγεννιάτικα.

Όπως ήταν φυσικό, ο κόσμος σιγά-σιγά ξεθάρρεψε. Όταν πια μπήκε και ο Δεκέμβριος και η «26Δ» δεν είχε δώσει σημεία ζωής, όλοι έπεσαν με τα μούτρα σε αυτό που μόνοι τους είχαν ονομάσει Χριστούγεννα (αλλά δεν ήταν). Δηλαδή, στον άκρατο καταναλωτισμό. Τα καταστήματα έκαναν και πάλι χρυσές δουλειές, μάλιστα πολλά ρεφάρισαν και την περσινή καταστροφική χρονιά, καθώς ο κόσμος έμοιαζε να θέλει να γιορτάσει δύο Χριστούγεννα μαζί, να αναπληρώσει τα χαμένα του Χριστούγεννα. Ώσπου…

Ώσπου ήρθε η 6η Δεκεμβρίου. Του Αγίου Νικολάου ανήμερα. Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα γινόταν. Στην αρχή, κάτι ακουγόταν για επεισόδια στα Εξάρχεια. Δεν έδωσε κανείς σημασία, εξάλλου τα επεισόδια στα Εξάρχεια ήταν τότε πιο συχνά κι από τα επεισόδια στα γήπεδα. Αλλά τα «επεισόδια» γενικεύτηκαν. Πήραν πρωτοφανή έκταση.

Σύντομα, όλοι έμαθαν τι είχε συμβεί: Ένας αστυνομικός είχε πυροβολήσει εν ψυχρώ έναν 15χρονο μαθητή, για ασήμαντη αφορμή. Και ίσως κανείς να μην είχε ασχοληθεί με το θέμα αν το θύμα ήταν ένας σεσημασμένος 30άρης που είχε προηγουμένως απειλήσει τον αστυνομικό. Αλλά το θύμα ήταν ένα παιδί, ένα παιδί 15 χρονών.

Όπως ήταν φυσικό, επικράτησε πανικός. Οι αναρχικοί βγήκαν από τα Εξάρχεια, βγήκαν από όλες τις περιοχές που ήταν κρυμμένοι και ξεχύθηκαν προς το κέντρο της Αθήνας. Εξέγερση αληθινή. Κατέλαβαν κτίρια, έκαψαν μαγαζιά, λεηλάτησαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν μόνοι τους. Απλοί άνθρωποι, εξοργισμένοι από το γεγονός, τους συνόδευσαν σε ειρηνικές και μη διαμαρτυρίες. Μαθητές και φοιτητές παράτησαν τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια και βγήκαν στους δρόμους. Ακόμα και οι γιαγιάδες από τα μπαλκόνια πετούσαν ό,τι είχαν στους έκπληκτους αστυνομικούς, που δεν ήξεραν από πού τους ερχόταν. Πλέον, η εξέγερση των λίγων ήταν η επανάσταση των πολλών.

Οι επόμενες μέρες ήταν συγκλονιστικές. Η επανάσταση εξαπλώθηκε και σε άλλες πόλεις. Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πάτρα, Βόλος, Καβάλα, Λάρισα, σχεδόν σε όλη την Ελλάδα ο κόσμος διαμαρτυρόταν, πότε ειρηνικά, πότε βίαια. Ο 15χρονος έγινε ένα αληθινό σύμβολο, κάτι σαν ήρωας. Κάποιοι τον χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα για να καταστρέψουν βιτρίνες και να αρπάξουν laptop, κινητά και ό,τι άλλο τους έλειπε. Όμως, για άλλους ήταν η έμπνευση, η αφορμή να βγάλουν από μέσα τους την οργή που φρατούσαν καλά κρυμμένη για χρόνια.

Αυτή η αντίδραση άφησε πίσω της ερείπια και αποκαϊδια. Σπίτια, καταστήματα, τράπεζες, νεοκλασικά, ακόμα και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, που μόλις είχε στηθεί στην Πλατεία Συντάγματος.

…μια στιγμή, όμως…Το χριστουγεννιάτικο δέντρο;  Τι σχέση έχει το χριστουγεννιάτικο δέντρο;

Μέσα στον πανικό των εξελίξεων, κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι τις προκηρύξεις που είχε πετάξει η «26 Δεκέμβρη» σε διάφορα σημεία της Αθήνας. Στην Πλατεία Συντάγματος, κάτω από το καμμένο δέντρο. Στα Προπύλαια, δίπλα στα κατεστραμμένα χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Στην Καπνικαρέα, κοντά στον σκασμένο (αλλά ακόμα γελαστό)  Άγιο Βασίλη έξω από ένα μαγαζί με χριστουγεννιάτικα που είχε ξανανοίξει δύο μέρες νωρίτερα. Οι προκηρύξεις έγραφαν:

«Όσο γιορτάσατε, γιορτάσατε. Σας δώσαμε την ευκαιρία να καταλάβετε από μόνοι σας ότι τα Χριστούγεννα που έχετε στο μυαλό σας είναι απλά μια θλιβερή απομίμηση αυτού που θα έπρεπε να γιορτάζετε. Αυτά είναι ρε τα Χριστούγεννά σας; Φωτάκια, αγιοβασίληδες και χοληστερίνη; Αφού δεν ντρέπεστε εσείς για τα Χριστούγεννά σας, ντρεπόμαστε εμείς για πάρτη σας. Και θα είμαστε πάλι εκεί για να σας τα καταστρέψουμε.

Κι αν ακόμα δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, ΟΥΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!»

Κανείς δεν κατάλαβε ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο το έκαψε η «26 Δεκέμβρη». Κανείς δεν παρατήρησε τη δράση της, κανείς δεν έμαθε ποτέ ότι και αυτά τα Χριστούγεννα ήταν όλοι καταδικασμένοι να μην τα γιορτάσουν, όπως και τα περσινά.

Γιατί, άραγε, δεν το κατάλαβε κανείς; Θα σας πω: Γιατί ο κόσμος κατάλαβε από μόνος του το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων. Κατάλαβε ότι μια ανθρώπινη ζωή είναι πολύ πιο σημαντική από ένα πιάτο κουραμπιέδες ή από ένα μάτσο φανταχτερές γιρλάντες. Κατάλαβε ότι δεν υπήρχε χώρος ή χρόνος για χαζές γιορτές, όταν όλη η χώρα ήταν σε πόλεμο με τον εαυτό της.

Αυτά τα Χριστούγεννα, ο κόσμος τα πέρασε στους δρόμους, κι όχι στα μαγαζιά – έτσι κι αλλιώς δεν είχαν μείνει και πολλά για να ψωνίσουν, και να ήθελαν. Αυτά τα Χριστούγεννα κανείς δε γιόρτασε με γαλοπούλες και χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Τελικά, αυτά τα Χριστούγεννα δε γιόρτασε κανείς…Γιατί κανείς δεν ήθελε πια να γιορτάσει…

(το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, που τόσο άδικα και πρόωρα χάθηκε. Είναι ο δικός μου φόρος τιμής. Αν σας κάνει καρδιά, γιορτάστε τα φετινά Χριστούγεννα. Εγώ δε γιορτάζω…)

Advertisements