Στο «Εγχειρίδιο Βλακείας», ο Δ.Χαριτόπουλος δίνει πάνω από 200 συνώνυμα της λέξης «βλάκας». Κι όμως, ούτε όλα μαζί δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν τη βλακεία μερικών. Ποιων;

– Ενός ειδικού φρουρού που βρήκε τον καλύτερο τρόπο να εκφοβίσει για τα καλά έναν φοβερό και επικίνδυνο αντίπαλο, ετών 16: Τον σκότωσε.

– Μια παρέα αναρχικών που νομίζει ότι είναι μεγάλη μαγκιά να περικυκλώσουν ένα περιπολικό, αλλά όταν οι μπάτσοι τους περικυκλώνουν το θεωρούν «τσατσιά».

– Μιας φουρνιάς κουκουλοφόρων που νομίζουν ότι κάθε φορά που σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και μετά ταμπουρώνονται στο Πολυτεχνείο γίνονται ήρωες, όπως οι άλλοι πριν 35 χρόνια.

-Ένα ολόκληρο αστυνομικό σώμα, που αντί να κυνηγήσει αυτούς τους κουκουλοφόρους, που απειλούν ζωές και περιουσίες, κυνηγάει μόνο μεμονωμένους και ακίνδυνους αναρχικούς, με την ίδια λογική που κυνηγάει τα βαποράκια και αφήνει τους εμπόρους ναρκωτικών να κάνουν ό,τι θέλουν.

– Ένας υπουργός και ένας υφυπουργός που παραιτούνται δήθεν για «λόγους ευθιξίας», ενώ θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν, για λόγους ανικανότητας.

Γενικά, παρακολουθούμε μία τιτανομαχία ηλιθίων. Οι μεν ηλίθιοι ψάχνουν μια αφορμή να τα κάνουν όλα λίμπα, οι δε ηλίθιοι τους τη δίνουν.

Η ουσία είναι ότι ένας μαθητής εκτελέστηκε εν ψυχρώ, σαν κοινός εγκληματίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα ντόμινο, μια αλυσιδωτή αντίδραση όχι μόνο από τους άμεσα εμπλεγμένους, δηλαδή την αστυνομία και τους αναρχικούς, αλλά και από τα ΜΜΕ, από τους πολιτικούς, από τους μαθητές και τους φοιτητές, από όλη την ελληνική κοινωνία. Και ανεξάρτητα από το πόσα είναι τα ντόμινο ή πόσος χρόνος χρειάζεται, ένα πράγμα είναι βέβαιο: Όλα γκρεμίζονται, μηδενός εξαιρουμένου. Τhe dominο effect, έτσι το λένε.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ νομίζω πως κάποιος μόλις έσπρωξε το πρώτο ντόμινο…

Advertisements