Ειλικρινά, αν μου έλεγαν πριν από μερικά χρόνια ότι θα πλήρωνα για να δω 4 50ρηδες (και βάλε) να λένε τραγούδια που γράφτηκαν πριν καν γονιμοποιηθεί το ωάριο που ευθύνεται για τη γέννησή μου, δεν θα το πίστευα. Κι όμως χθες αποφάσισα να σπάσω τη χακί μονοτονία μου και να τα σπάσω στην Ακτή Πειραιώς, μαζί με τον Μπουλά, τον Ζουγανέλη, τον Παπακωνσταντίνου, τον Θηβαίο και τον…ξεκάρφωτο Καλυβάτση. Και δεν το μετάνιωσα.

Το πρόγραμμα είναι κάτι μεταξύ συναυλίας, θεατρικού έργου και stand-up comedy. Αυτό που απόλαυσα ιδιαίτερα ήταν η «εμμονή» των πρωταγωνιστών με τους παπάδες, μέσα από διάφορα ζωντανά και μαγνητοσκοπημένα σκετς. Επίσης, ο Καλυβάτσης ως Μαντόνα δίνει ρέστα, ενώ ο Ζουγανέλης είναι φοβερός σόουμαν.

Στη μουσική πλευρά του προγράμματος, το κοινό πραγματικά παραληρεί όταν ο Παπακωνσταντίνου λέει τα παλιά του αγαπημένα τραγούδια, ιδιαίτερα στις μπαλάντες, στις οποίες τον συνοδεύει ολόκληρο το μαγαζί. Πραγματικά συγκινητική στιγμή.

Επίσης, πολύ κέφι κάνει ο Μπουλάς, ειδικά όταν τραγουδάει ένα ποτ πουρί από Μαχαιρίτσα, που ξεσηκώνει τον κόσμο. Ακόμα και ο Θηβαίος, που δε μου αρέσει ιδιαίτερα ως τραγουδοποιός, βγάζει φοβερό πάθος στη σκηνή.

Κατά τ’άλλα, οπωσδήποτε θα περνούσα πολύ καλύτερα αν ο μπουρτζόβλαχος του μπροστινού τραπεζιού δεν κάπνιζε ασταμάτητα τα βρωμερά πούρα του (γιατί κανένας νομοθέτης δε σκέφτηκε ποτέ να τιμωρήσει με θανατική ποινή όσους καπνίζουν πούρα; Θα ήταν μια καλή ιδέα) κι αν δε με σπρώχνανε συνεχώς κακοντυμένες κοπελίτσες για να πάνε στην τουαλέτα, που ήταν δίπλα – όλως τυχαίως, η κίνηση αυξανόταν όταν έβγαινε στη σκηνή ο Θηβαίος. Αλλά δεν μπορώ να έχω παράπονο από την επιλογή μου.

Κι εξάλλου, πού να πήγαινα; Στον Μακρόπουλο; Στον Σφακιανάκη; Στη Ζήνα; Και να χαλάσω 20 ευρώ μόνο και μόνο για να ακούσω τραγούδια που έτσι κι αλλιώς παίζονται 400 φορές τη μέρα στο ραδιόφωνο; Ε,όχι! Είναι που είναι λίγα τα λεφτά πλέον, τουλάχιστον ας τα ξοδεύουμε χωρίς να μετανιώνουμε. Έχει κανείς λεφτά για κάψιμο; Εγώ πάντως όχι…

Advertisements