Μπορεί να μην είναι το πλέον εμπορικό είδος, όμως το λεγόμενο «έντεχνο» τραγούδι έχει τους δικούς του οπαδούς. Συγκεκριμένα, όλους αυτούς που δήθεν έχουν βαρεθεί την «κακή» μουσική και γι’αυτό στρέφονται στην «ποιοτική» έντεχνη. Πού να ήξεραν ότι η συγγραφή ενός έντεχνου τραγουδιού είναι εξίσου εύκολη υπόθεση…Δώστε βάση στο μάθημα:

1. Το καλό με το έντεχνο τραγούδι είναι ότι δε χρειάζεται ιδιαίτερη ψυχική προετοιμασία για να γράψεις. Αρκεί να μην είσαι πολύ χαρούμενος – μην ξεχνάς ότι η έντεχνη μουσική θεωρείται ο αντίποδας της χαζοχαρούμενης και ρυθμικής ποπ, και άρα είθισται να είναι μελαγχολική και αργόσυρτη. Σαν να ακούς ένα μακρόσυρτο χασμουρητό, αλλά πολύ πιο ποιοτικό.

2. Άνοιξε ένα λεξικό και βρες μερικές παράξενες λέξεις, που δεν ξέρεις τι σημαίνουν, και πιθανότατα και κανένας άλλος δεν ξέρει. Όσο πιο παράξενες οι λέξεις, τόσο πιο «ψαγμένο» φαίνεται το τραγούδι.

3. Στήσε γύρω από αυτές τις λέξεις το τραγούδι σου. Δεν έχει σημασία αν βγάζει κάποιο νόημα – για την ακρίβεια, καλύτερα να μη βγάζει νόημα. Κι άσε τους κουλτουριάρηδες να ψάχνονται.

4. Πάμε τώρα στη μουσική. Εδώ δυσκολεύουν κάπως τα πράγματα, γιατί το κοινό σου έχει απαιτήσεις. Αλλά υπάρχει λύση: Βρες ένα περίεργο μουσικό όργανο, όσο το δυνατόν πιο περίεργο, και φτιάξε με αυτό μια απλή μελωδία. Να είσαι βέβαιος/α πως όλοι θα ενθουσιαστούν με τους «πειραματισμούς» σου. Α, και ενδείκνυται η χρήση του βιολιού, το οποίο βγάζει έναν κλαψομούνικο ήχο, που ταιριάζει στον εκ φύσεως μελαγχολικό χαρακτήρα του τραγουδιού.

5. Το έντεχνο hitάκι σου είναι έτοιμο! Το μόνο που απομένει είναι να βρεις έναν/μία κουλτουριάρη/α σαραντάρη/α (το λιγότερο) για να το τραγουδήσει. Και κατόπιν να το στείλεις στον Μελωδία ή σε κάποιον άλλο «ποιοτικό» ραδιοφωνικό σταθμό, όπου θα παίζει όλη μέρα παρέα με τα άλλα έντεχνα ξαδερφάκια του. Και, πίστεψέ με, όσο υπάρχουν σαραντάρηδες και δήθεν στην Ελλάδα, πάντα θα έχει πολλά ποιοτικά ξαδελφάκια…

Τα εντατικά μαθήματα συνεχίζονται αύριο. Θα πάρω απουσίες.

Advertisements