Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Υπολογιστή μπορεί να μην έχω (και δε θα έχω για αρκετό καιρό), αλλα έχω κινητό. Και συγκεκριμένα, κινητό που μπορεί να συνδεθεί, έστω και υποτυπωδώς, με το Ιnternet. Και αυτό εδώ είναι το πρώτο κείμενο που θα ανεβάσω live από τη σκοπιά, και όχι από το σπίτι μου ή από κάποιο Internet cafe. Είδατε τι hitech τύπος είμαι; Πενία τέχνας κατεργάζεται.

Θα ήταν ψέμα να πω ότι με βολεύει αυτος ο τρόπος γραφής. Βέβαια, τόσα χρόνια που στέλνω sms, τα δάχτυλά μου κινούνται αυτοματα, δεν χρειάζεται να σκεφτώ το επόμενο κουμπί. Mόνο που δεν έχουν συνηθίσει να βάζουν τόνους στις λέξεις, κι αυτό σημαίνει ότι κάθε τόσο πρέπει να γυρίζω πίσω για να προσθέσω καμιά δεκαριά τόνους. Μου θυμίζει τον πρώτο καιρό που ανακάλυπτα τους υπολογιστές, όταν ξεχνούσα τους μισούς τόνους και τελικά κατεληγα να μη βάζω πουθενά τόνους. Ευτυχώς, τώρα είμαι πιο φιλότιμος: θα μάθω να βάζω τόνους, τέλος.

Κοντεύει να τελειώσει το όριο χαρακτήρων μου (άλλο κακό των κινητών κι αυτό) και ακόμα δεν έχω πει τίποτα ουσιαστικό. Θα μου πείτε, σε αυτά τα δύο και κάτι χρόνια που παριστανω τον blοgger πότε είπα κάτι ουσιαστικό; Ποτέ. Ή χαβαλε θα κάνω, ή θα κλαψουρίζω σαν emο που έχασε το eyeliner του. Ουσία μηδέν. Αλλά το ίδιο μοντέλο ακολουθούν εδω και χρόνια όλα τα δελτία ειδήσεων και όλος ο κόσμος τα βλέπει. Το δικό μου το blοg γιατί το διαβάζουν δυο-τρεις περίεργοι μόνο; Τι κάνω λάθος; Μήπως πρέπει να αρχίσω να βαζω τσόντες στο μαγαζί; Πάντα πιάνει αυτό.

Όλη αυτη η ενδοσκόπηση ξεκίνησε από ένα κλεμμένο laptοp. Πού να έχανα και άνθρωπο, δηλαδή. Αν και, όσο σπασικλίστικο κι αν ακούγεται αυτό, μαζί με το laptοp έχασα κι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Τα τραγούδια μου, τα κείμενά μου, τα παιχνίδια μου…Πώς θα περάσει χωρίς αυτά η υπόλοιπη θητεία;

Κατάρα στο αρχίδι που μου το έκλεψε. Που να μην του ξανακάτσει γκόμενα στον αιώνα τον άπαντα. Που να του καεί το DVD, το Playstatiοn και ο φούρνος μικροκυμάτων.

Άουτς. Πόνεσε το χέρι μου. Ε, ρε τι κάνω για το blοg μου…

Advertisements