Κοίτα να δεις πώ τα φέρνει ο καιρός…Από εκεί που δεν είχα συμμετάσχει σε κανένα blogοπαίχνιδο για μήνες, και είχα πέσει σε βαθιά κατάθλιψη, γιατί τι νόημα έχει η ζωή άμα τα άλλα blogοπαιδάκια δε σε παίζουν στα blogοπαίχνιδά τους, ξαφνικά μου πέσανε δύο μαζεμένα! Μετά την πρόσκληση από το astropeleki(εκπληρώθηκε στο προηγούμενο κείμενο), ήρθε καπάκι και αυτή της εκλεκτής συμblogίτισσας Silias, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι με εξέπληξε ευχάριστα, γιατί αφορά ένα blogοπαίχνιδο αρκετά πρωτότυπο και δημιουργικό για τον κλάδο του: Μου ζητά να σκεφτώ μία ερώτηση που θα ήθελα να κάνω σε έναν φιλόσοφο, έναν παλιό έρωτα, ένα μέντιουμ, ένα παιδί και στον καθρέφτη μου. Τονίζω και πάλι ότι όποιος θέλει να συνεχίσει την αλυσίδα του blogoπαίχνιδου και να απαντήσει και αυτός στις ερωτήσεις, έχει την άδειά μου – μη με φέρνετε στη δύσκολη θέση να διαλέξω 5 συγκεκριμένους από το blogroll μου, πραγματικά το σιχαίνομαι αυτό! Τέλος πάντων.

Ιt goes like this:

Σ’ ένα φιλόσοφο : «Ρε φίλε, τόσα χρόνια το ψάχνουμε, δεν μπορεί, θα βρούμε άκρη: Ψήνεσαι να αποδείξουμε ότι δεν υπάρχει Θεός να γυρίσει όλος ο κόσμος τούμπα; Ε;»

Σ έναν παλιό έρωτα : «Άραγε χαίρεσαι τόσο όσο εγώ με την κατάληξη που είχε τελικά αυτή η ιστορία;»

Σ’ ένα μέντιουμ : «Λοιπόν, έχουμε και λέμε: 351, Εσκισεχίρσπορ-Γκεντσλερμπιρλιγκί τι να παίξω;»

Σ’ ένα παιδί: «Να κάτσω τέρμα να μου βαρέσεις μερικά σουτάκια;»

Στον καθρέφτη μου : «Καλά ρε μαλάκα, δε βαριέσαι όλη σου τη ζωή κλεισμένος εκεί μέσα, να περιμένεις τη στιγμή που θα αποφασίσω εγώ να έρθω μπροστά σου για να εμφανιστείς; Ή μήπως είμαι εγώ από τη λάθος μεριά του καθρέφτη, ένα είδωλο και τίποτα παραπάνω;»

Advertisements