Παρασκευή 10/10/2008

Αγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα παρέλαβα το ΚΨΜ της Μονάδας. Ήταν μια μεγάλη μέρα. Πρωί-πρωί κάναμε την απογραφή μαζί με τον προκάτοχό μου – μη μου χρεώσει τίποτα κοκακόλες παραπάνω και τρέχω και δε φτάνω.  Μετά, ανέλαβα και επισήμως τη διαχείριση του κουκλίστικου ΚΨΜ μας, που αποτελείται από ένα μισογεμάτο ψυγείο και ένα άδειο ντουλάπι.  Ναι, είναι τόσο λιλιπούτεια η επιχείρηση, που ακόμα κι ένας άχρηστος με πατέντα, όπως εγώ, μπορεί να ελπίζει ότι θα καταφέρει να το κουμαντάρει. Εξάλλου, το πιο σημαντικό μου πρόβλημα, ότι δηλαδή δεν ξέρω να φτιάχνω καφέδες, σχεδόν το έλυσα: Είπα σε όλους ότι, αν μπουν μέσα στο ΚΨΜ και φτιάξουν μόνοι τους τον καφέ τους, τον δίνω τζάμπα. Έτσι κι αλλιώς, όταν παίρνεις έναν καφέ σε μια καφετέρια, δεν πληρώνεις τον καφέ και τη ζάχαρη που έχει μέσα, αλλά τον κόπο που έκανε ο καφετζής για να τον φτιάξει. Αν έμπαινες μέσα και τον έφτιαχνες μόνος σου θα τον πλήρωνες; Φυσικά όχι. Με αυτό το σύστημα θα φτιάχνω λιγότερους καφέδες – ήδη, σήμερα δεν χρειάστηκε να φτιάξω ούτε έναν! Για να δούμε, θα συνεχιστεί αυτό;

Κυριακή 12/10/2008

Αγαπητό ημερολόγιο,

το σύστημα λειτουργεί σχετικά καλά. Αυτό που δεν είχα υπολογίσει είναι ότι δεν είμαι ο μόνος που βαριέται να φτιάχνει καφέδες. Είναι και πολλοί άλλοι, και κάποιοι από αυτούς είναι φαντάροι στη Μονάδα μου. Κι όμως, είναι αλήθεια: Μερικοί προτιμούν να πληρώσουν για τον καφέ τους, παρά να τον φτιάξουν τζάμπα. «Βερεσέ αύριο», λέει ένα ταμπελάκι πάνω στο ντουλάπι του ΚΨΜ – εγώ τον προσφέρω σήμερα και δεν τον δέχονται!
Πάντως, πρέπει να παραδεχτώ ότι σήμερα εξεπλάγην με το εξής περιστατικό: Έφτιαξα σε κάποιον έναν καφέ (φραπέ, εννοείται – όλοι οι άλλοι δεν έχω ιδέα πώς γίνονται), και μετά από πέντε λεπτά άκουσα κάποιον να λέει ότι «ο καφές που μου έφτιαξες ήταν σκέτο νερό». Είχα γυρισμένη την πλάτη και για μια στιγμή πίστεψα ότι είχε έρθει η στιγμή να δεχτώ τον πρώτο ιπτάμενο καφέ της καριέρας μου στο δόξα πατρί. Ωστόσο, όταν γύρισα από την άλλη είδα έναν φαντάρο να μιλάει για κάποιον άλλο καφέ που είχε φτιάξει γι’ αυτόν κάποιος άλλος φαντάρος. Δεν μιλούσε για τον δικό μου καφέ.
Και η έκπληξή μου έγινε μεγαλύτερη λίγο αργότερα, όταν ο φαντάρος στον οποίο είχε φτιάξει καφέ με τα χεράκια μου ήρθε και μου είπε ότι ο καφές ήταν πολύ καλός! Πρέπει να αντέδρασα πολύ παράξενα, γιατί με κοίταξε με το ίδιο απορημένο βλέμμα που είχα εγώ χθες το βράδυ, όταν προσπαθούσα να συνεννοηθώ με τον Κρητικό με τον οποίο είχα σκοπιά – έχετε ποτέ δοκιμάσει να μιλήσετε με Κρητικό; Εγώ στα 5 λεπτά τα παράτησα και έβγαλα το mp3 μου.
Καλά πήγε το Σαββατοκύριακο, άντε να δούμε τι θα γίνει από βδομάδα…

Δευτέρα 13/10/2008

Αγαπητό ημερολόγιο,

για όλα τα πράγματα υπάρχει μια πρώτη φορά, έτσι δεν είναι; Ε, για μένα σήμερα ήταν η πρώτη φορά που έφτιαξα ελληνικό καφέ. Αναρωτιέμαι πώς το πίνουν μερικοί αυτό το ζουμί – εκτός κι αν στην κανονική του μορφή είναι γευστικός, αλλά εγώ τον έφτιαξα χάλια. Νομίζω ότι ο ελληνικός καφές είναι ο πιο δύσκολος στην παρασκευή του: Θέλει το σωστό timing στο πότε θα ρίξεις τον καφέ και τη ζάχαρη, πότε και πώς θα τον ανακατέψεις, πότε θα τον βγάλεις από τη φωτιά, πώς δε θα σου χυθεί και θα σου κάνει σκατά όλο τον πάγκο…Αυτό δεν είναι καφές, είναι άσκηση φυσικοχημείας!
Παραδόξως, δεν άκουσα παράπονα για τον ελληνικότατο καφέ μου. Αυτό δε σημαίνει, φυσικά, ότι τον έφτιαξα και καλά. Ίσως αυτός που τον ήπιε με λυπήθηκε – εξάλλου, όλοι το ήξεραν ότι ήμουν πρωτάρης στους καφέδες. Αυτό που μου έκανε, όμως, μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι και οι δύο προηγούμενοι ΚΨΜτζήδες δεν ήξεραν να φτιάχνουν καφέδες, και το ίδιο συμβαίνει με αυτόν στον οποίο θα παραδώσω τα κλειδιά του ΚΨΜ. Πού αλλού θα βρει κανείς μαζεμένους 4 Έλληνες που δεν ξέρουν να φτιάχνουν καφέ; Μόνο στον Σύλλογο για την Απαγόρευση της Καφεϊνης, πουθενά αλλού.
Κατά τ’άλλα, ο Νες τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολος στην παρασκευή του. Σαν ζεστός φραπές είναι. Όχι πως κι αυτόν τον πετυχαίνω ιδιαίτερα, αλλά τουλάχιστον δεν τον κάνω αρκετά χάλια για να μου κάνουν μήνυση. Γιατί, πιστέψτε με, ο πρώτος φραπές που έφτιαξα ήταν πραγματικά εγκληματικός. Ευτυχώς, δηλαδή, που η κακοποίηση καφέ δεν είναι ποινικό αδίκημα. Αλλιώς νομίζω ότι θα σάπιζα στον Κορυδαλλό…

Πέμπτη 16/10/2008

Αγαπητό ημερολόγιο,

η θητεία μου ως ΚΨΜτζής φτάνει στο τέλος της. Αλλά, πριν ολοκληρωθεί, πρόλαβα ευτυχώς να επιβεβαιώσω στον εαυτό μου ότι όντως οι καφέδες που φτιάχνω είναι τραγικοί και ότι, προφανώς, εκείνος ο φαντάρος που μου είπε ότι του έφτιαξα καλό καφέ μου έκανε πλάκα. Το πρωί ο Διοικητής μου μού ζήτησε έναν φραπέ. Τον έφτιαξα και του τον πήγα. Μετά από κανα-δυο ώρες, μου ζήτησε κι άλλον ένα ίδιο φραπέ. Τον έφτιαξα κι αυτόν και του τον πήγα. Πριν προλάβω να του τον αφήσω στο γραφείο του και να φύγω τρέχοντας, μου είπε: «Ο καφές που μου έφτιαξες το πρωί ήταν άθλιος». Πριν προλάβω να πατήσω το play στην κασέτα «δεν ξέρω να φτιάχνω καφέ, δεν το ήθελα, θα φτιάξω άλλον κλπ», ήρθε η συνέχεια: «Για να δω, αυτός είναι καλύτερος;». Δοκίμασε μια γουλιά και αμέσως είπε: «Κι αυτός άθλιος είναι!». Ευτυχώς, δε μου ζήτησε να του φτιάξω κι άλλον – θα ήταν παράλογο, δε νομίζεις; Αφού και όλη την παραγωγή της Βραζιλίας να μου έφερνε σε καφέ, πάλι δεν θα κατάφερνα να φτιάξω έναν φραπέ της προκοπής.
Τελικά, η ανικανότητα σε γλιτώνει από πολλά βάσανα. Μου χρησίμευσε και μια άλλη φορά, πριν δύο εβδομάδες, όταν ένας ανώτερος μου ζήτησε να του στρώσω το κρεβάτι. Με ενόχλησε αυτό, αλλά από την άλλη ήξερα ότι το καλύτερο κρεβάτι που έχω στρώσει ποτέ είναι για τουλάχιστον 20 μέρες φυλακή. Βλέποντάς με να παλεύω με τα σεντόνια και τις κουβέρτες, τελικά αναγκάστηκε να το στρώσει μόνος του. Δοκιμασμένο το κόλπο, εγγυημένα.
Σήμερα κάθησα και μέτρησα και τα έσοδα του ΚΨΜ. Θα μπορούσα άνετα να τσεπώσω κανά 30άρι ευρώ, αλλά δεν το έκανα. Ας τα πάρει ο επόμενος, ας τα πάρει ο υπεύθυνος του ΚΨΜ, ας τα πάρει ο άνεμος. Εγώ δε θέλω να βγάλω λεφτά από το ΚΨΜ, με το ζόρι το έκανα, όχι για επαγγελματικούς λόγους. Εντάξει, είναι γνωστό πλέον: Δεν έχω επιχειρηματικό δαιμόνιο. Αν ποτέ ανοίξω δική μου επιχείρηση, θα σπάσω το παγκόσμιο ρεκόρ χρεωκοπίας: Θα την καταστρέψω πριν καν την ξεκινήσω! Ευτυχώς που έχω διαλέξει ένα επάγγελμα που μου ταιριάζει περισσότερο. Δημοσιογράφος: Η δουλειά που μπορεί να κάνει ακόμα και ο τελευταίος άχρηστος – δείτε ποιοι παρουσιάζουν ειδήσεις και θα πειστείτε κι εσείς.

Παρασκευή 17/10/2008

Αγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα παρέδωσα επισήμως το ΚΨΜ. Ο επόμενος από εμένα ήταν κι αυτός πρωτάρης, έπρεπε να του δείξω τα αξιοθέατα του ΚΨΜ, πού είναι τι, πώς χρεώνουμε τα προϊόντα κλπ. Όπως και να’χει, σημασία έχει ότι έφυγε από πάνω μου το βάσανο. Πλέον, καφέδες θα φτιάχνω μόνο για τον εαυτό μου – αν και, μετά από αυτήν την εμπειρία, μάλλον θα το γυρίσω πάλι στα Caotonic. Ελπίζω να έγινε πλέον σε όλους κατανοητό ότι με εμένα ΚΨΜτζή κανένας καφές δεν θα θυμίζει πια καφέ και ελπίζω να κάνουν τη χάρη, τόσο σε μένα, όσο και στους εαυτούς τους, και να μη με ξαναβάλουν ΚΨΜτζή μέχρι το πέρας της θητείας μου.
Οι πόρτες των Starbucks ανοίγουν για μένα. Ευτυχώς, μόνο σαν πελάτη θα με δεχτούν. Ευτυχώς για όλους…

Advertisements