Το τελευταίο κείμενο που έγραψα πριν μπω στον Στρατό ήταν το «25 λόγοι που μισώ στον Στρατό». Νομίζω ότι μετά από 6 και κάτι μήνες θητείας, μπορώ να ξαναδώ πιο ώριμα εκείνο το κείμενο και να συγκρίνω την Κόλαση που περιγράφω εκεί με την πραγματική εικόνα του Στρατού. Στα italics, το κείμενο που έγραψα τότε και στα κανονικά γράμματα οι σημερινές παρατηρήσεις μου.

1. Πρώτα απ’όλα, εξ ορισμού μισώ οτιδήποτε μου επιβάλλεται παρά τη θέλησή μου, ακόμα κι αν μου κάνει καλό. Το σχολείο, τα εμβόλια, τα αντιβιοτικά, οι γραβάτες, ο ύπνος, τώρα ο στρατός. Είμαι αντιδραστικός, ε;

Ναι, είμαι αντιδραστικός. Φυσικά, εξακολουθώ να βλέπω τον Στρατό σαν κάτι το αχρείαστο, ανεπιθύμητο και εν τέλει ασυμβατο με την προσωπικότητά μου και τα πιστεύω μου, αλλά δεν μπορώ να μην πω τίποτα για τους νέους φίλους που έκανα, τα κιλά που έχασα (έστω κι αν με βλέπω να τα ξαναπαίρνω σύντομα) και τα κανα-δυο άλλα καλά που έχει ο Στρατός.


2. Σε όποιο στρατόπεδο και αν πάω, ένα είναι σίγουρο: Δεν θα μπορώ να παίρνω το μετρό. Και αυτό είναι ένα ισχυρό πλήγμα…

Σωστό, αλλά δεν είχα υπολογίσει κάτι πολύ σημαντικό: Κατά τη διάρκεια της θητείας μου μπορώ να μπαινοβγαίνω δωρεάν στο μετρό και σε όλες τις αστικές συγκοινωνίες! Και τώρα που έρχομαι πίσω στην Αθήνα, θα το εκμεταλλευτώ αυτό…


3. Στον στρατό, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν γυναίκες. Κάτι που σημαίνει ότι όχι απλά θα είμαι έγκλειστος για έναν χρόνο σε 2-3 ελεεινά στρατόπεδα, αλλά θα είμαι έγκλειστος σε 2-3 ελεεινά στρατόπεδα μαζί με 200 μαντράχαλους και καμία γυναικεία παρουσία! Με όλες τις αυτονόητες (και μη) συνέπειες αυτού…

Γεγονός, οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες…Ποιον κοροϊδεύω; Οι πρώτοι ΜΗΝΕΣ ήταν δύσκολοι. Στον Στρατό υπάρχουν γυναίκες, απλά οι περισσότερες δε βλέπονται. Αλλά είναι κι αυτές μια κάποια όαση – και μόνο που ξέρεις ότι δεν κατουράνε όρθιες, ανακουφίζεσαι…


4. Και μόνο στη σκέψη ότι με το φαγητό του στρατού θα μου λείψουν οι κατεψυγμένες μαλακίες που ζεσταίνω τώρα στον φούρνο μικροκυμάτων είναι αρκετή για να με κάνει να ανησυχήσω…

ΟΚ, σε αυτό έπεσα μέσα – χίλιες φορές τα κατεψυγμένα από το σούπερ μάρκετ. Πώς νομίζετε ότι έχασα τόσα κιλά, τρώγοντας πούστη με κινέζο και φασολάδα;;;


5. Στον στρατό θα αναγκαστώ να παρατήσω τα αγαπημένα μου ρούχα: Τις μπλούζες με τις στάμπες, τα φτηνά τζιν, τα βολικά
All
Star μου. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά το ότι την θέση τους θα πάρουν οι στολές παραλλαγής, τα παντελόνια με τις 1000 τσέπες και οι άβολες αρβύλες…

Ναι, ισχύει. Οι αρβύλες είναι άβολες και αυτή η μονοχρωμία του χακί χτυπάει άσχημα στα νεύρα. Αλλά επίσης τα ρούχα του Στρατού είναι πολύ ανθεκτικά, κάτι που είναι πολύ χρήσιμο όταν η θερμοκρασία στην σκοπιά κάνει μακροβούτια κάτω από το μηδέν.


6. Ο στρατός προκάλεσε το πραξικόπημα του 1967 και επέβαλε τη Δικτατορία μέχρι το 1973. Ναι, το ξέρω ότι αυτό έγινε πριν από 40 χρόνια, αλλά αρνούμαι να του το συγχωρήσω!

Και φυσικά δεν πρόκειται να του το συγχωρήσω.


7. Πολύ βασική στον στρατό είναι η καθαριότητα σε βαθμό κακουργήματος. Γιατί σε περίπτωση πολέμου, ο εχθρός θα δει τις καλογυαλισμένες αρβύλες σου, και το τέλεια ξυρισμένο πρόσωπό σου και θα τραπεί σε άτακτη φυγή…

Ευτυχώς, αυτά τα κολλήματα με την καθαριότητα και την εμφάνιση κρατάνε για 6 εβδομάδες, όσο διαρκεί δηλαδή η βασική εκπαίδευση. Μετά τα πράγματα χαλαρώνουν και γίνονται υποφερτά, ακόμα και για έναν δεδηλωμένο πολέμιο του «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά»¨.


8. Και μιας και το ανέφερα αυτό: Σε τι ακριβώς χρησιμεύει το άψογο στρώσιμο του κρεβατιού κάθε πρωί; Στον στρατό πηγαίνω ή στην κατασκήνωση της Μάρθα Στιούαρτ;

Στην κατασκήνωση της Μάρθα Στιούαρτ. Για να μην πω ότι στην κατασκήνωση μαθαίνεις πολύ περισσότερα για επιβίωση απ’ό,τι στον Στρατό και με πείτε και υπερβολικό.


9. Κάποιος είπε ότι «ο στρατός είναι η μικρογραφία της κοινωνίας». Ναι, η μικρογραφία μιας κοινωνίας χωρίς γυναίκες, χωρίς προσωπική ελευθερία και χωρίς το παραμικρό ίχνος ισότητας. Αν ξέρετε ποιος το έχει πει αυτό, πείτε του εκ μέρους μου ότι είναι
grande
μαλάκας.

Αλλά πείτε του επίσης ότι έχει και μια βάση αυτό που είπε. Και μόνο το γεγονός ότι στον Στρατό γνωρίζεις κάθε καρυδιάς καρύδι, αρκεί. Στο κάτω κάτω, και στην κοινωνία η ισότητα και η ελευθερία είναι πολυτέλειες εδώ και κάποια χρόνια…


10. Ο στρατός είναι άμεσα συνυφασμένος με δύο «κυρίες» με τις οποίες έχω πάρα πολύ κακές σχέσεις: Την Πατρίδα και την Θρησκεία. Πάλι καλά, δηλαδή, που έχω καλές σχέσεις με την Οικογένεια.

Αυτές οι δύο «κυρίες» εξακολουθούν να μου σπάνε τα νεύρα, και αυτό δεν προβλέπεται να αλλάξει για τα επόμενα 50 χρόνια τουλάχιστον…


11. Μου τη δίνουν οι «συμβουλές» των παλιών φαντάρων, που συνοψίζονται στην εξής πρόταση: «Θα περάσεις σκατά, θα φτύσεις το γάλα που βύζαξες, θα δεις το Χριστό φαντάρο, θα κάνεις το σκατό σου παξιμάδι, αλλά μετά θα τα θυμάσαι όλα αυτά και θα γελάς όπως εμείς»…

Ναι, αλλά τελικά έτσι είναι: Τραβάς το ζόρι, φτύνεις λίγο από το γάλα που βύζαξες και μετά θυμάσαι τη μέρα που ο Λοχαγός σε έβριζε πατόκορφα για 30 συνεχόμενα λεπτά και σκας στα γέλια.


12. …και ακόμα περισσότερο οι συμβουλές των ΠΟΛΥ παλιών φαντάρων (π.χ. θείων), που συνοψίζονται στην εξής πρόταση: «Έλα μωρέ τώρα, σαν αδερφούλες σας έχουνε, με κέτερινγκ και λοιπά. Εμείς δεν είχαμε τουαλέτα να χέσουμε, δεν είχαμε φαϊ να φάμε, κάναμε τους διπλάσιους μήνες θητεία…Τώρα σας έχουν σαν να είστε σε ξενοδοχείο πολυτελείας!»

Κι αυτοί δίκιο έχουν από μία άποψη. Αλλά αυτοί δε φυλούσαν 10 ώρες σκοπιά τη μέρα, απ’όσο ξέρω…Άλλες οι δυσκολίες του τότε, και άλλες του τώρα. Γιατί να τις βάζεις στη ζυγαριά;


13. Μισώ το ωράριο του στρατού. Το βιολογικό μου ρολόι αναμένεται να ξεκουρδιστεί ανεπανόρθωτα, καθώς θα ξυπνάω στις 6 το πρωί και όλη τη μέρα είτε θα κάνω αδιάφορες μαλακίες, είτε δεν θα είχα τι να κάνω μέχρι νωρίς το βράδυ, που θα πρέπει να κοιμηθώ. Αν δεν έχω σκοπιά, οπότε και θα εκραγεί το έρμο.

Έχω την εντύπωση ότι το βιολογικό μου ρολόι εξερράγη τις πρώτες εβδομάδες στο κέντρο εκπαίδευσης, αλλά το συναρμολόγησα ξανά μετά από πολύ κόπο. Πάντως, εξακολουθώ να σιχαίνομαι το πρωινό ξύπνημα, αλλά δεν έχω και τόσο μεγάλο πρόβλημα με τα ξενύχτια λόγω σκοπιάς. Στο κάτω-κάτω, και η σκοπιά σαν κλαμπάκι είναι: Μουσική έχεις, παρέα έχεις, μόνο τα φωτορυθμικά λείπουν.


14. Στον στρατό δεν θα μπορώ να κατεβαίνω κάθε Πέμπτη στο κέντρο να παίρνω την
Athens
Voice και την Lifo, μία από τις απλές απολάυσεις της ζωής που μόνο στον στρατό θα καταλάβω πόσο σημαντική είναι.

Άμα ήξερα ότι στη Μυτιλήνη υπάρχει μαγαζί που φέρνει Athens Voice, θα πήγαινα εκεί για παραμεθόριο, και όχι στην Χίο. Έχω χάσει πολλές εξελίξεις για τη ζωή στην Αθήνα, δυστυχώς…


15. Επίσης, ένας αρκετά σημαντικός λόγος που μισώ τον στρατό είναι επειδή είναι εντελώς άχρηστος. Δεν έχει τίποτα χρήσιμο να μου προσφέρει, που δεν θα μπορούσα να το κάνω και στο σπίτι μου.

Κι όμως, σπίτι μου δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω δίαιτα. Πρέπει να του το αναγνωρίσω αυτό.


16. Και μη μου πείτε ότι είναι χρήσιμο να μάθω πώς κρατάνε το όπλο και πώς στοχεύουν…Δεν ήμουν ποτέ από τα παιδάκια που έπαιζαν με τον
Action
Man και έβλεπαν φανατικά G.I.Joe, αλλά από τα παιδάκια που ήλπιζαν να μη χρειαστεί ποτέ στη ζωή τους να πιάσουν όπλο στα χέρια τους. Ναι, καλά.

Ναι, αλλά είναι μια εμπειρία κι αυτή, να ρίχνεις με το όπλο. Αλλά μόνο σε άψυχους στόχους, προφανώς. Αλλά και να το κρατάω όλη μέρα, δεν είναι και ό,τι καλύτερο.


17. Με ενοχλεί η ομοιομορφία των φαντάρων. Όλοι με τα ίδια ρούχα, όλοι τέλεια ξυρισμένοι, όλοι κοντοκουρεμένοι, όλοι ίδιοι. Σαν να βλέπω ταινία με ζόμπι – αλλά κανονικό θρίλερ, όχι μπούρδες.

Τις πρώτες μέρες είχα πάθει φρίκη, πραγματικά. Μια φορά μου ήρθε να κάνω εμετό μπροστά σε αυτό το αποτρόπαιο θέαμα. Αλλά όλα τα συνηθίζεις με το χρόνο, ακόμα και τις ταινίες με ζόμπι.


18. Θα καταφέρω, άραγε, να διατηρήσω τα (κυρίως ροκ) μουσικά μου ακούσματα, περνώντας έναν χρόνο περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που ηδονίζονται με τη φωνή της Μαστροκώστα και εκστασιάζονται με τον Μακρόπουλο; Ο καιρός θα δείξει…

Εδώ έπεσα έξω. ΠΟΛΥ έξω. Οι περισσότεροι φαντάροι που έχω γνωρίσει είναι φοβερά «ψαγμένοι» στη μουσική και τα γούστα μας ταιριάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σκοπιά που έκανα την ώρα που οι άλλοι γιόρταζαν την Ανάσταση με νταούλια και ζουρνάδες, κι εγώ μαζί με τον άλλο σκοπό το είχαμε ρίξει στα Ξύλινα Σπαθιά και τους Πυξ Λαξ…


19. Για ένα άτομο που ποτέ δεν πειθάρχησε στη ζωή του όταν του το επέβαλλαν (αλλά μόνο επειδή ένιωθε ο ίδιος την ανάγκη), θα είναι κάπως δύσκολο να προσαρμοστεί στην σιδηρά πειθαρχία του στρατού – δύσκολο και άχαρο.

Δεν το περίμενα, αλλά πολλές φορές ένιωσα ο ίδιος την ανάγκη να πειθαρχήσω σε κάποιον ανώτερο, όχι επειδή είχε δύο αστέρια ή τρεις σαρδέλες, αλλά επειδή μου συμπεριφέρθηκε σωστά και ξηγημένα και δεν θα ένιωθα καλά αν δεν έκανα κι εγώ το ίδιο. Ευτυχώς, οι «περίεργοι» στρατιωτικοί είναι μάλλον η μειοψηφία, ή τουλάχιστον αυτό έχω συμπεράνει εγώ.


20. Με τις πιθανότητες να γίνει πόλεμος στα μέρη μας στο εγγύς μέλλον δραματικά μικρές (με τους Τούρκους να ασχολούνται με τις μαντίλες τους και τις υπόλοιπες χώρες να μην μας μισούν αρκετά για να μπουν στον κόπο και στα έξοδα να εισβάλλουν στην Ελλάδα), νομίζω ότι δικαιούμαι να μισώ την υποχρεωτική στράτευση, σωστά;

Σωστά – και υπάρχουν πολλοί ακόμα λόγοι για να τη μισώ. Αλλά κάτι που με εξέπληξε στον Στρατό είναι ότι και οι ίδιοι οι μόνιμοι στρατιωτικοί, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, απεχθάνονται το ίδιο την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, με τον τρόπο με τον οποίο γίνεται σήμερα. Αλλά αυτοί που θα έπρεπε να τους ακούνε, τους γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι.


21. Προσπαθείτε να το σκεφτείτε λίγο: Ένας φαντάρος που ΔΕΝ καπνίζει, ΔΕΝ πίνει και, το χειρότερο, ΔΕΝ πίνει καφέ. Και μόνο το γεγονός ότι όλοι θα με κοιτούν σαν να ήρθα από άλλο πλανήτη, αρκεί.

Στον Στρατό έμαθα να πίνω καφέ – ευτυχώς, τσιγάρο και ποτό δεν τα έχω αγγίξει ακόμα. Και όντως με κοιτάζουν όλοι λίγο περίεργα (ειδικά για το ότι δεν πίνω αλκοόλ), αλλά δεν είναι κάτι που δεν μπορώ να αντέξω. Και πού να δείτε την αντίδραση όλων σε όσους λέω ότι σιχαίνομαι τις ντομάτες.


22. Τα έξοδα που απαιτούνται όσο είσαι στον στρατό είναι τόσα, ώστε αν δεν υπήρχαν θα μπορούσες να φύγεις για ένα ωραιότατο μεταπτυχιακό και να κάνεις κάτι χρήσιμο στη ζωή σου επιτέλους. Ή να τα ξοδέψεις όλα σε γκόμενες και χαρτιά και να κάνεις κάτι άχρηστο, αλλά πολύ πιο ευχάριστο.

Δυστυχώς, τα έξοδα του Στρατού είναι όντως πολλά. Ακόμα κι αν βγαίνεις μία φορά την εβδομάδα, ξοδεύεις πολλά μέσα στο στρατόπεδο. Μόνο αν σκεφτείτε πόσα λεφτά χαλάνε οι φαντάροι για delivery επειδή το φαγητό του Στρατού δεν το τρώνε ούτε οι γάτες, θα καταλάβετε…


23. Οραματίζομαι μια κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι με όλους. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει, οπότε απλά αποδέχομαι μια κοινωνία όπου όλοι είναι ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ίσοι με όλους. Αλλά πώς να αποδεχτώ το καθεστώς του στρατού, όπου κανένας δεν είναι ίσος με κανέναν; Ε;

Stranger, προσγειώσου. Πιο πιθανό είναι να βρεις ένα λυχνάρι με δώδεκα τζίνι μέσα, παρά να βρεις κοινωνία με πλήρη ισότητα. Γι’αυτό, σκάσε και κολύμπα στα σκατά.

24. Φυσικά, να μην παραλείψω το ότι ο στρατός με παίρνει με το ζόρι μακριά από τους φίλους μου, τους γονείς μου, τη γάτα μου, το σπίτι μου, τη συλλογή των περιοδικών μου και τα λούτρινα ζωάκια μου. Ναι, ακόμα κι αυτά θα μου λείψουν, κι ας έχω να κοιμηθώ μαζί τους από το Δημοτικό!

Ως συνήθως, υπερβολικός. Τα λούτρινα ζωάκια μου δε μου έχουν λείψει, αλλά το κενό που μου έχει δημιουργήσει η απουσία όλων των υπολοίπων νομίζω ότι δεν θα καλυφθεί ποτέ…


25. Για το τέλος άφησα το σημαντικότερο: Ο στρατός με παίρνει μακριά από το
blog
μου. Μακριά από όλους εσάς που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο με διαβάζετε και με τα σχόλιά σας μου κρατάτε συντροφιά – ίσως αυτό ακούγεται πολύ σπασικλίστικο, πολύ κλισέ και πολύ κλαψούρικο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Πάρτε το όπως θέλετε, αλλά αυτό που πραγματικά θα μου λείψει στον στρατό είστε εσείς…

Α’στο διάολο, παλιόπαιδα, με συγκινήσατε. Ναι, το blog μου μού έλειψε κι αυτό πάρα πολύ. Είχα συνηθίσει να γράφω κάθε μέρα, και αυτό δε στάθηκε εφικτό στον Στρατό. Τώρα αρχίζω και επανέρχομαι αργά αλλά σταθερά στους κανονικούς μου ρυθμούς, και πιστεύω ότι μέχρι να απολυθώ θα μπορέσω να επανακάμψω πλήρως. Ήρθε κι εκείνο το σοκ με τις «Σκέψεις ενός Φαντάρου», αλλά το ξεπέρασα κι αυτό. Ό,τι δε σου σκοτώνει την εγκεφαλική λειτουργία, την κάνει πιο δυνατή. Έστω κι αν μέχρι τότε μεσολαβεί ένα νεκρό διάστημα…

Advertisements