Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά ένιωσα την ακατανίκητη επιθυμία να γράψω στις 12.30 το βράδυ, σε έναν θάλαμο γεμάτο κοιμισμένους φαντάρους. Ίσως να είναι αυτός ο συντριπτικός συνδυασμός ανυπόφορης ποδαρίλας και απάλευτης ιδρωτίλας που ερεθίζει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αν αυτή η υπόθεση ισχύει, τότε το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τα εγκεφαλικά μου κύτταρα είναι εντελώς ανώμαλα – όχι πως αυτό είναι κάτι καινούργιο για κάποιον του οποίου το μυαλό έχει καεί περισσότερες φορές κι από την Πεντέλη.

Βαριέμαι να κάθομαι τόσες ώρες σε ένα γραφείο, όπως κάνουν οι κανονικοί θαλαμοφύλακες. Πού και πού σηκώνομαι και κάνω καμιά βόλτα ανάμεσα στα κρεβάτια. Δεν ξέρω τι είδους αρρωστημένη ευχαρίστηση παίρνω παρακολουθώντας τους άλλους να κοιμούνται. Μάλλον είναι αυτή η αίσθηση της απόλυτης γαλήνης του ύπνου, μιας γαλήνης κόποις κεκτημένης, αλλά και καταδικασμένης να διαλυθεί από τη φωνή ενός μαλάκα θαλαμοφύλακα, η δουλειά του οποίου είναι να θυμίζει στους φαντάρους ότι δεν είναι στο σπίτι τους και δεν έχει καμία διάθεση να τους ξυπνήσει με μια ζεστή σοκολάτα και κρουασάν βουτύρου στο κρεβάτι. Το ξύπνημα του θαλαμοφύλακα είναι κυριολεκτικά ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο.

Τι να ονειρεύονται άραγε όλοι αυτοί; Τις κοπέλες τους; Τα σπίτια τους; Έναν μαλάκα ανθυπασπιστή με ζαρτιέρες και μίνι να κάνει πιάτσα στη Συγγρού; Ποιος ξέρει…Εδώ δεν θυμάμαι τα δικά μου όνειρα, πώς μπορώ να ξέρω τα δικά τους; Άραγε δεν θυμάμαι τα όνειρά μου ή δεν βλέπω καν όνειρα; Γιατί υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο, να μη βλέπω όνειρα τα βράδια. Τι να τα κάνω εδώ πέρα; Αφού είτε τα βλέπω είτε όχι το ίδιο είναι. Άσε που, και να δω όνειρο, αποκλείεται να το προλάβω ολόκληρο. Όλο και κάποιος θα με ξυπνήσει πριν το τέλος και θα συνθέσει ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο που δεν έπρεπε καν να είχε ξεκινήσει.

Το μόνο που ακούγεται εδώ μέσα είναι το κλιματιστικό που φυσάει ασταμάτητα και το ρολόι που μετρά βασανιστικά τα δευτερόλεπτα. Ναι, ο χρόνος περνάει. Αλλά γιατί περνάει τόσο αργά; Τόσα επιτεύγματα έχει πετύχει η επιστήμη τα τελευταία χρόνια, είναι τόσο δύσκολο να εφευρεθεί ένα μηχάνημα που να κάνει το χρόνο να κυλάει πιο γρήγορα; Δε μιλάω πια για ταξίδια στο παρελθόν – ό,τι έγινε, έγινε και οι γενναίοι το αποδέχονται, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Μόνο να πηγαίνει λίγο πιο γρήγορα το ρολόι, να μην κολλάει στα δευτερόλεπτα. Και να ένα παράδοξο: Όσο κι αν προσπαθούμε να βελτιώσουμε (ή μήπως να καταστρέψουμε; ) την φύση μας, αυτή μας έχει προικίσει με έναν τέλειο μηχανισμό που κάνει τον χρόνο να περνάει πιο γρήγορα, έναν μηχανισμό που ανθρώπινο χέρι δεν θα καταφέρει ποτέ να δημιουργήσει: Τον ύπνο. Αλλά κι αυτός εδώ είναι απαγορευμένος, ή έστω υπό διωγμόν. Ίσως επειδή κατά τη διάρκειά του βλέπουμε όνειρα, και τα όνειρα είναι κι αυτά υπό διωγμόν.

Σιχαίνομαι να ξυπνάω τους άλλους, ακριβώς επειδή σιχαίνομαι να με ξυπνάνε. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω στον Στρατό στη μέχρι τώρα θητεία μου. Η δουλειά του θαλαμοφύλακα είναι βρώμικη, όμως κάποιος πρέπει να την κάνει. Ναι, θα είμαι υπεύθυνος για τη διατάραξη της γαλήνης κάποιου. Όμως, αν αυτός ο κάποιος διατηρηθεί στη μακάρια γαλήνη του, κάποιος άλλος θα χάσει τη δική του. Είναι μια κατάσταση lose/lose: Ό,τι κι αν κάνεις, κάποιος θα χάσει. Αυτό είναι μεν ανακουφιστικό, γιατί ξέρεις ότι δεν έχεις άλλη επιλογή. Αλλά ελάχιστα μετράει αυτό όταν βλέπεις μπροστά σου αυτόν που μόλις ξύπνησες να έχει ξανακοιμηθεί ή να να σέρνεται στα πόδια του σαν ανάπηρος. Τότε συνειδητοποιείς πόσο βάρβαρη είναι η δουλειά σου, συνειδητοποιείς ότι είσαι ένας ιδιότυπος hitman, ένας πληρωμένος δολοφόνος ονείρων. Ρέκβιεμ για ένα όνειρο, με μαέστρο εσένα στην Φιλαρμονική Ορχήστρα του Παραλογισμού.

Η βάρδια μου τελειώνει όπου να’ναι. Ξύπνησα τέσσερις φαντάρους – από αυτούς, οι δύο ήταν πολύ βαθιά στη χώρα των ονείρων και με δυσκόλεψαν. Βλέπετε, σ’αυτή τη χώρα ο ήχος από το αρμόνιο του ρέκβιεμ αργεί να φτάσει. Εκεί ο ήχος, το φως, ο χρόνος ταξιδεύουν με άλλες ταχύτητες. Είναι ωραία εκεί, όσο καταφέρεις να μείνεις. Αλλά δεν μπορείς να μείνεις για πάντα. Γιατί; Μα για έναν πολύ απλό λόγο: Γιατί αν συνέβαινε αυτό θα γκρεμιζόταν μία από τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες είναι φτιαγμένος ο σύγχρονος κόσμος μας, η αρχή που ορίζει ότι όλα τα καλά κρατούν για λίγο. Γι’αυτό και τα όνειρα κρατούν λίγο, αντίθετα με το ρέκβιεμ που τα διαλύει και διαρκεί μια ολόκληρη ζωή.

Το ακούω ξανά στ’αυτιά μου…Είναι το ρέκβιεμ για ένα ακόμα χαμένο όνειρο…Είναι το όνειρο του επόμενου θαλαμοφύλακα, τον οποίο πρέπει να ξυπνήσω…Σε αυτή τη ζούγκλα, ο ύπνος σου εξαρτάται από την αγρύπνια του άλλου…Και το αρμόνιο συνεχίζει να παίζει…

Advertisements