Ειλικρινά, βαριέμαι να απολογούμαι. Ναι, το ξέρω ότι είμαι απαράδεκτος που τόσο καιρό δεν έχω γράψει στο blog μου, απαράδεκτος τόσο ως προς εμένα, όσο και ως προς τους λίγους εναπομείναντες (όχι πως ήταν και ποτέ πολλοί) αναγνώστες μου. Ίσως έχω χάσει τον παλιό μου ενθουσιασμό, ίσως απλά περνάω μια ακραία στρατόπληκτη φάση της ζωής μου, στην οποία δεν μπορώ να κάνω και να σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά το «επ’ώμου» και το «παρουσιάστε». Άλλωστε, και να ήθελα να σκεφτώ κάτι άλλο, ο ίδιος ο Στρατός με αναγκάζει να «κατεβάσω ρολά» στο αυτοβιογραφικό και αυτοψυχαναλυτικό τμήμα του blog μου, τις «Σκέψεις Ενός Φαντάρου». Βλέπετε, αυτά που έγραφα εκεί δεν άρεσαν σε κάποιους. Όχι πως δεν το ήξερα ότι δεν θα τους άρεσαν, αλλά δεν περίμενα και ότι θα αναγκαζόμουν να το κλείσω το μαγαζί. Και δεν περίμενα να γίνει τόσο σύντομα.

Γράφω αυτή τη στιγμή από το αεροδρόμιο της Αθήνας. Σε λίγο μπαίνω στο αεροπλάνο προς Χίο, μετά από 10 ημέρες ανακουφιστικής άδειας. Μην απορείτε που σε αυτές τις 10 μέρες δεν έγραψα τίποτα. Ήμουν πολύ απασχολημένος με όλα όσα μου έχουν λείψει στον Στρατό εδώ και μήνες.

Πρώτα απ’όλα, μου έλειψε η ίδια η Αθήνα. Πραγματικά, ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν πόση αγάπη έχω γι’αυτήν την πόλη. Και πολύ λιγότεροι μπορούν να κατανοήσουν τους λόγους που έχω να την αγαπώ. Αυτές τις μέρες περπάτησα ξανά στο Μοναστηράκι και στην Ερμού, ταξίδεψα με λεωφορεία και μετρό, ήπια καφέ στη Γλυφάδα και την Αργυρούπολη, πήγα για κρέπες στον Χολαργό και για σινεμά στην Αγία Παρασκευή, είδα τα φώτα της Ακρόπολης να ανάβουν το βράδυ, θυμήθηκα πώς μοιάζει το να ζεις. Και είναι υπέροχο, ειδικά όταν ζεις στην αγαπημένη σου πόλη…

(μιας και ανέφερα τη λέξη «καφέ», να σημειώσω ότι μέσα στον Στρατό συνέβη και ένα ιστορικό γεγονός: Ήπια καφέ για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ναι, όπως το διαβάσατε, έτσι είναι. Γιατί αν δεν πιεις έναν φραπέ για να ξυπνήσεις μετά από έναν μαραθώνιο σκοπιάς, πότε θα τον πιεις; )

Πώς είναι να γυρίζεις πίσω στο στρατόπεδο μετά από ένα τέτοιο δεκαήμερο; Σίγουρα δύσκολο. Όμως οι φυσικές άμυνες του οργανισμού μου βρίσκονται σε πλήρη λειτουργία: Μια φωνή μέσα μου δε σταματά να μου υπενθυμίζει ότι μένουν 45 μέρες στην Χίο, 45 υπηρεσίες (γιατί καθαρή έξοδο δεν θα δω στον αιώνα τον άπαντα). Είναι πολλές; Όχι, δεν είναι πολλές. Σε δύο εβδομάδες συμπληρώνω 6 μήνες θητείας στον Στρατό, δηλαδή ακριβώς μισή θητεία. Ήδη νιώθω ότι δεν ανήκω στον Στρατό, νιώθω απλός πολίτης – αν μπορούσα να εκφράζομαι και ελεύθερα, θα ένιωθα πολίτης πολυτελείας. Αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να αισθάνεται έτσι σήμερα;

Κοιτάζω γύρω μου το αεροδρόμιο, τα μαγαζιά, το check-in, τις οθόνες με τις πτήσεις, τον κόσμο που περιμένει με τις βαλίτσες του…Είναι ξημερώματα. Πού πάνε όλοι αυτοί; Πηγαίνουν σε μια φυλακή, σαν εμένα; Ή μήπως αφήνουν  τη φυλακή τους για να απολαύσουν την ελευθερία τους; Ή μήπως αφήνουν τη φυλακή τους για να πάνε σε μία καινούργια; Ο καθένας θα έχει τη δική του ιστορία να διηγηθεί, και η κάθε ιστορία θα είναι ενδιαφέρουσα. Και πιθανότατα πιο ενδιαφέρουσα από τη δική μου, που είναι απλά η ιστορία ενός απλού φαντάρου, ενός από τους χιλιάδες. Τι παραπάνω έχει η δική μου ιστορία; Τίποτα. Απλά, τη δική μου τη γράφω. Σκέφτομαι καμιά φορά πόσες ενδιαφέρουσες ιστορίες μένουν στην αφάνεια επειδή αυτοί που μπορούν να τις πουν δεν έχουν πού να τις πουν. Και τι παράξενο: Τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες τις λένε αυτοί που δεν ξέρουν πού να τις πουν. Όταν τους δώσεις την ευκαιρία να τις διηγηθούν, τότε καταλαβαίνεις πόσα θα κέρδιζες αν τους έδινες πιο συχνά αυτήν την ευκαιρία. Και νομίζω ότι είναι πολλοί αυτοί που ψάχνουν την κατάλληλη ευκαιρία…

Αν είμαι λίγο μελαγχολικός, συγχωρέστε με. Δεν το συνηθίζω πια. Παλιά η μελαγχολία ήταν σχεδόν το αγαπημένο μου συναίσθημα, το πιο δημιουργικό. Και ακόμα πιστεύω πως η μελαγχολία υπήρξε κινητήριος δύναμη για μερικά από τα μεγαλύτερα έργα τέχνης όλων των εποχών – η Μόνα Λίζα δεν σας φαίνεται κι εσάς κάπως μελαγχολική, λες και αυτό το αμήχανο χαμόγελο της βγαίνει με το ζόρι; Ωστόσο, τώρα πια σπάνια πέφτω στα δίχτυα της. Ακόμα και μέσα στον Στρατό, συνήθως βρίσκω τον τρόπο να την ντριμπλάρω με σταυρωτή ντρίμπλα και να καρφώσω στα μούτρα της. Όχι ότι την αντιπαθώ. Απλά προτιμώ να χαμογελάω. Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι καμιά φορά να χαμογελάσεις…Προσπαθείς να το κάνεις αυθόρμητα, και η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό είναι αρνητική. Πρέπει να προσπαθήσεις κι άλλο για να θυμηθείς κάτι ευχάριστο και τελικά να χαμογελάσεις – κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Αν τυχόν δεν θυμηθείς κάτι καλό, το πιθανότερο είναι να αναστενάξεις ή να βγάλεις προς τα έξω ένα αμήχανο χαμόγελο, σαν αυτό της Μόνα Λίζα, ένα χαμόγελο απελπισίας. Να γιατί έχω τόσο μεγάλη ανάγκη να γράφω αστεία κείμενα, και όχι μελαγχολικά: Όταν το χαμόγελο έχει γίνει πια τόσο σπάνιο, είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να το προκαλέσεις στους άλλους. Και θα ήθελα να πιστεύω ότι, με τον τρόπο μου, αυξάνω τα χαμόγελα στον πλανήτη Γη, έστω και σε ελάχιστο βαθμό.

Η πτήση μου σε λίγο φεύγει. Κάνε κάτι, λοιπόν, να χάσω το αεροπλάνο! Μπα, δεν αξίζει. Χαλάω που χαλάω έναν ολόκληρο χρόνο από τη ζωή μου (και η αποζημίωση; 8 ευρώ το μήνα…), γιατί να χαλάσω κι άλλον επιπλέον χρόνο για λιποταξία; Η λογική προστάζει να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα. Και μη νομίζετε ότι αυτό ισχύει μόνο για την στρατιωτική μου θητεία…Μπορεί να συνηθίζω να αφήνω πράγματα στη μέση επειδή τα βαριέμαι στην πορεία, αλλά με κάποια άλλα πράγματα παθιάζομαι, και δεν ηρεμώ αν δεν τα τελειώσω. Το υπόσχομαι στον εαυτό μου, το τέλος θα γραφτεί όταν και όπως το θέλω εγώ. Εντάξει, άσε το «όταν» – αυτό το έχασα ήδη. Αλλά στο «όπως» δεν δέχομαι συμβιβασμούς. Είμαι ξεροκέφαλος, το ξέρω. Πρόβλημά μου; Ίσως όχι μόνο δικό μου…

Επίσης, υπόσχομαι να γράφω πιο συχνά στο blog μου. Τώρα που έχω τα μέσα θα είναι πιο εύκολο. Ελπίζω να βαρεθείτε να με διαβάζετε, οι λίγοι εναπομείναντες. Πάντως, θα κάνω ό,τι μπορώ επί του θέματος.

Θα έχετε νέα μου σύντομα. Ελπίζω. Μπορεί να μην είναι στρατιωτικά, αλλά θα είναι νέα.

Να απολαμβάνετε την ελευθερία σας, όσο την έχετε, και όσοι την έχετε…Γιατί μόνο αν τη χάσετε θα συνειδητοποιήσετε πόσο την υποτιμούσατε όταν την είχατε…

(πόσο κλισέ ακούγεται αυτό, ε;)

Advertisements