Στον ενάμιση χρόνο που είμαι blogger, έχει πεθάνει κόσμος και κόσμος, έχουν ξεχωρίσει αμέτρητες προσωπικότητες, γενικά έχει γίνει χαμός στο ίσωμα. Και ποτέ δεν έχω αφιερώσει ένα ολόκληρο post σε ένα πρόσωπο, με μοναδική εξαίρεση την Αμαλία Καλυβίνου (το άξιζε, δεν το άξιζε;). Γι’αυτό και το ακόλουθο tribute στον Pitsiriko, που κατέβασε ρολά, αποκτά αυτομάτως συλλεκτική αξία.

Πριν ασχοληθώ με τo blogging, όταν ακόμα αυτό που σήμερα λέμε «ελληνική blogόσφαιρα» ήταν ακόμα σε μέγεθος μπίλιας της ρουλέτας, ο Πιτσιρίκος ήταν σχεδόν ταυτόσημη έννοια με αυτή του blog. Και η επιτυχία του είναι ότι δεν έγινε γνωστός επειδή πλημμύρισε με links όποιο forum βρήκε μπροστά του, ούτε επειδή ανήκε σε μια high-profile κλίκα bloggers που τον «προωθούσε» και τον εφοδίαζε με επιπλέον hits. Έγινε γνωστός επειδή έκανε μια νέου είδους σάτιρα, και την έκανε καλά. Απέκτησε ένα φανατικό κοινό και, όπως ήταν φυσικό, η φήμη του σύντομα ξεπέρασε τα στενά όρια της blogόσφαιρας από στόμα σε στόμα. Και μετά τα ξεπέρασε και ο ίδιος, όταν άρχισε να δημοσιεύει κείμενά του σε εφημερίδες και περιοδικά. Κάπου στο δρόμο, κάτι πήγε στραβά. Δεν ξέρω τι και δεν θα το ερευνήσω (αν και έχω κι εγώ τις πληροφορίες μου σχετικά με αυτό το θέμα). Το τι είναι (ήταν;) αντικειμενικά ο Πιτσιρίκος για την ελληνική blogόσφαιρα το ξέρουν όλοι, ακόμα κι αυτοί που δεν το παραδέχονται.

Αλλά αλήθεια, εγώ προσωπικά τι λόγο έχω να αφιερώσω ένα ολόκληρο post σε αυτόν τον τύπο, που στο κάτω-κάτω ούτε καν τον ξέρω κι ούτε του χρωστάω καλά λόγια;

Η αλήθεια είναι ότι αν υπάρχει ένας άνθρωπος που πρέπει να καταριέστε για τις αθλιότητες που κατά καιρούς διαβάζετε στο παρόν blog, αυτός είναι ο Πιτσιρίκος. Η δική του «ιστορία» με έκανε να θέλω κι εγώ να γίνω μέλος αυτής της μικρής κοινωνίας. Έστω κι αν εκείνη την περίοδο που τον ανακάλυψα περνούσα μια ανείπωτα μελαγχολική μετεφηβική φάση (σχεδόν emo, θα τολμούσα να πω), το στυλ του με επηρέασε τελικά. Το έχετε παρατηρήσει αρκετοί αυτό, και δεν το αρνούμαι. Όταν αποφάσισα να αλλάξω το προφίλ του blog μου από «Νίκος Ξανθόπουλος» σε «Benny Hill Show», ήταν αδύνατο να μην απορροφήσω στοιχεία της γραφής του.

Και επειδή πρέπει να λέμε αλήθειες, να πω κι αυτήν: Το free press έντυπο που γνώρισα και αγάπησα ήταν η Athens Voice. Είχα «κολλήσει» τόσο με την A.V., που δεν θα έπαιρνα ποτέ την Lifo αν δεν ήξερα ότι εκεί γράφει ο Pitsirikos, και πιστεύω ότι δεν ήμουν ο μόνος. Άλλο που μετά αγάπησα και τη Lifo (ειδικά τα άρθρα γνώμης της) και τελικά η Πέμπτη έγινε η αγαπημένη μου μέρα, γιατί είναι η μοναδική μέρα της εβδομάδας που έχω δύο καλούς λόγους να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Κι άλλη μια αλήθεια: Εδώ και μήνες, τα κείμενα του Pitsirikou είχαν «χαλάσει». Πολλές φορές δεν γελούσα καθόλου με αυτά που έγραφε και, ενώ παλιά το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις έπιανα στα χέρια μου τη Lifo ήταν να διαβάσω τη στήλη του, τελευταία δεν τη διάβαζα καν. Κρίμα κι άδικο.

Αυτό το κείμενο δεν είναι παράκληση για να γυρίσει πίσω ο «εθνικός μας blogger», ούτε επικήδειος είναι. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Αλλά είναι πάντα δύσκολο να βλέπεις κάποιον που θαυμάζεις να παρακμάζει έτσι. Την ίδια στενοχώρια είχα και πριν από αρκετά χρόνια, όταν συνειδητοποίησα ότι το τηλεοπτικό «ΑΜΑΝ» είχε κάνει τον κύκλο του και δεν είχε πια πλάκα. Εντάξει, τι να κάνουμε; Άλλοι έχουν είδωλα τη Μητέρα Τερέζα και τον Μαχάτμα Γκάντι, εγώ έχω τον Πιτσιρίκο και το ΑΜΑΝ.

Επειδή μάλλον δεν έχω γίνει ακόμα αρκετά κουραστικός, ας ρίξω κι ένα κλισέ ακόμα: Η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο και το blogging. Μπορεί να βγουν κι άλλοι σαν τον Πιτσιρίκο στο μέλλον, μπορεί να είναι και καλύτεροι. Αλλά όλοι θα θυμούνται τον πρωτοπόρο του είδους και νομίζω ότι πολλοί έχουν επηρεαστεί ή θα επηρεαστούν από το στυλ γραφής του.

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα θα μου λείψεις, Pitsiriko…

Advertisements