Μέχρι τώρα είχα την εντύπωση ότι η έμπνευση ήταν κάτι το μυστηριώδες και μαγικό: Ο τρόπος που έρχεται, ξαφνικά και απροειδοποίητα, η μια στιγμή που κρατάει, οι πολλές διαφορετικές της μορφές δημιουργούν αυτήν την αίσθηση του μυστηρίου. Όμως, μετά από δύο εβδομάδες στον Στρατό, η μαγεία έχει χαθεί.

Όταν είσαι έξω, στον δρόμο, έχεις αμέτρητα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα. Η έμπνευση μπορεί να έρθει από ένα αυτοκίνητο που περνάει από μπροστά σου γκαζώνοντας, από ένα όμορφο διατηρητέοκτίριο, από μια νέον επιγραφή, από μια διαδρομή με το λεωφορείο, από έναν ζητιάνο στο απέναντι πεζοδρόμιο…Από οτιδήποτε.

Αλλά στον Στρατό; Εκεί αλλάζει το πράγμα. Στο μυαλό σου έχεις μόνο βήματα παρέλασης, βρώμικες στολές παραλλαγής, σκληρές και απάνθρωπες αρβύλες και τέλεια στρωμένα κρεβάτια.Πού είναι η έμπνευση όταν πραγματικά την χρειάζεσαι; Στον Στρατό δεν υπάρχουν ερεθίσματα. Δεν έχω μάθει τι συνέβη στον κόσμο τις τελευταίες δύο εβδομάδες – τώρα προσπαθώ να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο. Δεν μπορούσα να γράψω τίποτα επίκαιρο. Δεν μπορούσα γενικά να γράψω τίποτα που να μπορεί να ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλο πλην εμού και μερικών άλλων φαντάρων.

Αυτό το post είναι κάτι μεταξύ απολογίας και ενημέρωσης. Στην νέα σελίδα του blog, με τίτλο «Σκέψεις Ενός Φαντάρου«, μπορείτε να διαβάσετε όσα έγραψα αυτές τις μέρες στον Στρατό και για τον Στρατό. Προσωπικά δεν βρίσκω ούτε έναν καλό λόγο για τον οποίο κάποιος θα ήθελε να τα διαβάσει. Απλά, κάπου ήθελα να τα πω.

Και τώρα έχω στη διάθεσή μου 2-3 μέρες για να προσαρμοστώ ξανά στην κανονική πραγματικότητα, πριν επιστρέψω για το υπόλοιπο της θητείας μου στην παράλληλη πραγματικότητα του Στρατού. Και ελπίζω να μην μπερδέψω τη μία με την άλλη, γιατί οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες και στις δύο πραγματικότητες…

Advertisements