Τελευταίο post πριν παρουσιαστώ. Έφτιαξα τη βαλίτσα μου, κουρεύτηκα, ξυρίστηκα, ετοιμάστηκα ψυχολογικά, προσευχήθηκα να μην έχει χιόνια αύριο στη Μαλακάσα. Και πριν κοιμηθώ νωρίς-νωρίς (θα μου λείψει που θα μου λείψει εκεί ο ύπνος, μην πάω και νυσταγμένος), κάθησα και κατέγραψα τους λόγους για τους οποίους μισώ τον στρατό. Συνήθως γράφω 50 λόγους σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αυτή τη φορά θα περιοριστώ σε 25. Παράξενο, δεδομένου ότι πολύ δύσκολα θα βρει κανείς κάτι καλό για τον στρατό και επομένως πρέπει να υπάρχουν πολλά πράγματα που να μισεί σε αυτόν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω μπει ακόμα στον στρατό και δεν έχω προλάβει να τον μισήσω αρκετά. Αλλά κάτι μου λέει ότι (σχετικά) σύντομα θα ακολουθήσει ένα κείμενο με τίτλο «Ακόμα 25 λόγοι που μισώ τον στρατό»…

1. Πρώτα απ’όλα, εξ ορισμού μισώ οτιδήποτε μου επιβάλλεται παρά τη θέλησή μου, ακόμα κι αν μου κάνει καλό. Το σχολείο, τα εμβόλια, τα αντιβιοτικά, οι γραβάτες, ο ύπνος, τώρα ο στρατός. Είμαι αντιδραστικός, ε;
2. Σε όποιο στρατόπεδο και αν πάω, ένα είναι σίγουρο: Δεν θα μπορώ να παίρνω το μετρό. Και αυτό είναι ένα ισχυρό πλήγμα…
3. Στον στρατό, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν γυναίκες. Κάτι που σημαίνει ότι όχι απλά θα είμαι έγκλειστος για έναν χρόνο σε 2-3 ελεεινά στρατόπεδα, αλλά θα είμαι έγκλειστος σε 2-3 ελεεινά στρατόπεδα μαζί με 200 μαντράχαλους και καμία γυναικεία παρουσία! Με όλες τις αυτονόητες (και μη) συνέπειες αυτού…
4. Και μόνο στη σκέψη ότι με το φαγητό του στρατού θα μου λείψουν οι κατεψυγμένες μαλακίες που ζεσταίνω τώρα στον φούρνο μικροκυμάτων είναι αρκετή για να με κάνει να ανησυχήσω…
5. Στον στρατό θα αναγκαστώ να παρατήσω τα αγαπημένα μου ρούχα: Τις μπλούζες με τις στάμπες, τα φτηνά τζιν, τα βολικά All-Star μου. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά το ότι την θέση τους θα πάρουν οι στολές παραλλαγής, τα παντελόνια με τις 1000 τσέπες και οι άβολες αρβύλες…
6. Ο στρατός προκάλεσε το πραξικόπημα του 1967 και επέβαλε τη Δικτατορία μέχρι το 1973. Ναι, το ξέρω ότι αυτό έγινε πριν από 40 χρόνια, αλλά αρνούμαι να του το συγχωρήσω!
7. Πολύ βασική στον στρατό είναι η καθαριότητα σε βαθμό κακουργήματος. Γιατί σε περίπτωση πολέμου, ο εχθρός θα δει τις καλογυαλισμένες αρβύλες σου, και το τέλεια ξυρισμένο πρόσωπό σου και θα τραπεί σε άτακτη φυγή…
8. Και μιας και το ανέφερα αυτό: Σε τι ακριβώς χρησιμεύει το άψογο στρώσιμο του κρεβατιού κάθε πρωί; Στον στρατό πηγαίνω ή στην κατασκήνωση της Μάρθα Στιούαρτ;
9. Κάποιος είπε ότι «ο στρατός είναι η μικρογραφία της κοινωνίας». Ναι, η μικρογραφία μιας κοινωνίας χωρίς γυναίκες, χωρίς προσωπική ελευθερία και χωρίς το παραμικρό ίχνος ισότητας. Αν ξέρετε ποιος το έχει πει αυτό, πείτε του εκ μέρους μου ότι είναι grande μαλάκας.
10. Ο στρατός είναι άμεσα συνυφασμένος με δύο «κυρίες» με τις οποίες έχω πάρα πολύ κακές σχέσεις: Την Πατρίδα και την Θρησκεία. Πάλι καλά, δηλαδή, που έχω καλές σχέσεις με την Οικογένεια.
11. Μου τη δίνουν οι «συμβουλές» των παλιών φαντάρων, που συνοψίζονται στην εξής πρόταση: «Θα περάσεις σκατά, θα φτύσεις το γάλα που βύζαξες, θα δεις το Χριστό φαντάρο, θα κάνεις το σκατό σου παξιμάδι, αλλά μετά θα τα θυμάσαι όλα αυτά και θα γελάς όπως εμείς»…
12. …και ακόμα περισσότερο οι συμβουλές των ΠΟΛΥ παλιών φαντάρων (π.χ. θείων), που συνοψίζονται στην εξής πρόταση: «Έλα μωρέ τώρα, σαν αδερφούλες σας έχουνε, με κέτερινγκ και λοιπά. Εμείς δεν είχαμε τουαλέτα να χέσουμε, δεν είχαμε φαϊ να φάμε, κάναμε τους διπλάσιους μήνες θητεία…Τώρα σας έχουν σαν να είστε σε ξενοδοχείο πολυτελείας!»
13. Μισώ το ωράριο του στρατού. Το βιολογικό μου ρολόι αναμένεται να ξεκουρδιστεί ανεπανόρθωτα, καθώς θα ξυπνάω στις 6 το πρωί και όλη τη μέρα είτε θα κάνω αδιάφορες μαλακίες, είτε δεν θα είχα τι να κάνω μέχρι νωρίς το βράδυ, που θα πρέπει να κοιμηθώ. Αν δεν έχω σκοπιά, οπότε και θα εκραγεί το έρμο.
14. Στον στρατό δεν θα μπορώ να κατεβαίνω κάθε Πέμπτη στο κέντρο να παίρνω την Athens Voice και την Lifo, μία από τις απλές απολάυσεις της ζωής που μόνο στον στρατό θα καταλάβω πόσο σημαντική είναι.
15. Επίσης, ένας αρκετά σημαντικός λόγος που μισώ τον στρατό είναι επειδή είναι εντελώς άχρηστος. Δεν έχει τίποτα χρήσιμο να μου προσφέρει, που δεν θα μπορούσα να το κάνω και στο σπίτι μου.
16. Και μη μου πείτε ότι είναι χρήσιμο να μάθω πώς κρατάνε το όπλο και πώς στοχεύουν…Δεν ήμουν ποτέ από τα παιδάκια που έπαιζαν με τον Action Man και έβλεπαν φανατικά G.I.Joe, αλλά από τα παιδάκια που ήλπιζαν να μη χρειαστεί ποτέ στη ζωή τους να πιάσουν όπλο στα χέρια τους. Ναι, καλά.
17. Με ενοχλεί η ομοιομορφία των φαντάρων. Όλοι με τα ίδια ρούχα, όλοι τέλεια ξυρισμένοι, όλοι κοντοκουρεμένοι, όλοι ίδιοι. Σαν να βλέπω ταινία με ζόμπι – αλλά κανονικό θρίλερ, όχι μπούρδες.
18. Θα καταφέρω, άραγε, να διατηρήσω τα (κυρίως ροκ) μουσικά μου ακούσματα, περνώντας έναν χρόνο περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που ηδονίζονται με τη φωνή της Μαστροκώστα και εκστασιάζονται με τον Μακρόπουλο; Ο καιρός θα δείξει…
19. Για ένα άτομο που ποτέ δεν πειθάρχησε στη ζωή του όταν του το επέβαλλαν (αλλά μόνο επειδή ένιωθε ο ίδιος την ανάγκη), θα είναι κάπως δύσκολο να προσαρμοστεί στην σιδηρά πειθαρχία του στρατού – δύσκολο και άχαρο.
20. Με τις πιθανότητες να γίνει πόλεμος στα μέρη μας στο εγγύς μέλλον δραματικά μικρές (με τους Τούρκους να ασχολούνται με τις μαντίλες τους και τις υπόλοιπες χώρες να μην μας μισούν αρκετά για να μπουν στον κόπο και στα έξοδα να εισβάλλουν στην Ελλάδα), νομίζω ότι δικαιούμαι να μισώ την υποχρεωτική στρλατευση, σωστά;
21. Προσπαθείτε να το σκεφτείτε λίγο: Ένας φαντάρος που ΔΕΝ καπνίζει, ΔΕΝ πίνει και, το χειρότερο, ΔΕΝ πίνει καφέ. Και μόνο το γεγονός ότι όλοι θα με κοιτούν σαν να ήρθα από άλλο πλανήτη, αρκεί.
22. Τα έξοδα που απαιτούνται όσο είσαι στον στρατό είναι τόσα, ώστε αν δεν υπήρχαν θα μπορούσες να φύγεις για ένα ωραιότατο μεταπτυχιακό και να κάνεις κάτι χρήσιμο στη ζωή σου επιτέλους. Ή να τα ξοδέψεις όλα σε γκόμενες και χαρτιά και να κάνεις κάτι άχρηστο, αλλά πολύ πιο ευχάριστο.
23. Οραματίζομαι μια κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι με όλους. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει, οπότε απλά αποδέχομαι μια κοινωνία όπου όλοι είναι ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ίσοι με όλους. Αλλά πώς να αποδεχτώ το καθεστώς του στρατού, όπου κανένας δεν είναι ίσος με κανέναν; Ε;
24. Φυσικά, να μην παραλείψω το ότι ο στρατός με παίρνει με το ζόρι μακριά από τους φίλους μου, τους γονείς μου, τη γάτα μου, το σπίτι μου, τη συλλογή των περιοδικών μου και τα λούτρινα ζωάκια μου. Ναι, ακόμα κι αυτά θα μου λείψουν, κι ας έχω να κοιμηθώ μαζί τους από το Δημοτικό!
25. Για το τέλος άφησα το σημαντικότερο: Ο στρατός με παίρνει μακριά από το blog μου. Μακριά από όλους εσάς που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο με διαβάζετε και με τα σχόλιά σας μου κρατάτε συντροφιά – ίσως αυτό ακούγεται πολύ σπασικλίστικο, πολύ κλισέ και πολύ κλαψούρικο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Πάρτε το όπως θέλετε, αλλά αυτό που πραγματικά θα μου λείψει στον στρατό είστε εσείς…

Θα τα πούμε ξανά στην πρώτη μου άδεια! 🙂

Advertisements