Η Super Duper Δευτέρα (κατά το «Super Τρίτη») απέχει πλέον μόλις 5 μέρες και η προσπάθειά μου να ζήσω τη ζωή μου πριν να μου την ρουφήξουν τα βαμπίρ του στρατού συνεχίζεται.

Δυστυχώς, κατά τα φαινόμενα το απωθημένο μου να δω τον Τζίμη Πανούση live θα παραμείνει απωθημένο, καθώς οι περισσότεροι φίλοι μου (μα πώς έμπλεξα εγώ με τέτοια άτομα;) θα προτιμούσαν να περάσουν μία εβδομάδα στο εξωτικό Γκουαντάναμο, παρά να περάσουν μία βραδιά στο Luna Dark. Και επαναλαμβάνω: Πώς έμπλεξα εγώ με τέτοια άτομα;

Το επόμενο στη σειρά απωθημένο μου είναι να παίξω μπόουλινγκ. Έχω πάνω από έναν χρόνο να παίξω και, ευτυχώς, για αυτό έχω πρόθυμη παρέα. Υποθέτω ότι για κάποιους το μπόουλινγκ είναι πιο διασκεδαστικό από ένα live του Τζιμάκου. Και υποθέτω ότι αυτοί δεν είναι πολλοί, αλλά είναι όλοι συγκεντρωμένοι σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο: Γύρω από μένα.

Η λίστα των απωθημένων μου τελειωμό δεν έχει. Θέλω να ταξιδέψω στην Ισπανία (αλλά δεν προλαβαίνω να βγάλω διαβατήριο), να φιλήσω μία άγνωστη στο μετρό (αλλά ξέρω ότι θα με χαστουκίσει), να δω επιτέλους τον Δράκουλα των Εξαρχείων (αλλά πάλι είναι πιασμένος στο videoclub) και πολλά άλλα, πραγματοποιήσιμα και απραγματοποίητα.

Στο θέμα μας τώρα: Χθες το πρωί αποφάσισα να πάω στο παζάρι βιβλίων της Κλαυθμώνος. Για την ακρίβεια, κατέβηκα στο Σύνταγμα για να ανεβάσω από το δωρεάν wi-fi το χθεσινό post και σκέφτηκα: «Δεν παίρνω τον κώλο μου να πάω και μέχρι την Κλαυθμώνος να πάρω κανένα βιβλίο;». Δεν ήταν ακριβώς απωθημένο μου, αλλά σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να πάρω από εκεί κάποιο βιβλίο που να μου κρατάει συντροφιά τα βαρετά μεσημέρια του στρατού. Όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, πήρα ένα σωρό βιβλία, τα οποία θα έχω ξεκοκαλίσει πολύ πριν φύγω για Λαμία. Δείτε ποια βιβλία αγόρασα και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:

– Μία συλλογή κόμικ του «Παραπέντε», που αποτελείται από ένα άλμπουμ του Kador, του φοβερού διανοούμενου σκύλου του Binet, και ένα άλλο άλμπουμ της Κατρίν Μπονέ, με θέμα το σεξ αό την πλευρά της γυναίκας. Το πρώτο το διάβασα ήδη και δε μετάνιωσα – για το δεύτερο δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

– Ένα ημερολόγιο του 1999 (!!!), διακοσμημένο από διάσπαρτες διαφημίσεις της δεκαετίας του ’50 και του ’60. 1 Ευρώ έκανε μόνο, μη γουρλώνετε έτσι τα μάτια.

– Ένα βιβλίο που περιλαμβάνει όλα τα σίριαλ που έχουν παιχτεί στην ελληνική τηλεόραση από την δημιουργία της μέχρι το 1998. Ως πρώην τηλεορασόπληκτος, νιώθω λίγο πιο υγιής τώρα που ξέρω ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας ακόμα άνθρωπος στον πλανήτη που θυμάται τον «Αστυνόμο Θανάση Παπαθανάση» με τον Βέγγο. Έστω κι αν δεν είναι και τόσο υγιές, κατά βάθος.

– Ένα βιβλίο που με τράβηξε με τον τίτλο του: «Το Εγκόλπιο Του Καλού Μπλοφαδόρου Για Την Δημοσιογραφία». Με άλλα λόγια, συμβουλές για να πείσετε κάποιον ότι είστε καλός δημοσιογράφος ενώ δεν είστε. Το ύφος του βιβλίου είναι καθαρά χιουμοριστικό και ελάχιστα χρήσιμο για κάποιον που όντως έχει σπουδάσει δημοσιογραφία, αλλά έχει την πλάκα του. Η τελευταία πρόταση μεταφράζεται ως εξής: «Μαλακία ήταν το βιβλίο, αλλά τουλάχιστον έκανε μόνο 1,5 Ευρώ».

– Ένα αλμπουμάκι με τις ασπρόμαυρες κομμουνιστικές περιπέτειες του «Τάκη του Κουκουέ», ενός κόμικ που δημοσιευόταν τη δεκαετία του ’40 στον «Ριζοσπάστη». Πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, το συγκεκριμένο αλμπουμάκι το πήρα καθαρά για συλλεκτικούς λόγους (εξάλλου δεν καταλαβαίνω τίποτα!), όπως και ένα άλλο που είχα πάρει πάλι από το Παζάρι πριν δύο χρόνια στο ίδιο στυλ, τον «Πίπη Πάπια». Έχει πολύ πλάκα να σκέφτεσαι με τι γελούσαν οι παππούδες μας – αλλά δεν έχει καθόλου πλάκα από μόνο του.

– Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. «Ιερά Οδός 343» λέγεται το βιβλίο και αφηγείται την ιστορία του Δρομοκαϊτείου, καθώς και μαρτυρίες από νοσηλευτές, ασθενείς και συγγενείς τους, οι οποίες σε κάνουν να βλέπεις τους ψυχικά ασθενείς σαν κανονικούς ανθρώπους, και όχι σαν τρελούς που πρέπει να τους αφήσεις στην τρέλα τους. Πάντα είχα αυτήν την εντύπωση ότι έχω μια προδιάθεση προς τις ψυχικές ασθένειες (μεγάλο ρόλο σε αυτή μου την πεποίθηση έπαιξε το γεγονός ότι κάποτε μίλαγα συνεχώς στον εαυτό μου – και μάλιστα στον πληθυντικό), και πάντα με ενδιέφερε αυτό το θέμα. Και το φοβερό είναι ότι αυτό το βιβλίο το είδα τυχαία: Αν η ουρά για το ταμείο δεν ήταν μισό χιλιόμετρο και δεν κοιτούσα όλα τα βιβλία μέχρι εκεί, ούτε που θα το είχα προσέξει. Χμμμμ…Τώρα που το σκέφτομαι, αφού «εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός», αυτό το βιβλίο ίσως θα μπορούσα να το πάρω μαζί μου…

Advertisements