Αγαπητό blog,

καμιά φορά χαμογελάς χωρίς να ξέρεις γιατί. Κάποιες άλλες προσπαθείς να χαμογελάσεις και δε σου βγαίνει. Θέλει πολύ κουράγιο για να γελάσεις με τα ίδια σου τα χάλια, και αυτό ακριβώς το κουράγιο είναι που χρειαζόμαστε κι εγώ κι εσύ.
Ώρες-ώρες νιώθω πως το χιούμορ έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης. Κοιτάζω τα ανέκφραστα πρόσωπα τριγύρω μου και αναρωτιέμαι αν χαμογελάνε ποτέ. Αποκαρδιώνομαι όταν βλέπω κάποια πράγματα να καταστρέφονται. Βλέπεις έναν καλό σου φίλο να διαλύεται, να χάνει το κέφι του, να γελάνε όλοι σε βάρος του. Και αναρωτιέσαι: Εκεί έχουμε φτάσει; Να γελάμε πια μόνο με τις ατυχίες των άλλων; Αν δεν έχεις το κουράγιο να γελάσεις με τις δικές σου ατυχίες, είναι εγκληματικό να γελάς με τους άλλους. Και είναι εξίσου εγκληματικό να μην τους βοηθάς ενώ μπορείς να το κάνεις…
Χαίρομαι όταν βλέπω πως το γέλιο υπάρχει ακόμα σαν έννοια. Φοβάμαι ότι σε κάποια υπερ-συντηρητική κοινωνία του μέλλοντος, το χαμόγελο θα είναι απαγορευμένος καρπός και το γέλιο αιτία θανάτου. Ελπίζω να μη ζω τότε, γιατί η αυτοκτονία δε μου πάει, και θα αναγκαστώ να το υπομείνω.
Μη νομίζεις ότι δε χαμογελάω – αντιθέτως, τον τελευταίο καιρό κοιτάω κατάματα το μέλλον και του κάνω πλάκα. Κάπως έτσι ξεχνιούνται προσωρινά τα προβλήματα. Μου αρέσει να χαμογελάω, και ακόμα περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να χαμογελάνε. Κάτω οι μουρτζούφληδες και οι δολοφόνοι των χαμόγελών μας!

Πάντα χαμογελώντας,
The_Stranger

(γραμμένο στο μετρό στις 26/10/2006, αλλά πάντα επίκαιρο…Και πολύ βολικό όταν υποφέρεις από writer’s block…ειδικά όταν δεν είσαι καν writer… 😛 )

Advertisements