Χθες ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα για μένα. Και θα σας τα έλεγα χθες, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα. Ήμουν πολύ απασχολημένος.

Ξεκίνησα τη μέρα μου τρώγοντας λίγο χαβιάρι και πίνοντας μεταλλικό νερό Bling, 100 ευρώ το μπουκάλι. Κατόπιν, πήρα την Bugatti μου (αχ, πόσο την βαρέθηκα αυτήν την Lamborghini!) και πήγα στο αεροδρόμιο, όπου με περίμενε ο οδηγός του προσωπικού μου λίαρ τζετ με αναμμένες τις μηχανές. Κάναμε μια στάση στο Λονδίνο (για ψώνια αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ στα Harodd’s – για πέταμα τα είχα) και μία ακόμα στο Παρίσι (μου είχαν τελειώσει οι αγαπημένες μου σαμπάνιες και δυστυχώς αυτή η μάρκα δεν υπάρχει στην Ελλάδα), πριν φτάσουμε στην Ιαλία, στο εργοστάσιο της Ferrari, όπου δυστυχώς με ενημέρωσαν ότι η ειδική παραγγελία μου θα καθυστερήσει ακόμα μια εβδομάδα. Φυσικά τους έβρισα στα ιταλικά και δεν πρόκειται να ξαναγοράσω από εκεί – έτσι κι αλλιώς, και η προηγούμενη μου είχε βγάλει προβλήματα…Ήταν πολύ μικρή η οθόνη για το DVD player…

Εμφανώς αναστατωμένος, επέστρεψα στην Αθήνα, όπου έμαθα ότι το Χρηματιστήριο σημείωσε και νέα πτώση. Αυτό ήταν ένα πολύ γερό χτύπημα. Ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Αναγκάστηκα να ξοδέψω μερικές χιλιάδες ευρώ ακόμα στην Κηφισιά για να συνέλθω. Όλα φαινόντουσαν να πηγαίνουν στραβά.

Αλλά όλα αυτά μέχρι το βράδυ, όταν επέστρεψα στην οικογενειακή μας βίλα στο Καστρί. Εκεί με περίμενε ο μπαμπάς μου με ένα χαμόγελο μέχρι τ’αυτιά.

«Τι του πήρα εγώ του γιόκα μου;», μου είπε ενθουσιασμένος. Εγώ δεν είχα καμία όρεξη να μάθω, γιατί περίμενα ότι θα ήταν πάλι καμιά βαρετή πετρελαϊκή εταιρεία στη Σαουδική Αραβία ή κανένας ηλίθιος χρηματιστηριακός όμιλος. Αλλά αυτός δεν πτοήθηκε από την απροθυμία μου και συνέχισε:

«Του πήρα…τον Παναθηναϊκό!»

Ξαφνικά, όλα έμοιαζαν ρόδινα και πάλι! Ο αγαπημένος μου μπαμπάς μού είχε αγοράσει ένα νέο παιχνίδι για να έχω να ασχολούμαι! Κι έτσι, είμαι ήδη σε διαπραγματεύσεις με τον Κακά, τον Τέβες και τον Κασίγιας για να τους φέρω στην ομάδα και να τα κάνουμε όλα πουτάνα. Να δούμε αν θα μας ξαναρίξουν τεσσάρα τα ψάρια.

Ναι. Ήταν μια ξεχωριστή μέρα για μένα χθες…
Ωραία, αρκετά γελάσαμε. Και τώρα επιστροφή στην πραγματικότητα: Η χθεσινή μέρα ήταν όντως ξεχωριστή για μένα. Αλλά φυσικά όχι για τον προαναφερθέντα λόγο. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι επιτέλους πληρώθηκα για την πρακτική άσκηση που είχα κάνει πριν 1,5 χρόνο. Δούλευα εκεί για 7 μήνες, πολλές φορές «χτύπησα» 10ωρα και κάποιες άλλες έμεινα μέχρι και 14 ώρες. Σχεδόν παράτησα φίλους, σχέση και οικογένεια αυτούς τους 7 μήνες. Ακόμα χειρότερα, παράτησα τον εαυτό μου. Έβγαινα σπάνια, ξυριζόμουν μια φορά το μήνα και άλλαζα ρούχα κάθε 2-3 μέρες. Τα ‘δωσα όλα, κοινώς.

Και ποιο ήταν το αντάλλαγμα; 518 και κάτι ψιλά ευρώ. Τα οποία ψιλά ήδη επένδυσα σε μία ζαμπονοτυρόπιτα και σε μερικούς ζητιάνους στο κέντρο της Αθήνας – δεν περιμένω να τα πάρω πίσω, αλλά περιμένω τουλάχιστον μια καλή μετεμψύχωση. Και με τα υπόλοιπα; Χμμμμ….Θα μπορούσα να αγοράσω μισή τάπα του παπουτσιού του Σαλπιγγίδη. Ή ίσως θα μπορούσα να εξασφαλίσω 3,5 nanosecond από το περίτρανο DVD του Ζαχόπουλου. ή υπάρχει και η πιο συνετή επιλογή: Να τα επενδύσω για να αγοράσω 20 μετοχές κατασκευαστικής εταιρείας και να περιμένω καμιά 30αριά χρόνια μέχρι να διπλασιαστεί το αρχικό μου κεφάλαιο, οπότε και θα μπορώ να τις πουλήσω και να δώσω τα χρήματα για να εξωφλήσω την προπροπροπροπροπροπροπροπροτελευταία δόση του στεγαστικού δανείου που θα έχω πάρει στο μεταξύ.

Αλλά όχι, δεν θα προβώ σε καμία από αυτές τις εξαιρετικά επικερδείς επενδύσεις. Αντίθετα, θα βάλω τα χρήματα στην τράπεζα και θα τα αφήσω εκεί μέχρι να ξεχάσω ότι υπάρχουν. Και μετά από 15 χρόνια θα βρω τυχαία το βιβλιάριο της τράπεζας, θα θυμηθώ ότι κάποτε είχα καταθέσει αυτά τα λεφτά και θα πάω να τα πάρω για να πληρώσω την εφορία – έχετε νιώσει αυτό το υπέροχο συναίσθημα, όταν βρίσκετε σε ένα παλιό μπουφάν ένα 10ευρο που είχατε ξεχάσει ότι ήταν εκεί; Ε, φανταστείτε αυτό το συναίσθημα για 600 ή 700 ευρώ. Έναν μισθό, δηλαδή.

Περιττό να πω πως αυτή δεν ήταν δική μου απόφαση – αν ήταν στο χέρι μου, αυτά τα λεφτά θα είχαν εξαφανιστεί ήδη από την τσέπη μου. Αλλά ευτυχώς (;) που υπάρχουν και οι μίζεροι ρεαλιστές σε αυτόν τον κόσμο, για να προσγειώνουν τους ονειροπαρμένους σουρεαλιστές σαν εμένα.

Σας παρακαλώ, μη μαθευτεί ότι είμαι πλούσιος…’Ακουσα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα αυτόν τον καιρό και δεν θα ήθελα να με ενοχλεί κάθε τρεις και λίγο για δανεικά…

Advertisements