(κατάλληλο – απαραίτητη η επέμβαση λοβοτομής)

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

(Σκηνικό: Μία μεγάλη μπανιέρα στη μέση του πουθενά. Πολλές σαπουνόφουσκες και ερωτική ατμόσφαιρα. Μέσα στην μπανιέρα δύο άνδρες: Ο Μάκης και ο Θέμος. Αποκρουστική εικόνα, αλλά έτσι το αποφάσισε ο σκηνοθέτης…)

– Λοιπόν, Μάκη μου, τελικά είσαι και γαμώ τα άτομα. Έπρεπε να έχουμε συνεργαστεί πολύ νωρίτερα.
– Σ’ευχαριστώ, Θέμο μου, κι εγώ το ίδιο πιστεύω, ότι είμαι και γαμώ τα άτομα. Νομίζω ότι αυτή η εφημερίδα θα πάει μπροστά.
– Ε, εννοείται ότι θα πάει μπροστά! Να δεις που το «Πρώτο Θέμα»θα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο!
– Εννοείς ρεκόρ αναγνωσιμότητας;
– Όχι, εννοώ ρεκόρ κιτρινίλας, κακογουστιάς και βλακείας! Και άμα τα πετύχουμε όλα αυτά, θα έρθει και η αναγνωσιμότητα – στην Ελλάδα είμαστε, μην το ξεχνάς.
– Εμένα θα μου πεις; Που έχω ξεσκεπάσει τα μισά σκάνδαλα των τελευταίων δέκα ετών και έχω συγκαλύψει τα άλλα μισά;
– Αυτό λέω κι εγώ: Εσύ βάζεις την κιτρινίλα κι εγώ την κακογουστιά και την βλακεία. Θα σκίσουμε, σου λέω!
– Αρκεί να είμαστε ενωμένοι…
– Σαν μια γροθιά, Μάκη μου!
– Τίποτα δεν πρέπει να μπει ανάμεσά μας.
– Τι να μπει μωρέ, παντρεμένοι άνθρωποι είμαστε…
– Εννοούσα τα πολιτικά συμφέροντα…
– Ούτε αυτά, τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Θα είμαστε ένα αχώριστο δίδυμο! Φίλιππος και Ναθαναήλ! Δάμων και Φιντίας! Τέντζερης και Καπάκι! Άβελ και Κάιν!
– Εντάξει, σε πιστεύω. Ξέρω πόσο ευαίσθητος και τίμιος είσαι.
– Σ’ευχαριστώ, Μάκη μου.

(σύντομη παύση)

– Ρε μαλάκα Θέμο;
– Τι έγινε ρε Μάκη;
– Τι μπόχα είναι αυτή; Έκλασες;
– Όχι ρε συ…Θα το έκανα αυτό στον συνέταιρό μου;
– Σίγουρα;
– Ναι, ρε.
– Ρε σίγουρα;
– Ναι, λεμεεεεεεεεεεεεεεεε.
– Εντάξει, σε πιστεύω. Ξέρω πόσο ειλικρινής και αθώος είσαι.
– Σ’ευχαριστώ, Μάκη μου.
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

(Σκηνικό: Το γραφείο του Θέμου στο «Πρώτο Θέμα». Στους τοίχους γιγαντοαφίσες της Σάσας Μπάστα, σημαίες του Ολυμπιακού και κάπου ανάμεσά τους ένας στόχος για βελάκια με την φωτογραφία του Ρουσόπουλου. Πάνω στο γραφείο μια φωτογραφία του Τόκου υπογεγραμμένη από τον ίδιο και δίπλα ακριβώς μια φωτογραφία του Χατζηνικολάου με ζωγραφισμένα μουστάκια και σπυράκια. Με λίγα λόγια, σαν το παιδικό δωμάτιο ενός μελλοντικού σίριαλ κίλερ. Μπαίνει μέσα ο Μάκης)

– Θεμούληηηηηηηηηηηηηηηηηηη…
– Μάκη μου! Πώς από ‘δω; Από πέρσι τον Απρίλιο έχεις να έρθεις!
– Έλα τώρα, υπερβάλλεις…Αφού ξέρεις πόσο την πονάω αυτή την εφημερίδα…Ήταν το παιδικό μου όνειρο να γίνω εκδότης εφημερίδας…
– Αλήθεια;
– Βασικά, το όνειρό μου ήταν να γίνω τραγουδιστής…Με έχεις ακούσει να τραγουδάω;
– Όχι.
– Καλύτερα. Ε, το αμέσως επόμενο όνειρό μου ήταν να βγάλω δική μου εφημερίδα.
– Μάλιστα…Τι θα ήθελες, λοιπόν, φανταστικέ συνέταιρε;
– Να, ρε Θέμο…Εκείνο το θέμα για τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας που τον έχουμε σε φωτογραφίες να δοκιμάζει γυναικεία εσώρουχα και γόβες στιλέτο…
– Α, μιλάμε για γαμώ τις ειδήσεις! Θα κάνει πάταγο! 500.000 φύλλα θα πουλήσουμε!
– …ίσως θα ήταν καλύτερα να μην το βγάλουμε.
– ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ; Τι λες τώρα;
– Ρε Θέμο, είναι προσωπικός μου φίλος ο βουλευτής, δεν μπορώ να του το κάνω αυτό…
– Δεν είχαμε πει, ρε Μάκη, ότι δεν θα μπουν ανάμεσά μας πολιτικά συμφέροντα;
– Μα είναι φίλος μου εδώ και χρόνια…
– Κι εγώ είμαι φίλος και συνέταιρός σου, το θέμα θα μπει.
– Μα είναι καλός άνθρωπος, δεν έχει κάνει τίποτα, αυτό το θέμα μπορεί να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα…
– Δεν με αφορά καθόλου. Το θέμα θα μπει.
– Προσφέρει και 200.000 ευρώ για να μην το βγάλουμε.
– Κάντα 300.000 και θα του φιλήσω και τ’αρχίδια.
– Το ήξερα ότι θα συμφωνούσαμε, Θέμο μου…Είμαστε οι τέλειοι συνέταιροι!
– Είμαστε, Μάκη μου…Είμαστε…

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

(Σκηνικό: Το γραφείο του Μάκη στο «Πρώτο Θέμα». Όλα άψογα τακτοποιημένα, οι τοίχοι εντελώς άδειοι, με εξαίρεση ένα τεράστιο κάδρο δίπλα στην πόρτα που δείχνει τον Μάκη να κρατάει το κομμένο κεφάλι του Κορκολή σε πόζα «μόλις-πάτησα-στην-κορυφή-του-‘Εβερεστ». Πάνω στο γραφείο υπάρχει ένα σημαιάκι της ΑΕΚ και καμιά εικοσαριά κασέτες με ύποπτες ηχογραφήσεις. Μπαίνει μέσα ο Θέμος)

– Μάκη, πρέπει να μιλήσουμε.
– Τι έγινε ρε Θέμο; Ανήσυχο σε βλέπω. Πάλι μήνυση μας κάνανε; Μη σε νοιάζει, θα τους φάμε στο δικαστήριο!
– Όχι, όχι, δεν είναι τόσο απλό…
– Με τρομάζεις ρε Θέμο, τι έγινε;
– Έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση από έναν επιχειρηματία για να πουλήσουμε μέρος της εφημερίδας.
– Ποιος είναι αυτός ο επιχειρηματίας;
– Ένας γαλάζιος.
– Τι γαλάζιος; Στρουμφάκι είναι;
– Της ΝΔ ρε βλάκα.
– Α, τέτοιος γαλάζιος. Και τι λες;
– Τι να πω…Το σκέφτομαι…
– Τι σκέφτεσαι ρε συ; Θα πουλήσουμε την εφημερίδα που στήσαμε με τον ιδρώτα μας; Που ήταν το παιδικό μας όνειρο;
– Δικό σου όνειρο ήταν, μη γενικεύεις.
– Γιατί, το δικό σου παιδικό όνειρο ποιο ήταν;
– Να γίνω φωτομοντέλο, αλλά δεν έκατσε.
– Όπως και να’χει, θα αφήσουμε την εφημερίδα στο έλεος της ΝΔ; Δεν είχαμε πει να την κάνουμε ανεξάρτητη την εφημερίδα;
– Ναι ρε συ, αλλά με τα λεφτά που προσφέρει αυτός μπορούμε να αγοράσουμε 5-6 εφημερίδες και να τις κάνουμε όσο ανεξάρτητες θέλουμε.
– Προσπαθείς να εξαγοράσεις το όνειρό μου με μερικά εκατομύρια;
– Ναι.
– Γαμώτο, ξέρεις το ευαίσθητο σημείο μου…Εντάξει, ας την πουλήσουμε.
– Χαίρομαι που συμφωνούμε. Υπόγραψε εδώ. (υπογράφει)
– Πιστεύεις ότι κάναμε το σωστό;
– Είμαι σίγουρος, Μάκη μου…Εμπιστεύσου με…

(την επόμενη στο ίδιο γραφείο χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει ο Μάκης)

– Παρακαλώ…Α, έλα Θέμο μου…Πώς πήγε το θέμα μας;…Γιατί;…Τι εννοείς «άλλαξα γνώμη»;…Και δηλαδή δεν θα πουλήσουμε;…Ναι, το ξέρω ότι μια χαρά είμαστε και δεν χρειάζεται να πουλήσουμε, αλλά τα λεφτά;…Μάζεψες πέντε εκατομμύρια; Πού τα βρήκες;…Με τον ιδρώτα σου, ε;…Α, οπότε λες ότι είναι πιο σημαντικό να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία μας;…Καλά ρε Θέμο, ό,τι πεις…Δεν πιστεύω να γίνει καμιά μαλακία με την υπογραφή μου, έτσι;…Εντάξει, σε πιστεύω. Άντε, σε κλείνω γιατί με παίρνει ένας βουλευτής της ΝΔ και πρέπει να ετοιμάσω το μαγνητόφωνο…Ναι, θα τα πούμε…Γεια.

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

(Σκηνικό: Το γραφείο του Θέμου πάλι. Οι αφίσες στους τοίχους είναι οι ίδιες, αλλά το γραφείο έχει πλέον επίχρυση επένδυση, ενώ την βιβλιοθήκη πίσω από αυτό κοσμούν ολόκληρες σειρές από διαμάντια. Μπαίνει μέσα φουριόζος ο Μάκης)

– Ρε μαλάκα, τι είναι αυτά που ακούω;
– Τι είναι αυτά που ακούς;
– Εσύ είσαι ρε ο κομιστής του DVD;
– Σιγά μην είμαι και η κόμισα της Κέρκυρας! Όλα μούφες είναι ρε.
– Τι μούφες, ρε; Εδώ λένε για συναλλαγές, για μυστικούς λογαριασμούς…
– Όλα στημένα είναι ρε Μάκη, μην ψαρώνεις…Θέλουν να μας κλείσουν την εφημερίδα, αυτό είναι όλο.
– Τι στημένα ρε μαλάκα; Τα πέντε εκατομμύρια πού τα βρήκες; Τα μάζεψες «με τον ιδρώτα του προσώπου σου»; Ή μήπως εκβίασες κανέναν πολιτικό, ας πούμε;
– Τι λες ρε συ, κι εσύ μαζί τους είσαι; Δικά μου είναι τα λεφτά, τα κράταγα για να στείλω τα παιδιά μου στην Αγγλία να σπουδάσουν.
– Πέντε εκατομύρια; Πλάκα μου κάνεις;
– Ε, να μην ψωνίσουν και κάτι από τα Harrodd’s; Να μην κάνουν και διακοπές στη Χαβάη για να ξεκουραστούν;
– Καλά ρε μαλάκα, εγώ σπάω το κεφάλι μου να βρω ποιος είναι ο πούστης που έδωσε το DVD και τελικά είσαι εσύ; Ο συνέταιρός μου; Ο φίλος μου;
– Ρε δεν το έδωσα εγώ, λέμε!
– Το είδες το DVD, δεν το είδες;
– Ε, εντάξει, το είδα.
– Α, το είδες. Και μετά τι το έκανες;
– Τίποτα, το κράτησα για αρχείο, μαζί με κάτι άλλα τσοντοDVD που είχαμε δώσει με την εφημερίδα πιο παλιά. Ξέρεις πόσο θα πουλήσει το «Θέμα» με δώρο το DVD του Ζαχόπουλου σε μερικούς μήνες που θα έχει ξεχαστεί όλη η ιστορία;
– Δεν ξέρω πόσο θα πουλήσει και δε με ενδιαφέρει. Φεύγω από την εφημερίδα. Εγώ είμαι τίμιος άνθρωπος και το ξέρει όλη η Ελλάδα. Δεν θα με μπλέξεις κι εμένα στις βρωμοδουλειές σου. Φεύγω!
(βγαίνει από το γραφείο)
– Ρε Μάκη…Έλα να το συζητήσουμε ρε…Θα σου δώσω ποσοστά ρε, μη φεύγεις…Γαμώτο, έφυγε. Καλά, αυτός χάνει.

ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ – ΕΠΙΛΟΓΟΣ

(Σκηνικό: Το σαλόνι ενός σπιτιού. Ο νεαρός άνδρας που κάθεται στον καναπέ κάνει ζάπινγκ στην τηλεόραση)

– Ο Θέμος είναι ένα καραγκιοζάκι, ένας νταβατζής της δημοσιογραφίας, ένα αλητάκι, είναι…
– Ο Μάκης εξυπηρετεί πολιτικά συμφέροντα, είναι διαπλεκόμενος, είναι εκβιαστής, έχει…
– Είναι ηλίθιο αυτό που έκανε…
– Η στάση του με λυπεί αφάνταστα και ειλικρινά έχω μετανιώσει για τη συνεργασία μας…
– Δεν μπορώ να συναναστρέφομαι με τέτοια άτομα…
– Θέλει να διαλύσει την εφημερίδα…
 *ΚΛΙΚ*

– Αει στο διάολο όλοι σας…Και οι Μάκηδες και οι Θέμοι…Και οι Ζαχόπουλοι και οι πουτάνες του…Ο κόσμος έχει άλλα προβλήματα, μεγαλύτερα…Μα πώς καταντήσαμε έτσι; Κανείς να μην ασχολείται με τα σημαντικά και όλοι να κοιτάνε τα ασήμαντα; Πού πάει αυτή η κοινωνία;

(μπαίνει στο σαλόνι μια νεαρή γυναίκα, η οποία μόλις έχει βγει από το μπάνιο)

– Αγάπη μου, δε βλέπεις τίποτα, ε; Θέλω να δω λίγο Alter, έχει πάλι την Βροχοπούλου και μετά θα δείξει τον Ευαγγελόπουλο. Άσε που μετά το Star έχει αποκλειστική ξενάγηση στο σπίτι της Πόπης Μαλιωτάκη! Αλήθεια, έμαθες ποιος είναι ο άλλος τραγουδιστής που έχει ξώγαμο; Άμα σου πω ποιος είναι θα πάθεις πλάκα!
(αναστεναγμός) Όπως έλεγα και πριν, πού πάει αυτή η κοινωνία;
– Τι είπες;
– Κάτι δικά μου, άσε…Δες εσύ τηλεόραση, εγώ πάω μέσα…
– Τι θα κάνεις;
(καμία απάντηση. Λίγο μετά, ακούγεται ένας δυνατός γδούπος)

(φωνή αφηγητή)

Κι έτσι, ο ήρωάς μας έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του, στον 4ο όροφο. Στάθηκε άτυχος, γιατί δεν πέθανε. Ταλαιπωρήθηκε για μερικούς μήνες στην εντατική του νοσοκομείου. Κανένας δεν ασχολήθηκε μαζί του, γιατί δεν ήταν γραμματέας σε κανένα υπουργείο, αλλά ένα ακόμα μέλος της γενιάς των 600 ευρώ, που βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής μόνο πριν τις εκλογές. Όταν τον ρώτησαν οι γιατροί τι τον οδήγησε στο απονενοημένο διάβημα, απάντησε σιβυλλικά: «Πείτε μου έναν λόγο που δεν έπρεπε να το κάνω και δεν πρέπει να το ξανακάνω όταν μου ξαναδοθεί η ευκαιρία». Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να βρουν κανένα πιο πρωτότυπο επιχείρημα από το ότι η ζωή είναι ωραία και ότι ήταν νέος ακόμα. Δεν τον έπεισαν. Η απάντησή του ήταν: «Καλύτερα ένας πρόωρος αλλά αυθεντικός θάνατος, παρά μια παρατεταμένη αλλά νάυλον ζωή…».

ΤΕΛΟΣ

Advertisements